Celem artykułu jest ukazanie współpracy organizacji pozarządowych jako instrumentu wpływu na politykę społeczną o zasięgu światowym, struktury Unii Europejskiej i rządy poszczególnych państw celem kształtowania polityk służących realizacji praw osób niepełnosprawnych. Zaprezentowano przykłady konsorcjum różnego szczebla zrzeszających organizacje pozarządowe, a także ich cele i formy działania. Stwierdzono, że lobbying wykorzystujący współpracę wielu organizacji jest ważnym instrumentem wywierania wpływu na postanowienia polityki światowej, Unii Europejskiej i krajowej dotyczącej kwestii integracji społecznej osób niepełnosprawnych.
Poniższy artykuł jest raportem z etnograficznego studium przypadku dotyczącego konceptualizacji aborcji eugenicznej przez 22 studentów kierunku pedagogika specjalna, studiów II stopnia. Aborcja eugeniczna była eksplorowana w listopadzie 2016 roku, w perspektywie dwóch uniwersalnych wzorów podejścia kultur do anomalii, koncepcji Douglas (2002) interpretacji oraz kontroli fizycznej tego fenomenu. Główne pytanie badawcze brzmiało: w jaki sposób konceptualizują aborcję eugeniczną studenci II. stopnia studiów na kierunku pedagogika specjalna? Badania obejmowały też uzyskanie odpowiedzi na pytania szczegółowe, dotyczące: studenckich postaw wobec aborcji eugenicznej oraz ich uwarunkowań. Ostatnie ze szczegółowych pytań badawczych dotyczyło poznania perspektywy teoretycznej, z jakiej studenci uzasadniają własną postawę wobec aborcji eugenicznej. Wyniki badań wskazały triadę kategorii koncepcji aborcji eugenicznej explicite (od dezaprobaty, poprzez aprobatę dla wolności wyboru oraz relatywizację aborcji eugenicznej zależnie od warunków i okoliczności). Ponadto wyniki badań ujawniły triadę kategorii wiedzy ukrytej (tacit), wskazującej fenomeny, które dodatkowo ujawniły się w danych mimo, iż nie było formułowanych o nie pytań badawczych. Były to: stosunek osobisty studentów do dziecka/osoby z niepełnosprawnością – podmiotu pedagogiki specjalnej w kontekście aborcji eugenicznej, retoryka własnej narracji ugruntowana w teoretycznych modelach niepełnosprawności oraz sprzeczności na linii informator – inni.
Artykuł prezentuje Kwestionariusz Wsparcia Edukacyjnego (KWE). Jest to narzędzie skonstruowane przez autora służące do badania wsparcia edukacyjnego postrzeganego przez uczniów gimnazjum. Daje ono możliwość oszacowania poziomów ogólnego oraz specyficznego wsparcia pochodzącego ze źródeł, które odgrywają ważną rolę w procesie uczenia się i nauczania młodzieży, tj. od rodziny (pomoc rodziców), szkoły (udział nauczycieli), grupy rówieśniczej (aprobata i pomoc szkolnych kolegów) i poradni psychologiczno-pedagogicznej (udział specjalistów na dodatkowych zajęciach). W artykule dokonano próby zdefiniowania pojęcia wsparcia edukacyjnego oraz przybliżono jego genezę, odwołując się do faktów teoretycznych i empirycznych. Ponadto opisano badane za pomocą KWE zmienne i sposób ich pomiaru. Zbadano również właściwości psychometryczne KWE. Rzetelność testu zmierzono na dwa sposoby: oszacowano stabilność bezwzględną i zgodność wewnętrzną testu. Dane dotyczące trafności kryterialnej skonstruowanego narzędzia są również dostępne.
Autorka w swoim artykule podejmuje temat językowego obrazu osób niepełnosprawnych wśród uczniów klasy VI szkół podstawowych, opierając się na badaniach empirycznych wykonywanych w 2013 roku w Krakowie. Zwraca uwagę na występujący w polszczyźnie przełomu XX i XXI wieku wizerunek osób niepełno - sprawnych, w szczególności na zjawisko transferu pojęć medycznych do języka potocznego. Następnie przechodzi do omówienia wyników badań własnych i porównania ich z tymi, które zostały wykonane przez Sławomirę Sadowską w 2004 roku, sytuując je w kontekście ogólnych przemian kulturowych w Polsce, dotyczących sytuacji osób niepełnosprawnych.
5
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Niniejszy artykuł zwraca uwagę na pozamedyczne aspekty choroby nowotworowej wieku dziecięcego, koncentruje się na problemach psychologiczno-pedagogicznych mogących pojawić się w jej przebiegu i obejmujących swym zasięgiem całą rodzinę. Autor zwraca szczególną uwagę na fakt, iż problemy rodziców i zdrowego rodzeństwa nie należy traktować jako mniej ważne niż zaburzenia w rozwoju przewlekle chorego dziecka. Szeroko przedstawiona teoria podejmowanego zagadnienia dostarcza czytelnikowi informacji co przeżywają, jakie postawy przyjmują i jak sobie radzą z tą trudną sytuacją członkowie rodziny, od momentu otrzymania informacji o chorobie dziecka, aż do czasu zakończenia procesu leczenia, powrotu do domu bądź śmierci małego pacjenta.
6
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
The paper opens with an overview of the main ideas and attitudes towards disability which have been characteristic to subsequent periods in the development of Western civilization. This is followed by an analysis of certain oversimplifications and falsifications which have been made in various descriptions of how disability was seen throughout the ages. The said oversimplifications and errors are then shown to be linked to certain ideologies and intellectual currents. The second part of the present study gives insight into the various factors which have affected the growth of special needs pedagogy and the situation of disabled people. This part also includes a discussion of potential dangers to the health and development of people, especially those with special needs, brought on by certain features of the contemporary culture. The final part of the present study offers a number of educational solutions which may lead to positive social change and thus to improve the challenging situation of many disabled people.
W literaturze polskiej, dotyczącej pedagogiki specjalnej, istnieje termin „ortodydaktyka”, który wywodzi się z dydaktyki specjalnej. Zajmuje się, podobnie jak dydaktyka ogólna, procesem dydaktycznym i metodyką nauczania, lecz czyni to w kontekście specyfiki pracy z podmiotem nauczania, jakim jest uczeń niepełnosprawny. W katechezie specjalnej obowiązują zasady dydaktyczne wypracowane przez „ortodydaktykę”. „Ortokatechetyka” jako dydaktyka katechetyczna w nauczaniu specjalnym, zajmuje się teorią nauczania i uczenia się katechetycznego osób z różnymi niesprawnościami. W posłudze katechetycznej skierowanej do osób o specjalnych potrzebach edukacyjnych obowiązują podobne zasady nauczania i wychowania, jak te, które są definiowane w pedagogice specjalnej. Dotyczy to przede wszystkim podejmowanych na katechezie działań dydaktycznych. W nauczaniu religii obowiązują również określone przez Dyrektorium ogólne o katechizacji zasady nauczania, które w odniesieniu do osób niepełnosprawnych szczegółowo podaje Podstawa Programowa Katechezy Kościoła Katolickiego w Polsce z 2010 roku. Opierając się na tych zadaniach konkretyzuje się działania w procesie dydaktycznym na lekcji religii i katechezie osób niepełnosprawnych. W artykule szeroko jest omówiona ta problematyka ze szczególnym uwzględnieniem osób niepełnosprawnych intelektualnie.
EN
In Polish literature on special education, there is the term "ortodydaktyka", which is derived from teaching special education. He is, like teaching general, the process of teaching and learning methodology, but it does so in the context of the specific job of teaching the subject, which is disabled pupil. In catechesis special rules apply teaching developed by “ortodydaktykę. “Ortokatechetyka” as catechetical teaching in special education, is the theory of teaching and learning catechetical people with different disabilities. The ministry of catechesis addressed to people with special educational needs have similar principles of teaching and education, such as those that are defined in special education. This mainly concerns the activities undertaken teaching catechism. In the teaching of religion shall also determined by the General Directory for Catechesis teaching principles which, in relation to persons with disabilities specifically provides core curriculum Catechesis Catholic Church in Poland from 2010 on the basis of these tasks concrete action in the process of teaching a lesson of religion and catechesis disabilities. The paper is widely discussed this issue with particular emphasis on people with intellectual disabilities.
IT
L’articolo mostra le possibilità e la necessità di riferirsi in catechetica a “ortodidattica”, il cui nome deriva da didattica speciale. Essa si occupa del processo di insegnamento e della metodologia di apprendimento, ma lo fa nel contesto delle specificità del lavoro con gli studenti con disabilità. Nella catechesi speciale vanno applicate le regole sviluppate dall’”ortodidattica”. “Ortocatechetica” in quanto didattica catechetica nell’insegnamento speciale, si occupa delle teorie d’insegnamento e d’apprendimento alle persone con diverse disabilità. Basandosi sugli obbiettivi indicati in esistenti programmi della catechesi, nel presente si concretizza delle azioni nell’insegnare la religione e nella catechesi delle persone con disabilità. La questione è ampiamente discussa con particolare attenzione alle persone con disabilità intellettive.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.