Tracheal intubation is presently one of the basic medical procedures. It is connected with many different complications. One of them is tracheal stenosis, which occurs in 6–21 percent of patients after intubation of the trachea. In contrast to this high frequency of tracheal stenosis we didn’t find any publications about complete atrophy of a big part of trachea after prolongated intubation and we describe a first case of such complication. The reasons and the possibilities of treatment in such situation are discussed.
The authors would like to present a rare case of the middle ear cancer which has been developed in postoperative cave in 67 years old patient operated for cholesteatoma 50 years earlier. The patient was admitted to the ENT Department of Poznań University of Medical Sciences because of the ear suppuration and headache occurring for 3 months. CT and MR images suggested granulation tissue fi lling the postoperative spaces with bone destruction, infi ltration of the dura and temporal lobe abscess formation. Intraoperative fi ndings allowed excluding the preliminary diagnosis of intracranial complication in the course of chronic otitis media, revealing the tissue masses resembling neoplastic infi ltration. The histopathology examination confi rmed the fi nal diagnosis of squamous cell cancer. The patient was directed to radiotherapy. The authors report a case of middle ear squamous cell carcinoma and discuss its diagnostic aspect.
The authors would like to present a rare case of the middle ear cancer which has been developed in postoperative cave in 67 years old patient operated for cholesteatoma 50 years earlier. The patient was admitted to the ENT Department of Poznań University of Medical Sciences because of the ear suppuration and headache occurring for 3 months. CT and MR images suggested granulation tissue fi lling the postoperative spaces with bone destruction, infi ltration of the dura and temporal lobe abscess formation. Intraoperative fi ndings allowed excluding the preliminary diagnosis of intracranial complication in the course of chronic otitis media, revealing the tissue masses resembling neoplastic infi ltration. The histopathology examination confi rmed the fi nal diagnosis of squamous cell cancer. The patient was directed to radiotherapy. The authors report a case of middle ear squamous cell carcinoma and discuss its diagnostic aspect.
Tracheal intubation is presently one of the basic medical procedures. It is connected with many different complications. One of them is tracheal stenosis, which occurs in 6–21 percent of patients after intubation of the trachea. In contrast to this high frequency of tracheal stenosis we didn’t find any publications about complete atrophy of a big part of trachea after prolongated intubation and we describe a first case of such complication. The reasons and the possibilities of treatment in such situation are discussed.
Wstęp: Naczyniakowłókniak młodzieńczy to rzadko występujący guz niezłośliwy, wykazujący jednak agresję miejscową i prowadzący do obfitych krwawień z nosa. Cel: Celem niniejszej pracy jest przedstawienie 20-letnich doświadczeń w leczeniu endoskopowym tego guza.Materiał i metoda: Materiał obejmuje 71 chorych leczonych w latach 1985–2019 w Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej w Poznaniu. U wspomnianych pacjentów stosowano albo dojście klasyczne od zewnątrz, albo dojście podwójne- -klasyczne z użyciem endoskopów, albo tylko dojście endoskopowe. W całej tej populacji operację od zewnątrz wykonano u 37 chorych, dojście podwójne zastosowano u 8, a endoskopowe u 26 chorych. Wyniki: Całkowitą resekcję guza uzyskano u 51 osób (72%). U pozostałych 20 (28%) stwierdzono guz przetrwały lub wznowę i wszystkich tych chorych poddano ponownej operacji. Wnioski: Dojście endoskopowe z użyciem różnych optyk i nawigacji daje możliwość usuwania nie tylko małych guzów, ale także tych znacznie bardziej zaawansowanych. Niezwykle ważna jest ocena przedoperacyjna badań obrazowych dla uniknięcia niecałkowitego usunięcia guza. Indywidualne opracowanie strategii operacyjnej, szeroki wachlarz optyk i różnych metod chirurgicznych ze wskazaniem na endoskopowe są gwarantem sukcesu terapeutycznego.
Introduction: Surgical treatment of deafness by cochlear implants is used for more than 40 years, and during this period permanently, gradual and significant expansion of indications for this surgery has been observed. Material and methods: In our Department in the years 1994-2018 1480 cochlear implantations were performed, both in adults (647) and in children (883). In this study current indications and the rules for eligibility of patients based on 25 years of experience are presented. Results: Indications for cochlear implantation in adults are: 1) bilateral postlingual deafness, 2) bilateral sensorineural hearing loss - in pure tone audiometry > 70 dB HL (average 500-4000 Hz) and in speech audiometry in hearing aids understanding < 50% of words for the intensity of the stimulus 65 dB, in the absence of the benefits of hearing aids, 3) bilateral profound hearing loss for high frequency with good hearing for low frequency, in the absence of the benefits of hearing aids, 4) some cases of asymmetric hearing loss with intensive tinnitus in the deaf ear. An indication in children is bilateral sensorineural hearing loss > 80dB HL confirmed by hearing tests, after about 6 months of rehabilitation with the use of hearing aids. Discussion: Although cochlear implantation is used for more than 40 years, the indications for this treatment underlies constant modifications. They concern the age of eligible patients, implantation in patients with partially preserved hearing, as well as treatment for patients with difficult anatomical conditions. In many countries, bilateral implantations are commonly performed, and more and more centers recommend this treatment in the case of unilateral deafness or asymmetric hearing loss, especially with the accompanying tinnitus in the deaf ear.
Introduction: Juvenile nasopharyngeal angiofibroma is a rare, benign tumor; however, it shows local aggression and leads to profuse nosebleeds. Aim: The aim of the study is to present 20 years of experience in endoscopic treatment of this tumor. Material and methods: The material covers 71 patients treated in the years 1985–2019 at the Department of Otolaryngology and Laryngological Oncology in Poznań. In these patients, either the classic external approach, or the double approach – external with the use of endoscopes, or only the endoscopic approach was used. In the entire population, external surgeries were performed in 37 patients, double access in 8 and endoscopic access in 26 patients. Results: Complete resection of the tumor was achieved in 51 patients (72%). The remaining 20 patients (28%) had a residual or recurrent tumor and all of these patients underwent reoperation. Conclusions: The endoscopic approach with the use of various optics and navigation allows for the removal of not only small tumors but also much more advanced ones. Pre-operative evaluation of imaging results is extremely important to avoid incomplete tumor removal. Individual development of an operating strategy, a wide range of optics and various surgical methods, and especially endoscopic ones, are the guarantee of therapeutic success.
Wstęp: Chirurgiczne leczenie głuchoty metodą implantów ślimakowych stosowane jest od ponad 40 lat. W tym czasie obserwuje się stałe, stopniowe i istotne poszerzanie wskazań do tego zabiegu. Materiał i metody: W naszym ośrodku w latach 1994–2018 założono 1480 różnego typu implantów ślimakowych – 647 u dorosłych oraz 883 u dzieci. W niniejszej pracy przedstawiono obecne wskazania oraz zasady kwalifikacji pacjentów wypracowane w oparciu o 25-letnie doświadczenie. Wyniki: Wskazania do implantacji ślimakowej u osób dorosłych stanowią: 1) obustronna głuchota postlingwalna, 2) obustronny niedosłuch czuciowo-nerwowy – w audiometrii tonalnej >70 dB HL (średnia 500–4000 Hz) i w audiometrii słownej rozumienie mowy w aparatach słuchowych <50% dla natężenia bodźca 65 dB przy braku korzyści z aparatów słuchowych, 3) obustronny głęboki niedosłuch dla częstotliwości wysokich z zachowaniem częstotliwości niskich przy braku korzyści z aparatów słuchowych, 4) niektóre przypadki asymetrycznego niedosłuchu z nasilonymi szumami w uchu głuchym. Wskazaniem u dzieci jest obustronny niedosłuch czuciowo-nerwowy >80 dB HL wyznaczony na podstawie badań słuchu po około 6-miesięcznej rehabilitacji z użyciem aparatów słuchowych. Dyskusja: Choć implantacja ślimakowa stosowana jest od ponad 40 lat, wskazania do tego zabiegu podlegają stałym modyfikacjom. Dotyczą one wieku kwalifikowanych pacjentów, implantacji u pacjentów z częściowo zachowanym słuchem, a także zabiegów u chorych z trudnymi warunkami anatomicznymi. W wielu krajach powszechnie wykonywane są też implantacje obustronne, a coraz liczniejsze ośrodki rekomendują ten zabieg w przypadku jednostronnej głuchoty lub asymetrycznego niedosłuchu, zwłaszcza z towarzyszącym szumem usznym w uchu głuchym.
Wstęp: Leczenie chirurgiczne otosklerozy od wielu lat stanowi powszechnie przyjęty sposób postępowania. Poprawa słuchu po operacji jest czasami wręcz spektakularna, a dobre wyniki uzyskuje się w wielu ośrodkach w ponad 90% całej operowanej populacji chorych. Jednakże w kolejnych latach po zabiegu u części pacjentów obserwowany jest stały lub postępujący niedosłuch przewodzeniowy. Cel: Celem pracy jest przedstawienie grupy chorych z niedosłuchem przewodzeniowym, który pojawił się po pierwszej operacji otosklerozy, oraz analiza przyczyn jego wystąpienia. Materiał i Metody: Analizie retrospektywnej poddano pacjentów operowanych pierwszorazowo w latach 2000–2009. Przeanalizowano ich dokumentację medyczną do końca 2019 roku, co umożliwiło uzyskanie wyników co najmniej 10-letnich obserwacji pooperacyjnych. Była to grupa 1118 chorych w wieku 14–82 lat, w tym 802 kobiet i 316 mężczyzn. Wyniki: Reoperacje z powodu niedosłuchu przewodzeniowego wykonano u 93 chorych, co stanowiło 8,3% pierwotnie operowanych. Zdecydowanie częściej wykonywano je u pacjentów po stapedektomiach (19,7%) niż po stapedotomii (5,5%). Śródoperacyjnie najczęściej stwierdzano przemieszczenie się protezki (44,1%), często związane z erozją lub nekrozą odnogi długiej kowadełka (28%). Rzadziej występowały: zrosty wokół protezki (10,8%), za mały otwór w płytce strzemiączka (8,6%), za krótka protezka (8,6%), progresja otosklerozy (7,5%), za długa protezka (6,4%), obecność ziarniniaka wokół protezki (5,4%) oraz przemieszczone kowadełko (4,3%). Wnioski: W przypadku otosklerozy leczenie operacyjne stanowi uznaną i dobrą metodę. Pozwala ono na uzyskanie poprawy słuchu u zdecydowanej większości leczonych w ten sposób chorych. Niestety na przestrzeni lat u części pacjentów ponownie rozwija się niedosłuch przewodzeniowy. Reoperacja daje szansę na ustalenie przyczyny i poprawę słuchu w większości takich przypadków.
Introduction: For many years, surgical treatment of otosclerosis has been a widely accepted approach. Hearing improvement following stapes surgery is sometimes spectacular, and good treatment results are obtained in many centers in over 90% of patients. However, in the subsequent years after the treatment, some patients develop permanent or progressive conductive hearing loss. Aim: The aim of the study is to present a group of patients with conductive hearing loss after the first otosclerosis surgery and to analyze the causes of its occurrence. Materials and Methods: The retrospective review covered patients who underwent the initial surgery in the years 2000–2009. We analyzed the patients’ medical records from before the end of 2019, which provided results of at least 10 years of postoperative follow-up. The group consisted of 1118 patients aged 14–82, including 802 women and 316 men. Results: Reoperations due to conductive hearing loss were performed on 93 patients, who accounted for 8.3% of the originally operated patients. They were much more common in patients after stapedectomies (19.7%) than in patients after stapedotomy (5.5%). Prosthesis dislocation was found to be the most frequent intraoperative observation (44.1%) and was often associated with erosion or necrosis of the long process of incus (28%). Less frequent reasons for hearing loss were: adhesions around the prosthesis (10.8%), too small hole in the stapes footplate (8.6%), too short prosthesis (8.6%), progression of otosclerosis (7.5%), too long prosthesis (6.4%), presence of a granuloma around the prosthesis (5.4 %), and displacement of incus (4.3%). Conclusions: Surgical treatment of otosclerosis is a widely accepted and good method. It allows to achieve an improvement in hearing in the vast majority of patients treated in this way. Unfortunately, over the years some patients develop recurrent conductive hearing loss. Reoperation creates an opportunity for finding the cause and improving hearing in the majority of cases.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.