Na przestrzeń publiczną składa się sfera kulturowa, społeczna, przyrodnicza, estetyczna oraz strukturalna. Wszystkie one łącza się w nierozerwalną, wielowymiarową całość. Warto zwrócić uwagę na tę wielowątkowość, by w jej ramach móc stworzyć przestrzeń prospołeczną.
W jaki sposób środowisko przyrodnicze może wpływać na formę wizualną obiektów architektonicznych należących do przestrzeni publicznej i w jaki sposób miejska przestrzeń publiczna zyskuje powinowactwo do świata natury?
Skwery posadowione w centralnych dzielnicach miast coraz częściej są przedmiotem zainteresowania społecznego. Choć ich przyszłość napawa optymizmem, to nie można nie zauważać pojawiających się problemów, związanych ze zmianami jakim podlegają.
Wizerunke miast oraz ich klimat społeczny kształtuje przede wszystkim przestrzeń publiczna. Powszechnie dostępna, dotykana, komentowana staje się jakby sceną miejską, gdzie odbywa się odwieczna walka dwóch żywiołów - architektury i natury. To teatr, w którym widzem jest przechodzień.
Krajobraz jest probierzem procesów zachodzących w sferze społecznej, politycznej, gospodarczej i światopoglądowej. Jeśli więc stanowi tylko ich wypadkową, małe są szanse na to, by w najbliższym czasie Polska doczekała się miana krajobrazowej perły Europy.
Zasadnicza funkcją, którą przez lata pełniły skwery miejskie, była rola miniparku. Jednak współczesne skwery wyszły poza tę konwencję i coraz częściej zaczynają zaspokajać szersze potrzeby mieszkańców miast.
Procesy wnikania zieleni w przestrzeń architektoniczna w niektorych przypadkach zachodzą automatycznie, w innych dziają się z woli człowieka. Działaniom tym powinien towarzyszyć namysł nad funkcjonalnościa powstałych rozwiązań oraz ich walorami estetycznymi.
Podstawową formą architektonicznego ładu przestrzennego jest linia i kąt prosty. Dlatego nasze miasta są na prostokąty, kwadraty, prostopadłościany i sześciany oraz na wszelkie inne liniowe uproszczenia.
Miast to naturalny habitat dla roślin ruderalnych. Warto więc poznać je bliżej i włączyć w rejestr naszych inspiracji. Przemawiają za tym argumenty ekonomiczne oraz ciągle jeszcze odczuwalne poczucie nowości i śmiałości tematu. Jednak rozwiązanie to może wiązać się z uelastycznieniem pojęcia piękna i kreatywności projektowej.
Wydawałoby się, że jednym z najbardziej fotogenicznych elementów, predestynowanych do promowania miast, jest zieleń – jako malownicza, żywa i kojąca tkanka miejska. To ona sprawia, że miasto zaczyna jawić się jako przyjazny habitat.
Park to nie tylko miejsce, w którym spotyka się sztuka z natura, ale także przestrzeń społeczna, z której korzystać może każdy z nas. Ważne jest, aby oprócz obcowania z naturą niejako mimochodem nawiązać kontakt również ze sztuką i innymi ludźmi.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.