W każdym etapie wykorzystywania odpadów technologicznych i poużytkowych tworzyw sztucznych występują zjawiska strukturalne, które albo ułatwiają, lub utrudniają poszczególne operacje, prowadzące do wtórnego zastosowania polimerów. Zagadnienia te są najczęściej bardzo złożone, ponieważ istnieje znaczna różnorodność tych materiałów: są to polimery, poliaddukty, polikondensaty, kopolimery i elastomery, także kompozyty polimerowe o różnorodnej budowie struktur. Dzielą się one także na tworzywa termoplastyczne i utwardzalne, mogące zawierać różne dodatki, napełniacze i materiały wzmacniające a ich budowa strukturalna również bywa bardzo zróżnicowana. Używane są w postaci rur, prętów, węży, taśm, folii, płyt, wyprasek i wyrobów wtryskiwanych, kalandrowanych oraz laminatów - nieraz o bardzo dużych gabarytach. Na ich właściwości przetwórcze i użytkowe wpływają m. in. długości łańcuchów, stopnie zawartości fazy krystalicznej, orientacja makrocząsteczek i włókien wzmacniających, fakt, czy tworzywo znajduje się w stanie kruchym, czy ciągliwym, oraz to, w jakim stopniu uległo ono zestarzeniu a także wpływ ma konstrukcja maszyn i narzędzi do ich rozdrabniania, aglomerowania i granulowania. Ważną rolę odgrywają także parametry poszczególnych operacji w ciągu całego procesu przetwarzania. Tak liczne i często niecałkowicie jeszcze rozpoznane zachowania i wzajemne relacje, powodują że w badaniach i opracowaniach praktycznych, problemy strukturalne są raczej omijane. Celem referatu jest zwrócenie uwagi na ważniejsze zagadnienia, związane z procesami recyklingu tworzyw sztucznych.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.