Tekst stanowi próbę odpowiedzi na pytanie, czy podmiotowość narracyjna posiada potencjałemancypacyjny. Poddaje krytyce koncepcję „jedności życia ludzkiego”, rozwiniętąprzez Alasdaira MacIntyre’a w Dziedzictwie cnoty, gdzie zakłada się zasadniczą rolę narracjiwspólnotowej w kształtowaniu podmiotowości człowieka. Artykuł podaje argument, że –wbrew agonicznym deklaracjom MacIntyre’a – jego koncepcja pozostaje nadmiernie konserwatywna,co wynika nie tyle z przyjętego rozumienia wspólnoty i tradycji, ile z narracji,na której te deklaracje się zasadzają. Tekst proponuje alternatywną, pro-emancypacyjną formułępodmiotowości narracyjnej, która operuje narracją z samej swojej logiki zakładającąkonfrontację, nie zaś adaptację do tego, co wspólnotowe. Inspirację do rozważań stanowiżydowska filozofia języka w wydaniu, jakie zaproponował współcześnie Harold Bloom.
The paper presents some aspects of discourse of Janusz Sławiński, especially focused on subjectivity and style. The evolution of his theoretical concepts and style was also analyzed.
3
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
criticize the “unity of a human life” concept as put forward by Alasdair MacIntyre in AfterVirtue, where human subjectivity is shown as predominantly shaped by narration ofa community. I argue that despite agonistic claims, MacIntyre’s concept stays highly conservative,which results not so much from his understanding of community and tradition,but rather from a formula of narration they are founded upon. I am going to proposean alternative, pro-emancipatory concept of narrative subjectivity where narration inherentlyconfronts with the communal instead of being adapted to it. The concept is inspiredprimarily by Jewish philosophy of language as recently interpreted by Harold Bloom.
4
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Artykuł jest poświęcony koncepcji tożsamości narracyjnej stworzonej przez CharlesaTaylora, współczesnego kanadyjskiego filozofa polityki i religii. W ujęciu tym szczególniemocno podkreśla się znaczenie perspektywy temporalnej oraz horyzontu etycznegow procesie kształtowania tożsamości człowieka, a także akcentuje się jej dialogiczny charakter.Podmiotowość będzie tu zatem nierozerwalnie związana z określonym horyzontemrealizowanego i afirmowanego dobra, zaś podmiot będzie postrzegał swój sposóbprzeżywania jako ciągłą narrację. Istotą tezy Taylora, który chce przypomnieć ponowoczesnemuczłowiekowi o tym, co stanowi o zapomnianej przez niego pełni jego tożsamości,jest więc przekonanie, że „człowiek jest zwierzęciem dokonującym autointerpretacji”– istotą, której tożsamość uzależniona jest od sposobu, w jaki pojmuje ona samą siebie.Osoba ludzka może i powinna zaangażować się we wzbogacającą przemianę tożsamościi uaktywnić zapomniane rezerwy moralne.
5
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
The article is devoted to the concept of narrative identity created by Charles Taylor, a contemporaryCanadian philosopher of politics and religion. This approach places particularemphasis on the meaning of temporal perspective and ethical horizon in the process offorming personal identity, and also stresses its dialogical nature. Subjectivity is thereforeinseparably connected here with a certain horizon of realized and affirmed good, whereasthe subject perceives his way of living as a continuous narration. The essence of a thesisproposed by Taylor, who wishes to remind the postmodern individual of what constitutesthe fullness of his/her identity, is therefore a belief, that ‘human is a self-interpreting animal’– a being, whose identity depends on the way in which he/she defines himself/herself. The human person can and should be involved in enriching identity transition, and activatingforgotten moral reserves.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.