The topic of this paper are the religious-philosophical views of Zinaida Gippius expressed in the diary The Choice? Analysis of the diary proves that on the emigration almost at the end of her life Gippius remained faithful to the idea of a great revival of Christianity and its own mission, and especially – the concept of “new ecumenical Church”. The diary presents the writer as a critic of “historical Churches” and a promoter of the idea of spiritual rebirth of humanity, which strive to the development of Christianity, especially the dogmas of the Church. The diary presents Gippius as a religious modernist who sees in Christianity a religion of freedom and creativity, and not of authority and tradition.
This article concerns problems connected with baptism in the Holy Spirit and its celebration in ecclesial communities. The gift of baptism in the Holy Spirit can not be understood as a spiritual supplement of baptism, because in the sacrament itself the Christian has already received the Spirit. Baptism in the Holy Spirit is in fact a revival of faith that formally or due to its lack becomes a living meeting with a infinitely loving God. This applies to those who believe that by such touching were invited to a special mission (for example Jean Vanier), as well as to non-believers. The gift of baptism in the Holy Spirit is celebrated mostly in small communities, which, through catechesis, prayers and witness help the person fully open up to the Spirit. In contrast to the Pentecostalism Catholic Church believes that speaking in tongues is not a necessary condition for confirming the Baptism in the Holy Spirit (although this gift may occur) but the apparent change of life. This change is made in the human heart and is expressed in a deep desire of pray, participation in the Eucharist, the love of the Church, the desire of bringing people to Jesus (evangelism), faithfully fulfilling the duties, serenity and bound with one of ecclesia group. Those who have experienced this favour, stand at the beginning of different groups which serve the Church by particular charism, for example: The Ark, The Bread of Life, Emanuel.
PL
Artykuł podejmuje kwestie związane z chrztem w Duchu Świętym i jego sprawowaniem we wspólnotach eklezjalnych. Dar chrztu w Duchu Świętym nie powinien być rozumiany jako duchowe uzupełnienie chrztu, gdyż w sakramencie chrztu ten sam chrześcijanin otrzymał już Ducha. Chrzest w Duchu Świętym jest w rzeczywistości ponownym przeżyciem żywej wiary, która może stać się dla człowieka czymś formalnym albo może mu jej zabraknąć w przeżywaniu spotkania z nieskończoną miłością Boga. Ten dar może być udzielony zarówno wierzącym, którzy podczas otrzymania go są wezwani do podjęcia specjalnej misji (np. J. Vanier), jak i niewierzącym. Dar tego chrztu jest przeważnie celebrowany w małych wspólnotach, które przez katechezy, modlitwy i świadectwo pomagają osobie otworzyć się w pełni na Ducha. W odróżnieniu od pentekostalizmu Kościół katolicki wierzy, że brak mówienia językami nie jest koniecznym warunkiem do potwierdzenia zaistnienia chrztu w Duchu Świętym (nawet jeśli ten dar jest komuś udzielony), ale widoczna przemiana życia. Ta przemiana dokonuje się z sercu człowieka i wyraża się w głębokim pragnieniu modlitwy, uczestnictwa w Eucharystii, miłości Kościoła, zaangażowania w ewangelizację.
Autor w formie wspomnienia o przyjacielu prezentuje postać i dokonania rosyjskiego filozofa, znawcy antyku i muzykologa Aleksjeja Fiodorowicza Łosiewa (1893–1988). Pisze o ich spotkaniu i pierwszych latach przyjaźni, wspólnych dyskusjach filozoficznych i współpracy naukowej. Przywiązuje dużą uwagę do samej prezentacji osoby filozofa, jego kolejach losu, zainteresowaniach a także jego miłości do książek i gromadzonej biblioteki. A.F. Łosiew w jego opinii to jeden z ostatnich przedstawicieli tzw. srebrnego wieku kultury rosyjskiej. Nazwisko Łosiewa widzi on obok takich rosyjskich myślicieli jak Władimir Sołowiew (+1900), Sergiej Bułhakow (+1944), Mikołaj Bierdiajew (+1948). We wspomnieniach zostaje przekazana atmosfera intelektualna oraz towarzyska w rosyjskich kręgach akademickich w czasach stalinizmu. Autor pisze także o powodach ochłodzenia ich wzajemnych kontaktów oraz zerwaniu łączących ich więzi intelektualnych.
EN
The author depicts the character and the achievements of the Russian philosopher, scholar on antiquity and musicologist Aleksei Fedorovich Losev (1893–1988) in the form of the reminiscences about a friend. He writes about their acquaintance and first years of their friendship, common philosophical discussions and scientific cooperation. He pays special attention to the presentation of the personality of the philosopher, his turns of fate, his interests and his book addiction and his library. In his opinion A.F. Losev is the last representative of the era of so called Silver Age of Russian culture. The name of Losev is located in the same row as the names of such Russian thinkers as Vladimir Solovyov (+ 1900), Sergiej Bulhakov (+1944), Nikolai Berdyaev (+1948). The reminiscences show us the intellectual and friendly ambience in the Russian academic circles during the times of Stalinism. The author also writes about the reasons of cooling down the mutual contacts and break-off of their intellectual bonds.
W artykule dokonano analizy mitologicznego modelu Maksyma Gareckiego, który tworzono etapami, od kosmogonii i etymologii do antropologii, a następnie do eschatologii. Kosmologiczne otwieranie się świata w autorskim mitologizmie pisarza następuje na specjalnych przestrzenno-czasowych współrzędnych, których elementami składowymi są obrazy Chaosu. Na początku bohaterowie M. Gareckiego próbują znaleźć się w pierwotnym Chaosie, okrzepnąć na tak zwanym ojcowskim łonie, które metaforycznie przejawia się w obrazach błota, rodzinnego domu, drzewa wszechświata (axis mundi). Mityczno-poetycka koncepcja drzewa wszechświata w autorskim mitologizowaniu wyraża sytuację uniwersalną – wybór między życiem a śmiercią, który w określonych sytuacjach jest gwarancją duchowości i stabilności.
EN
The article considers M. Haretski’s mythological model, which was built stepwise, from cosmogony and etymology to anthropology, and later – to eschatology. The cosmological disclosure of the world in the writer’s mythology occurs in the distinctive spatial-temporal coordinates, the initial constituents of which are represented by the images of Chaos. Primarily, M.Haretski’s characters aspire to appear in initial Chaos, to gain strength in the so-called parental bosom, which is metaphorically represented in the images of bog, parental home, world tree. The mythical-poetic concept of the world tree in the author’s mythologization reflects the most universal situation – the choice between life and death, which, in some cases, guarantees spirituality and stability.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.