Przedstawiamy wnioski płynące z doświadczeń Finlandii w stawianiu czoła wyzwaniom związanym z wejściem do strefy euro od samego początku, aż po ekonomiczny sukces tego procesu. Tradycyjna teoria optymalnego obszaru walutowego to zbyt wąskie ramy do oceny doświadczeń w zakresie kwalifikowania do strefy i uczestnictwa w niej. Na doświadczenia w tym zakresie wpływa pięć głównych elementów: szoki asymetryczne w kraju wchodzącym do strefy euro, warunki panujące przed wejściem (w szczególności faktyczny kurs wymiany), elastyczność strukturalna kraju, stopień integracji ekonomicznej, instytucjonalnej i regulacyjnej oraz atrakcyjność opcji zewnętrznej. Główne wnioski płynące z doświadczeń fińskich to: znaczenie, jakie ma wybranie odpowiedniego terminu, fakt, że niski cel inflacyjny i ostrożnościowa polityka fiskalna mogą skutkować nominalną konwergencją, relatywne zalety wcześniejszej konwergencji struktur ekonomicznych, prowadzona polityka i instytucje oraz sprzyjające warunki wyjściowe wobec bliskiego członkostwa, które zmieni zachowania strukturalne i zapewni dyscyplinę umożliwiającą zmianę. (abstrakt oryginalny)
Artykuł stanowi próbę określenia ram modelu polityki makroostrożnościowej państwa. Polityka makroostrożnościowa powinna zmierzać do zapewnienia stabilności finansowej poprzez ograniczenie ryzyka systemowego, przy czym głównym przedmiotem jej oddziaływania powinny być podmioty sektora finansowego. Ryzyko systemowe powinno być analizowane z dwóch perspektyw - czasowej (związanej z procyklicznością) i przestrzennej (związanej z powiązaniami między podmiotami sektora finansowego). W pomiarze i monitorowaniu ryzyka systemowego można wykorzystać wskaźniki wczesnego ostrzegania oraz metody statystyczne. Do ograniczania ryzyka systemowego mogą być zastosowane zarówno instrumenty używane tradycyjnie przez nadzór nad sektorem finansowym, jak też instrumenty nowo opracowywane w następstwie ostatniego kryzysu finansowego. Na architekturę instytucjonalną polityki makroostrożnościowej składają się: (1) zdefiniowanie podmiotu, który będzie pełnił funkcję nadzoru makroostrożnościowego, (2) określenie uprawnień nadzoru makroostrożnościowego, (3) wyznaczenie granic odpowiedzialności nadzoru makroostrożnościowego. (abstrakt oryginalny)
EN
The article attempts to present key elements of macroprudential policy framework of the state. The objective of macroprudential policy is to maintain financial stability, with the main focus on financial sector. This goal may be achieved by reducing the systemic risk. Analysis of systemic risk should be carried out from two distinct perspectives - time dimension and cross-section dimension. Measurement, assessment and monitoring of systemic risk may be conducted with the use of risk warnings as well as statistical tools. Macroprudential instruments aimed at limitation of systemic risk include tools traditionally used for microprudential purposes and newly invented measures. The elements of effective macroprudential policy institutional design include: (1) definition of a macroprudential authority; (2) giving powers to the authority; (3) ensuring accountability of the macroprudential authority as well as its transparency. (original abstract)
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.