The presented research study focuses on subjective career success of doctors and its determinants of the working environment. The aim of the research was to determine the relationship between subjective career success and work stress in the overall level and individual levels. A further aim was to identify differences in subjective career success in terms of length of experience, specialization and workplace of doctors. Subjective career success was studied through questionnaires The Career Satisfaction Scale (Greenhaus, Parasuraman, and Wormley, 1990), because career satisfaction is considered as the most common indicator of subjective career success. Work-related stress was studied through questionnaires The Work stress and Burnout Scale (Hennig and Keller, 1996). Length of experience, specialization and workplace were detected using custom items. The sample consisted of 50 doctors from hospitals and ambulances. The data were processed using a simple correlation analysis and Independent Samples T test. Data analysis showed that subjective career success of doctors was negatively correlated with work stress in the overall level and also with all the levels (mental, emotional, physical and social). We also found a difference in the subjective career success in terms of length of experience and specialization. Doctors with longer practise (over 20 years) and specialists showed higher subjective career success as doctors with shorter practice (under 20 years) and practitioners. There was no difference between doctors working in hospitals and doctors working in the ambulance and no difference between men and women.
SK
Predkladaná výskumná štúdia sa zameriava na subjektívny kariérny úspech lekárov a jeho determinanty týkajúce sa ich pracovného zaradenia. Cieľom výskumu bolo zistiť, či existuje vzťah medzi subjektívnym kariérnym úspechom a pracovným stresom, v jeho celkovej miere a v jednotlivých rovinách, a tiež zistiť, či existujú rozdiely v miere subjektívneho kariérneho úspechu z hľadiska dĺžky praxe, špecializácie a pracoviska lekárov. Subjektívny kariérny úspech bol skúmaný prostredníctvom Dotazníka kariérnej spokojnosti (Greenhaus, Parasuraman, & Wormley, 1990), pretože kariérna spokojnosť je považovaná za najčastejší ukazovateľ subjektívneho kariérneho úspechu. Pracovný stres bol skúmaný prostredníctvom Dotazníka pracovného stresu a vyhorenia (Hennig & Keller, 1996). Dĺžka praxe, špecializácia a pracovisko lekárov boli zisťované pomocou vlastných položiek. Výskumný súbor tvorilo 50 lekárov z nemocníc a ambulancií. Získané údaje boli spracované pomocou jednoduchej korelačnej analýzy a t-testu pre dva nezávislé výbery. Analýza údajov ukázala, že subjektívny kariérny úspech lekárov bol v negatívnom vzťahu tak s celkovou mierou pracovného stresu, ako aj so všetkými jeho rovinami (duševná, citová, telesná a sociálna). Tiež bol zistený rozdiel v miere subjektívneho kariérneho úspechu z hľadiska dĺžky praxe a špecializácie. Lekári s dlhšou praxou (nad 20 rokov) a lekári špecialisti (odborní) vykazovali vyššiu mieru subjektívneho kariérneho úspechu ako lekári s kratšou praxou (do 20 rokov) a praktickí (všeobecní) lekári. Rozdiel medzi lekármi pracujúcimi v nemocniciach a lekármi pracujúcimi v ambulanciách nebol zistený, rovnako ani rozdiel medzi mužmi a ženami.
Working as a doctor, nurse, and midwife is associated with great responsibility for the health and life of patients. It is a source of many burdens, which result in marked, chronic stress leading to professional burnout and related consequences affecting all spheres of life. The research aimed to analyze healthcare workers’ preferred stress-coping strategies. The study encompassed 134 healthcare workers practicing the profession of doctor, nurse, and midwife, working in the cities of Lublin in the period from May 2022 to February 2023. We employed a self-made questionnaire and the Stress Coping Inventory (Mini-COPE). The PS IMAGO 9.0 program was used for the calculations and analysis of the results. The strategies of coping with stress most often used by doctors, nurses, and midwives were based on active coping and planning. The three surveyed groups of healthcare workers differ statistically significantly in using the denial strategy. Nurses are more likely than physicians to use denial as a coping strategy. There were no statistically significant differences in the remaining strategies of coping with stress. Healthcare workers in stressful situations often choose active ways of dealing with them, especially active coping and planning. An important factor that strengthens the choice of active strategies for coping with stress seems to be training aimed at improving the professional qualifications of healthcare workers.
This article attempts to identify, in the opinion of medical personnel, the variables of pro-innovation culture and to determine the relationships between those variables and the level of innovation in hospitals. To this end, a questionnaire study was conducted among 51 physicians. The results suggest that, in the opinion of doctors, innovation is significantly associated with almost all the selected variables, namely: strategic orientation for development, access to resources and capital for the implementation of innovations, integration of personnel around strategic objectives, mechanisms to motivate and reward staff for innovation, effective communication and collaboration based on trust relationships, standardisation of rules and procedures, openness to change and innovation, except tolerance of minor errors in learning processes.
PL
Celem artykułu jest próba rozpoznania zmiennych charakteryzujących proinnowacyjną kulturę organizacyjną w opinii personelu lekarskiego poprzez określenie związków pomiędzy zmiennymi wzorca określonego na podstawie literatury a poziomem innowacyjności danych szpitali. W związku z realizacją postawionego celu przeprowadzono badania kwestionariuszowe wśród 51 lekarzy. Wyniki sugerują, że w opinii lekarzy zmienna innowacyjności jest w istotnym stopniu powiązana prawie ze wszystkimi wyróżnionymi zmiennymi, takimi jak: strategiczne zorientowanie na rozwój, dostęp do zasobów i kapitału na wdrażanie innowacji, zintegrowanie personelu wokół celów strategicznych, mechanizmy motywowania i nagradzania personelu za innowacyjność, skuteczna komunikacja i współpraca oparte na relacjach zaufania, standaryzacja norm i zasad postępowania, otwartość na zmiany i innowacje, z wyjątkiem tolerancji na drobne błędy w procesach uczenia się.
W drugiej połowie XIX i na początku XX wieku w Królestwie Polskim społeczność żydowska odgrywała ważną rolę w życiu społecznym, kulturalnym i naukowym. Lekarze pochodzenia żydowskiego często nawiązali współpracę z polskimi lekarzami, byli członkami stowarzyszeń naukowych i społecznych, należeli do redakcji czasopism naukowych, publikowali w periodykach społecznych i zawodowych. Ogromne zaangażowanie przedstawicieli żydowskiego zawodu medycznego było widoczne w zakresie popularyzacji wiedzy. We współpracy z polskimi lekarzami podejmowali trudne problemy medyczne, ale zajmowali się także kwestiami higienicznymi, społecznymi i edukacyjnymi. Byli aktywnymi członkami organizacji i inicjatorami licznych akcji społecznych o charakterze opiekuńczym, edukacyjnym i popularyzatorskim. Współpraca w dziedzinie społeczno-oświatowej pozwoliła zrealizować wiele śmiałych inicjatyw, wpływając na integrację ludności, zwłaszcza w największych miastach.
EN
In the Kingdom of Poland in the second part of the 19th and at the beginning of the 20th century, the Jewish community played an important role in social, cultural and scientific life. Doctors of Jewish origin very often worked together with Polish doctors. They were members of scientific and social associations; they belonged to the editorial boards of scientific journals; they published in social and professional periodicals. A huge involvement on the part of representatives of the Jewish medical profession was visible as far as popularization of knowledge was concerned. In cooperation with Polish doctors, they took on strictly medical problems, but they also dealt with hygienic, social and educational issues. They were active members of organizations and initiators of numerous social campaigns of a protective, educational and instructive nature. Cooperation in social and educational areas allowed them to carry out a number of bold initiatives, and it contributed to increased integration of the populace, especially in larger cities.
Introduction: Nosocomial infections largely concern health professionals. The increased range of medical services and surgical procedures leads to an increased incidence of hepatitis B (HBV) and C (HCV) infections among this professional group. The main cause of nosocomial infections among people working in the healthcare sector is occupational diseases resulting from exposure to biological agents in the line of official duties. According to WHO, every year the world’s 3 million health workers are exposed to percutaneous contact with blood-borne pathogens. The aim of the study was to assess medical staff knowledge concerning the incidence of acute hepatitis B and C. Results and conclusion: Analysis of medical staff knowledge on the incidence of hepatitis B and C shows that medical staff do know how they should behave when they come into contact with infectious material in the healthcare institutions.
PL
Wprowadzenie: Zakażenia szpitalne w dużej mierze dotyczą samych pracowników służby zdrowia. Zwiększony zakres usług medycznych, w tym dużo większa liczba zabiegów operacyjnych, ma wpływ na wzrost zakażeń wirusami zapalenia wątroby typu B (HBV) i C (HCV) w tej grupie zawodowej. Głównymi czynnikami wystąpienia zakażeń szpitalnych wśród osób zatrudnionych w sektorze opieki zdrowotnej, są choroby będące wynikiem narażenia na czynniki biologiczne w trakcie wykonywania czynności służbowych. Według WHO, co roku na świecie 3 miliony pracowników medycznych jest narażonych na przezskórny kontakt z krwiopochodnymi patogenami. Celem badań była ocena wiedzy dotycząca zachorowalności na ostre zapalenie wątroby typu B i C wśród personelu medycznego. Wyniki i wnioski: Analiza poziomu wiedzy personelu medycznego na temat zachorowalności na WZW typu B i C wskazuje na właściwe zachowania w przypadku kontaktu z materiałem zakaźnym w placówkach służby zdrowia.
The article is focused on the study of socio-political and socio-economic background of the origin and development of higher medical education in the western regions of Ukraine in 40–90-ies of the twentieth century. This background has contributed to the formation of a network of the higher medical educational institutions in the given region in the context of Ukraine’s state policy in the health care area. The study has used such methods as theoretical analysis and generalization of archival and printed sources, historical, pedagogical and educational-and-methodological literature; comparative, problem-chronological, historical and genetic analyses which contributes to the study and analysis of the preconditions of the higher medical education formation in the western region in the studied period. The investigation and analysis of historical and archival documents has shown that the western lands were part of Poland, Romania, Czechoslovakia and Hungary for decades, which significantly affected the socio-economic, cultural and national development of the region. The study of historical sources shows that the agricultural sector played a leading role in the economy as industry developed slowly. The population lived in poverty, lacking funds for necessary things. Medical institutions functioned mainly in urban areas, and doctors’ service was paid. This made impossible to provide necessary medical care to the general population. The region experienced high mortality of adults and children. Also, dangerous diseases were spread. After the liberation of these lands from invaders in the 40-ies of the XX century to eliminate dangerous disease, prophylactic medical institutions were organized for improving the population health. For the proper provision of highly qualified personnel, it was needed to form a network of higher medical education institutions that could train specialists, especially involving local youth.
Klauzula sumienia umożliwia rozstrzygnięcie konfliktu pomiędzy normami sumienia wynikającymi z nakazów prawa naturalnego oraz przyrodzonej godności osoby ludzkiej a nakazami wynikającymi z norm prawa pozytywnego, zdecydowanie na korzyść nakazów etycznych. W Europie i świecie występują dwie tendencje: jedna zmierza do jak największego rozszerzenia swobody zabijania ludzi uznanych za niepotrzebnych (w tym płodów ludzkich), a druga opcja formułuje coraz dokładniejsze sformułowania dające możliwość realnego korzystania z klauzuli sumienia. W tej sytuacji ogłoszono apel Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy z 2010 r., skierowany szczególnie do państw europejskich, o stworzenie warunków prawnych do szerszego korzystania z klauzuli sumienia. Uprawnienie do działania w zgodzie z własnym sumieniem jest formalnie w normach prawa polskiego zagwarantowane pracownikom związanym z ochroną życia i zdrowia poprzez możliwość powołania się na instytucję umożliwiającą im odmowę wykonania określonej czynności, która może być sprzeczna z ich rozumieniem troski o życie i zdrowie, sprzeczna z nakazami ich sumienia, które jest dla nich wiążące. Normy zawierające to uprawnienie zawarte są tak w Konstytucji, jak i w innych ustawach RP, a także w kodeksach etycznych środowisk medycznych. W wyniku nacisku środowisk lewicowych i liberalnych niektóre sformułowania w prawie i kodeksach etycznych z ostatnich lat tak ograniczyły możliwość korzystania z klauzuli sumienia, że przepisy te są wadliwe, a według wielu także niekonstytucyjne. Ich zmiany słusznie domagają się środowiska parlamentarne i medyczne. Dyskusja na temat klauzuli sumienia winna być rzetelnie kontynuowana i uwieńczona przyjęciem w parlamencie RP odpowiednich norm prawnych realnie chroniących sumienie lekarzy, pomocniczego personelu medycznego, farmaceutów, a także sędziów i innych pracowników ochrony zdrowia i życia ludzkiego.
EN
The conscience clause enables settlement of the conflict between norms of conscience arising from precepts of the natural law and inherent dignity of the human being, and the demands arising from the norms of positive law, definitely in favor of moral precepts. In Europe and in the whole world, there are two tendencies: one seeks to maximize the extension of the freedom of killing people deemed unnecessary (including the human fetus), and the second option formulates more accurate provisions, which giving the possibility a real exercise of conscience clause. In this situation, announced an appeal of the Parliamentary Assembly of the Council of Europe from 2010, directed especially to European countries, for the creation of the legal conditions to a wider use of conscientious clause. The authorization to act in accordance with own conscience is formally guaranteed in norms of Polish law, to the employees associated with the protection of life and health. Ability to rely on this institution allow them to refusal the perform the specified activity that may be contrary to their understanding of the care of life and health or contrary to the injunction of their conscience, which is binding on them. Norms containing this right are included both in the Constitution, as well as other acts Republic of Poland, as well as the ethical codes of the medical community. As a result of the pressure of leftist and liberal circles, some provisions in the law and ethical codes from recent years have limited ability to use the conscience clause, that these rules are flawed, and by many, also unconstitutional. Discussion about conscience clause should be continued and completed by adoption of the Republic of Poland Parliament a relevant legal standards, that will real protect the conscience of doctors, auxiliary medical personnel, pharmacists, as well as judges and or other health professionals.
INTRODUCTION: Lifestyle is a major determinant of health, but this can change over time. Students tend to have worse health behaviors than adults. This interesting phenomenon has not been verified in relation to the medical community. The aim of this study was to evaluate the lifestyle of physicians and compare it with their habits from their student years. MATERIAL AND METHODS: A cross-sectional study was conducted in 2020 using an original questionnaire assessing various lifestyle elements that were classified as “healthy” or “unhealthy” based on World Health Organization recommendations. 112 physicians (64.3% male and 35.7% female) with a median age of 37 years (IQR 36–38) participated in the study. The results were compared with data obtained in this group from the same questionnaire distributed between 2003 and 2005, i.e. when the subjects were medical students. RESULTS: Significant favorable changes were observed regarding less frequent consumption of meals with a high content of table salt (p < 0.01) and increased consumption of fruits and vegetables (p < 0.01). An increased frequency of coffee drinking was observed (p < 0.01). Their dietary habits and stimulant use remained unchanged. There were no differences in physical activity, the occurrence of stress or its nature (mobilizing or destabilizing). CONCLUSIONS: The lifestyles of physicians do not change significantly compared to their student years, which may be related to the habits from their youth.
PL
WSTĘP: Styl życia jest głównym determinantem zdrowia, może jednak zmieniać się z biegiem lat. Studentów cechują zwykle „gorsze” zachowania zdrowotne niż te u osób dorosłych. To ciekawe zjawisko nie było badane w środowisku lekarskim. Celem pracy była ocena stylu życia lekarzy w porównaniu z ich zachowaniami z lat studenckich. MATERIAŁ I METODY: Badanie przekrojowe przeprowadzono w 2020 r. z wykorzystaniem autorskiego kwestionariusza oceniającego różne elementy stylu życia, które klasyfikowano jako „zdrowe” lub „niezdrowe” na podstawie rekomendacji Światowej Organizacji Zdrowia. W badaniu uczestniczyło 112 lekarzy (64,3% mężczyzn i 35,7% kobiet); mediana wieku wynosiła 37 lat (IQR 36–38). Wyniki porównano z danymi otrzymanymi w tej grupie na podstawie tego samego kwestionariusza dystrybuowanego w latach 2003–2005, tj. gdy badani byli studentami medycyny. WYNIKI: Zaobserwowano istotne, korzystne zmiany dotyczące rzadszego spożycia posiłków z dużą zawartością soli kuchennej (p < 0,01) oraz częstszego spożycia warzyw i owoców (p < 0,01). Zaobserwowano zwiększenie częstości picia kawy (p < 0,01). W pozostałym zakresie nawyki żywieniowe i stosowanie używek pozostawały niezmienne. Nie stwierdzono różnic dotyczących aktywności fizycznej, występowania stresu oraz jego charakteru (mobilizujący/destabilizujący). WNIOSKI: Styl życia lekarzy nie zmienia się znacząco w porównaniu z latami studenckimi, co można wiązać z przyzwyczajeniami z lat młodości.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.