Ustawa z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych uwzględniła zmiany m.in. odnośnie katalogu jednostek sektora finansów publicznych. W szczególności, powołując się na brak organizacyjnego wyodrębnienia i nieracjonalność zasad funkcjonowania, ustawodawca zlikwidował kategorię samorządowych gospodarstw pomocniczych (art. 87 ust. 1 pkt 3 Ustawy z 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych).
Przedsiębiorstwa komunalne, które zgodnie z wolą organów stanowiących gmin nie przyjęły innej formy prawnej, 1 lipca 1997 r. zostały przekształcone w jednoosobowe spółki. Poddano je tym samym komercjalizacji, która w swej istocie może stanowić przygotowanie do następnego etapu przekształceń własnościowych, jakim jest prywatyzacja.
Artykuł 68 Ustawy z 30 czerwca 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji stanowi, iż jej przepisy oraz wydane na jej podstawie postanowienia stosuje się odpowiednio do komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw komunalnych. Jednocześnie uregulowania dotyczące spółek z udziałem jednostek samorządu terytorialnego - JST (rozdział 3 Ustawy z 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej) uwzględniają szczególne normy odsyłające do konkretnych przepisów ustawy o komercjalizacji i prywatyzacji.
Normatywne rozwiązania przyjmowane przez władze jednostek samorządu terytorialnego (JST), podobnie jak innych podmiotów o prawotwórczych kompetencjach, należy dostatecznie uzasadnić potrzebą aktywności po stronie władz publicznych. Podejmowanie działań regulacyjnych powinno być przy tym nakierowane na uzyskanie najszerszych i potencjalnie najbardziej racjonalnych celów społecznych, gospodarczych i środowiskowych.
Prawidłowo funkcjonujące składowisko odpadów powinno być, zarówno na etapie eksploatacji, jak i rekultywacji, wyposażone w system odgazowania. Względy ekonomiczne przemawiają przy tym za energetycznym wykorzystaniem wydobywanego gazu.
Częstym problemem w praktyce sprawowania kontrolnych funkcji rad gmin jest kwestia współpracy z organem wykonawczym gminy w zakresie dostępu radnych do danych dotyczących działalności spółek komunalnych. Biorąc pod uwagę zakres przedmiotowy działalności spółek należących do JST, organy stanowiące gmin, najczęściej poprzez swoje komisje rewizyjne, starają się dokonywać oceny ich funkcjonowania. Praktyka taka, choć powszechna, kontrastuje jednak z przyjętym przez ustawodawcę systemem kontroli spółek komunalnych.
Zasadniczy opis gospodarczego statusu gminy uwzględnia Ustawa z 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej. Zawarta w niej definicja tej gospodarki odnosi się do zadań o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie potrzeb ludności. Są to np. zaopatrzenie w wodę, energię elektryczną i cieplną oraz doprowadzenie kanalizacji, lokalny transport zbiorowy czy utrzymanie porządku i czystości.
Zgodnie z art. 61 Ustawy z 27 kwietnia 2001 r. o odpadach cena za przyjęcie odpadów na składowisko powinna uwzględniać w szczególności koszty budowy, eksploatacji, zamknięcia, rekultywacji, monitorowania i nadzorowania tego obiektu. Oznacza to, iż źródłem pokrycia kosztów działalności gospodarczej prowadzonej przez zarządzających składowiskami odpadów jest opłata za ich przyjęcie.
Mija rok, od kiedy obowiązują dwie nowe regulacje, normujące współpracę podmiotów publicznych z sektorem prywatnym w zakresie inwestycji infrastrukturalnych, tj. Ustawa z 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (PPP) oraz Ustawa z 9 stycznia 2009 r. o koncesji na roboty budowlane lub usługi.
Działalność gospodarcza gminy wykonywana jest wg zasad określonych w Ustawie z 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej. Jej art. 4 ust. 1 pkt 2 daje radzie gminy podstawę do określania albo wysokości cen i opłat za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń o takim charakterze, albo sposobu ich ustalania.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej zaliczyła do informacji jawnych zasadniczą część danych wchodzących w zakres tajemnicy przedsiębiorcy spółek komunalnych. Nieprecyzyjna forma unormowania tej kwalifikacji postawiła zarządy przedsiębiorstw przed nie lada dylematem: ujawniać na żądanie np. wszelkie plany biznesowe i narazić dobrze rozumiane interesy kierowanych podmiotów albo utajnić je i narazić się na sankcje określone w ww. ustawie.
Wzrastające lawinowo w Polsce zużycie opakowań, będące odzwierciedleniem sytuacji światowej, spowodowało podjęcie w ostatnich latach stosownych działań ze strony ustawodawcy. Jednym z nich było dostosowanie naszego prawa do wymagań unijnych, w tym do Dyrektywy Rady i Parlamentu Europejskiego 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.