W tym artykule zaproponowane jest nowe pojęcie „Empassion”, a także metoda jego pomiaru, walidacja kwestionariusza oraz badania międzysegmentowe. Empatia i współczucie, kluczowe czynniki zarówno w biznesie, jak i w życiu osobistym, powinny występować razem, bowiem empatia bez współczucia może prowadzić do negatywnych rezultatów (np. może być używana do zachowań manipulacyjnych), natomiast współczucie bez empatii może prowadzić do litości niepopartej rozumieniem. Artykuł przedstawia przegląd współczesnej wiedzy o empatii i współczuciu oraz o metodach pomiaru tych zmiennych, a następnie prezentuje koncepcję własną „empassion”; proponuje też zmienne tworzące to pojęcie, a następnie przedstawia metodę konstruowania Skali Empassion (ES), proces jej walidacji oraz międzysegmentowe badania występowalności tej cechy na próbie dorosłych Polaków, N = 338 (poprzez panel badawczy Ariadna). Rzetelność skali okazała się bardzo dobra, a analiza czynnikowa potwierdziła zasadność dwóch zmiennych empassion: „dostrajania się do drugiej osoby” oraz „zaangażowania”. Badanie międzysegmentowe ujawniło występowanie różnych zależności, np. kobiety mają znacząco wyższy poziom empassion niż mężczyźni. Analiza trafności pokazała pozytywną korelację skali ES z obiema skalami: empatii i współczucia. Połączenie empatii ze współczuciem w jednej kategorii oraz skali umożliwia połączenie pozytywnych oraz unikanie negatywnych aspektów każdej z tych kategorii oddzielnie.
W dążeniu do realizacji celów Unii Europejskiej w zakresie działań zewnętrznych traktat lizboński wzywa do zachowania ich spójności, także z innymi politykami Unii. Po wejściu w życie traktatu i powstaniu nowego kontekstu instytucjonalnego wzrósł zarówno potencjał, jak i ambicje Unii Europejskiej, które może realizować ona przez wykorzystanie pełnej gamy instrumentów i zasobów – w dążeniu do działań bardziej skutecznych i o większym znaczeniu strategicznym. Uznano zatem, że koncepcje i zasady regulujące kompleksowe podejście zyskać muszą rangę zasad przewodnich działań zewnętrznych UE we wszystkich dziedzinach, w szczególności w odniesieniu do zapobiegania konfliktom i reagowania w sytuacjach kryzysowych. Z tego względu instytucje europejskie określają wiele konkretnych działań, które podejmuje Unia, dążąc do osiągnięcia coraz bardziej kompleksowego podejścia w polityce i działaniach z zakresu stosunków zewnętrznych. Dla realizacji tego zadania (co precyzyjnie analizuje powyższy tekst) zajęto się wszystkimi etapami cyklu konfliktu i kryzysów zewnętrznych – od wczesnego ostrzegania i gotowości poprzez zapobieganie konfliktom oraz reagowanie i zarządzanie kryzysowe aż po wczesny etap wychodzenia z kryzysu, budowania stabilizacji i pokoju, mający pomóc dotkniętym kryzysem państwom w powrocie do zrównoważonego długofalowego rozwoju.
EN
In the pursuit of the objectives of the external action of the European Union the Lisbon Treaty calls for consistency between the different areas of EU external action and between these and its other policies. Following the entry into force of the Treaty and the new institutional context it created, the EU has both the increased potential and the ambition – by drawing on the full range of its instruments and resources – to make its external action more consistent, more effective and more strategic. The ideas and principles governing the comprehensive approach have yet to become, systematically, the guiding principles for EU external action across all areas, in particular in relation to conflict prevention and crisis resolution.The European institutions sets out a number of concrete steps that the EU, collectively, is taking towards an increasingly comprehensive approach in its external relations policies and action. This covers all stages of the cycle of conflict or other external crises; through early warning and preparedness, conflict prevention, crisis response and management to early recovery, stabilisation and peace-building in order to help countries getting back on track towards sustainable long-term development.
Artykuł prezentuje wyniki badań empirycznych dotyczących konfliktów społecznych przeprowadzonych wśród młodzieży szkół ponadgimnazjalnych w Niepołomicach. Pytania dotyczyły sposobów doświadczania konfliktów przez młodzież w różnych sferach życia – rodziny, szkoły, społeczności lokalnej, a także relacji między różnymi grupami młodzieży oraz relacji międzypokoleniowych. Na częste występowanie konfliktów w tych dziedzinach wskazywało ogółem 12–30% respondentów. Częstym źródłem nierówności i dyskryminacji w opinii badanych są: religia (6,5%), poglądy polityczne (12%), odmienne systemy wartości (15%), przynależność do subkultur (23%) oraz nierówności majątkowe (28%). Uzyskane wyniki analizowane są w kontekście problemu zapobiegania konfliktom.
EN
In this article, the author presents empirical research on social conflicts among youth in the small town of Niepołomice, near Cracow. It discusses different ways social conflict is experienced in everyday life, especially in family, school, the local community, relationships between different groups of youth, and intergenerational relations. 12–30% of respondents indicated that social conflicts are common in the area. Participants in the research stated that frequent sources of inequality and discrimination include religion (6,5%), political opinions (12%), different value systems (15%), participation in subcultures (23%), and financial inequality (28%). The results of this research are analysed from the perspective of conflict prevention.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.