Esej traktuje o „przestrzeniach szeroko zamkniętych” we współczesnych metropoliach – przez to określenie rozumiem terytoria należące do prywatnych firm i koncernów, zlokalizowane przeważnie w wielkich biurowcach. Miejsca te mają pewne cechy zarówno przestrzeni publicznej, jak i prywatnej. Współtworzą zarazem jedną ze sfer, w której przebiegają procesy fragmentacji i zawłaszczania przestrzeni miejskiej, budują bowiem symboliczne i dosłowne bariery dostępu. W tekście poddaję szkicowej analizie to, jak funkcjonują „przestrzenie szeroko zamknięte” i jaką rolę pełnią w dzisiejszych metropoliach.
EN
The essay concerns “widely closed spaces” in today’s metropolises. By this term I understand territories that belong to private firms and syndicates and are predominantly situated in big office buildings. These places have certain features both of the public and the private space. They also co-create one of the zones in which the processes of fragmentation and appropriation of the urban space take place. It is so because they construct symbolic and literal barriers to access. The text provides an analysis of the functioning of “widely closed spaces” and their role in today’s metropolises.
2
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
The archeologist Wiegand's villa built by Behrens in Berlin in 1911, and the Curutchet's house by Le Corbusier in La Plata, Argentina, in 1949 are emblematic examples about the theme of architectural quality. In both there's a strong relation with the city, and the facade becomes an important device for this relation: the space between public and private space creates a new protected urban/domestic place, far from the street and the city. The research project made at IUAV explores this theme: the empty space of the facade reminds, by analogy, a venetian courtyard, not forgetting the spatial composition of elements of Curutchet and Wiegand houses.
PL
Willa archeologa Wieganda zbudowana przez Behrensa w Berlinie w 1911 r. oraz dom Curutcheta w argentyńskiej La Plata projektu Le Corbusiera z 1949 r. to, jeżeli mówimy o architektonicznej jakości, przykłady symboliczne. W obydwu przypadkach występuje silny związek z miastem a fasady stają się ważnym narzędziem tej relacji: pomiędzy przestrzenią publiczną i prywatną pojawia się nowe, osłonięte, miejskie/domowe miejsce, z dala od miasta i ulicy. Ten temat był przedmiotem przeprowadzonego na UIAV (Wenecja) projektu badawczego: pusta przestrzeń fasady przypomina, przez analogię, wenecki dziedziniec, uwzględniając również kompozycję przestrzenną wspomnianych domów.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.