Artykuł zestawia „4’33’’” (1952) Johna Cage’a i „Zen for Film” (1964) Nam June Paika – dwa przełomowe utwory amerykańskiej awangardy. Andrzej Pitrus próbuje uchwycić rodzaj dialogu, jaki został nawiązany przez dwóch artystów wprowadzających do swego artystycznego języka elementy aleatoryczne. Autor omawia także kwestie związane z odwołaniem się do „znaczącej pustki”, ta zaś – zgodnie z tradycją zen – stanowi rodzaj przestrzeni, w której słuchacz i widz mogą budować własne sensy i realizować doświadczenia odbiorcze. Obydwie prace niczego odbiorcy nie narzucają: Zen jest wskazówką. Twórcy nie proponują żadnych zamkniętych znaczeń, zadowalając się swoiście rozumianym artystycznym koanem. Ich dzieła nie zawierają NIC, lecz niewątpliwie uruchamiają niekończący się ciąg skojarzeń i zapewne jeszcze długo będą stanowić inspirację dla interpretatorów
EN
The article summarizes “4’33’’” (1952) by John Cage and “Zen for Film” (1964) by Nam June Paik –two groundbreaking works of the American avant-garde. Andrzej Pitrus tries to capture the kind of dialogue established between the two artists who introduced into their artistic language aleatoric elements. The author also discusses issues related to the reference to a “significant void”, and this – in the tradition of Zen – is a kind of space where the listener and the viewer may build their own senses and realise the experience of perception. Both works do not impose anything on the viewer – Zen is just a suggestion. The artists do not propose any closed interpretation, and are satisfied by a specifically understood artistic koan. Their works contain NOTHING, yet they trigger an endless string of associations, and are sure to inspire interpreters for a long time to come.
I argue that it is through an integrative dialogue based on the Ijing (Book of Chang-es) model of cooperative and cyclical change rather than a Marxist or neo-Marxist dia-lectical model of change based upon the Hegelian model of conflict and replacement that promises the greatest possibility of peaceful coexistence.1 As a case study of a dia-logue between civilizations, I utilize both a mythical and an historical encounter betwe-en Martin Buber, representing the West, and Zhuangzi, representing the East. I show that despite the vast temporal, historic, linguistic and cultural differences, that the dialo-gue between Zhuangzi and Buber is complementary and not adversarial.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.