Omówiono kondycję przemysłu obuwniczego w Unii Europejskiej do roku 1997. Przedstawiono też rynek obuwia w krajach Unii Europejskiej i wpływ importu obuwia z Chin na kształtowanie się polityki handlowej tego rynku. Ponadto opisano środki taryfowe, ograniczenia ilościowe i postępowania antydumpingowe.
Polska zalicza się do czołówki europejskiego przemysłu obuwniczego. Pod względem wielkości produkcji w Unii Europejskiej wyprzedzają nas Włochy, Hiszpania, Portugalia i Francja, a w skali całej Europy jeszcze tylko Rumunia.
3
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
W referacie zaprezentowano ogólną charakterystykę oraz aktualne trendy rozwoju firm w branży odzieżowej i obuwniczej. Szczególną uwagę zwrócono na strategie rozwoju czterech wybranych firm realizowanych w okresie koniunktury gospodarczej oraz w okresie kryzysu. Dokonano ich oceny z punktu widzenia skuteczności poprzez pryzmat kondycji finansowej podmiotów oraz poprawy pozycji konkurencyjnej mierzonej wzrostem udziału w rynku.(abstrakt oryginalny)
EN
In the following paper the general characteristics and trends of development companies in the clothing and footwear sector are presented. Special attention has been paid to the development strategies implemented in four selected companies during a boom in the economy and during the crisis. The effectiveness of strategies have been assessed based on the financial condition of the companies and the improvement of competitive position measured by the increase in market share. Keywords: clothing and footwear(original abstract)
Zarys funkcjonowania polskiego przemysłu obuwniczego od początku lat 90-tych (z uwzględnieniem transformacji systemowej i procesu wychodzenia z zapaści branży obuwniczej) do chwili obecnej, kiedy odnotowuje się już tendencje wzrostowe w tym sektorze rynku.
Na przykładzie firmy Franco G. Franco omówiono sytuację małych zakładów produkcyjnych działających na rynku obuwniczym. Zalew taniego obuwia z Chin po uchyleniu w 2003 r. ochrony w postaci dodatkowej opłaty celnej, spowodował, iż trudniej jest małym polskim firmom przetrwać na rynku.
Wprowadzenie reguł gospodarki rynkowej oraz otwarcie polskiego rynku dla importu modnego, taniego obuwia uwolniło konsumentów od dyktatu przemysłu obuwniczego, przyczyniło się jednak do poważnych kłopotów tej branży. Narastający kryzys w sektorze obuwniczym sprawił, iż część przedsiębiorstw (zwłaszcza państwowych) zaczęła wykonywać zlecenia firm zagranicznych.
Ukraińscy producenci obuwia, mimo iż mają znaczny potencjał rozwojowy, wciąż są o kilka lat opóźnieni w stosunku do europejskich dostawców, w tym także z Polski. Polskie obuwie cieszy się w tym kraju dobrą opinią, zarówno ze względu na modne wzornictwo, jak i wysoką jakość materiałów oraz wykonania. Produkcją obuwia zajmuje się na Ukrainie 15 dużych firm, jednakże rynek w większości opanowany jest przez import, także azjatycki.
Zmiany strukturalne i modernizacyjne w zachodnioeuropejskim przemyśle obuwniczym prowadzą do prawie zupełnej rezygnacji z wytwarzania masowych wyrobów na rzecz koncentracji na bardziej zdywersyfikowanej produkcji obuwia średniej i wyższej jakości.
Jedną z najbardziej dynamicznych firm obuwnicznych w Polsce jest Gino Rossi SA. Otwarcie dziewięciu sklepów firmowych, oddanie do użytku budynku biurowego, modernizacja parku maszynowego oraz uruchomienie produkcji kooperacyjnej na Ukrainie to niektóre z osiągnięć tego przedsiębiorstwa.
Omówiono rozwój firmy Gino Rossi. Firma ta zdobyła 12-15 procent rynku obuwniczego w Polsce. Wbrew nazwie jest to polska firma, której siedziba mieści się w Słupsku.
Przemysł obuwniczy według stereotypowych opinii zaliczany jest do kategorii schyłkowych. Jednak ok. 13 tys. zakładów obuwniczych (tylko na terenie UE), zatrudniających bezpośrednio w produkcji prawie 280 tys. pracowników i wytwarzających rocznie blisko miliard par butów, to wciąż znaczący potencjał.
Zakłady przemysłu obuwniczego przez kilka ostatnich lat sukcesywnie poprawiały swoją sytuację finansową. Coraz lepsze wyniki sprawiały, że część z nich zaczęła inwestować. Jednak ostatni kwartał 1997 r. przyniósł kolejne załamanie koniunktury, które utrzymywało się w całym 1998 roku, a co doprowadziło do upadku kolejnych firm. Przyczyną zapaści - w opinii specjalistów był nadmierny import butów z Dalekiego Wschodu oraz drastyczne ograniczenie eksportu do krajów byłego ZSRR.
Po wejściu do Unii Europejskiej Polska będzie zajmowała piąte miejsce w produkcji obuwia-po Włoszech, Hiszpanii, Portugalii i Francji. Tym niemniej mamy szansę poprawić swoją pozycję na europejskim rynku. Po 1 maja zaczną bowiem obowiązywać unijne kontyngenty na import obuwia z Dalekiego Wschodu.
Branża skórzana wciąż nie może wyjść z zapaści. Przyczyną recesji jest m.in. spadek sprzedaży obuwia, spowodowany nadmiernym importem butów, głównie z Chin. Szansą na poprawę tej sytuacji mogą okazać się wprowadzone na początku roku cła ochronne. Konkurencję dla polskiego garbarstwa stanowi też rosnąca konkurencja coraz doskonalszych, tańszych skór syntetycznych.
W Rosji rośnie popyt na zagraniczne wyroby obuwnicze, spada zaś zapotrzebowanie na tanią produkcję antyimportową. Ta ostatnia bowiem jest niedoinwestowana, cechują ją brak nowych technologii i dobrego wzornictwa. Stwarza to dobre perspektywy dla polskich producentów obuwia.
Ariel SA jest prawnym następcą spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z udziałem kapitału zagranicznego pod nazwą Ariel-Hurt Joint Venture. Powstała ona w 1992 r. wdrażając produkcję obuwia sportowego i zimowego, później zaś także letniego. Pierwsze notowanie akcji Ariela na rynku równoległym GPW miało miejsce w październiku 1996 r.
Analysis of the process of inventory management with VMI application indicates its considerable importance to customer service of the highest possible level. VMI solution should also be preceded with examination of requirements and expectations. Implementation of the system enables meeting expectations provided it is adjusted to the specific nature of the company, its branch and competitive environment in which it exists. (fragment of text)
Około 13 tys. unijnych zakładów obuwniczych, zatrudniających bezpośrednio w produkcji 280 tys. pracowników i wytwarzających rocznie nieco poniżej miliona par butów wciąż stanowi znaczący potencjał. Jeśli do tego dodać parę tysięcy garbarni oraz średnich i większych przedsiębiorstw, które zajmują się wytwarzaniem galanterii skórzanej, to okaże się, iż mówienie o schyłkowości tego sektora na terenie państw UE nie do końca jest zgodne z prawdą.
Polski przemysł obuwniczy w ostatnim czasie zyskał nowe oblicze. Główną rolę odgrywają w nim obecnie młode, prężne firmy, które nawet przy niesprzyjającej koniunkturze, spadającym popycie i ostrej konkurencji na rynku osiągnęły wzrost sprzedaży. Rokuje to dobrze dla całej branży, ponieważ umiejętności zdobyte w warunkach kryzysowych zaowocować powinny dalszą poprawą efektywności działania.
Polscy producenci zupełnie nieźle radzą sobie z konkurencją dobrych jakościowo butów z legalnego importu. Niestety ich pozycja jest osłabiona przez zalew taniej produkcji niewiadomego pochodzenia, która wypełnia wiele supermarketów w kraju.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.