Nowa wersja platformy, zawierająca wyłącznie zasoby pełnotekstowe, jest już dostępna.
Przejdź na https://bibliotekanauki.pl
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 2

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 1 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 1 next fast forward last
PL
W naszym artykule stawiamy sobie za cel zbadanie różnych sposobów, na jakie greccy imigranci budują swoją tożsamość kulturową. Najnowsze podejścia do tożsamości kulturowej imigrantów wykorzystują koncepcję transnacjonalizmu, w celu wyjaśnienia ich hybrydyczności i płynności. W pracy zamierzamy pokazać, że pojęcie "obcego" autorstwa Georga Simmela ([1908] 1971) można również odnieść do analizy i interpretacji tego typu transnarodowych tożsamości. W tym kontekście, bazując na teorii pozycjonowania Daviesa i Harré’go (1990), twierdzimy, iż nasi respondenci budują hybrydową tożsamość "obcego" głównie na dwa sposoby: i) jako jednocześnie Grecy i Kanadyjczycy, ii) jako Grecy, wtedy kiedy nie przebywają w Grecji. Nasze dane zostały zebrane w 15 częściowo ustrukturyzowanych wywiadach badających imigranckie doświadczenia Greków, którzy wyemigrowali do Kanady w okresie od połowy lat czterdziestych do późnych lat siedemdziesiątych. Analiza skupia się na: (a) środkach dyskursywnych stosowanych przez respondentów w celu skonstruowania swojej hybrydowej tożsamości "obcego" oraz (b) konkretnych celach, które te środki spełniają. Badania wydają się wskazywać, że hybrydowe samookreślenie osiąga się poprzez użycie: (a) zastrzeżenia: "Jestem / czuję się Grekiem, ale ...", (b) metafory, (c) krótkiego opowiadania i (d) mechanizmu naprawczego. Twierdzimy również, że poprzez budowanie tożsamości „obcego” uwzględnieni w badaniu imigranci uznają się za Greków a jednocześnie za obywateli kanadyjskich, a przy tym dystansują się od Greków żyjących w Grecji i odpowiadających im negatywnych stereotypów.
EN
The aim of our study is to examine the multiple ways Greek immigrants position themselves in terms of cultural identity. Recent approaches to immigrants’ cultural identities tend to employ the concept of transnationalism to account for their hybridity and fluidity. Here, we intend to show that Georg Simmel’s ([1908] 1971) notion of the stranger is also relevant to the analysis and interpretation of such transnational identities. In this context, and drawing on positioning theory (Davies and Harré 1990), we argue that our informants mainly construct hybrid ‘stranger’ identities as both Greeks and Canadians or as feeling Greek but not when in Greece. Our data consists of 15 semi-structured interviews exploring the immigrant experiences of Greeks who migrated to Canada from the mid-1940s until the late 1970s. The analysis focuses on (a) the discursive means the informants employ to construct the hybrid identity of the ‘stranger’, and (b) the specific purposes they fulfill. It appears that hybrid self-positionings are achieved via the use of (a) the discourses of ‘being’ and ‘feeling’, (b) the disclaimer I am/feel Greek but…, (c) metaphors, (d) small stories, (e) the evaluative phrase this is difficult to answer…, and (f) repair mechanisms. We also argue that, via constructing ‘stranger’ identities, the immigrants of our data claim Greekness, on the one hand, and legitimize themselves as Canadian citizens on the other, while also distancing themselves from the Greeks living in Greece and the respective negative stereotypes.
EN
We investigate case and clausal complementation systems in Cunda Turkish spoken in Western Turkey by refugees relocated from Crete (Greece) in and after 1923. Unlike Standard Turkish, Cunda Turkish exhibits unpredictable dative–locative and dative–accusative shifts. We claim these shifts are due to interference of the heritage language, Cretan Greek. Cunda Turkish subordination patterns also differ from those of the standard variety. Contrary to the case in Standard Turkish, nominalizing suffixes are employed only when selecting (matrix) predicates are non-factive veridical ones. Non-veridical predicates, on the other hand, select subordinate clauses that are in optative mood, a preexisting Turkish pattern which has nevertheless been reinforced by Cretan Greek impact. Finally, clauses that are complements to factive predicates are indicative clauses headed by an optional complementizer, a pattern which is extended to these clauses from factive adverbial clauses.
first rewind previous Strona / 1 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.