Składający się z trzech części artykuł analizuje jedną z bardzo popularnych obecnie na świecie opcji nauczania języka obcego, zwaną CLIL, opartą na wykorzystaniu języka obcego do nauki innych, niekoniecznie związanych bezpośrednio z nauczaniem języka docelowego, treści informacyjnych. Tytuł artykułu Sport jako środek dydaktyczny wykorzystywany podczas lekcji opartych na technikach CLIL w miarę wyraźnie wskazuje wachlarz zagadnień oraz tematykę, w ramach których obraca się zawartość artykułu. Pojęcie „technika CLIL” oznacza wykorzystanie języka obcego do ekwiwalentnego nauczania zarówno treści przedmiotowych, jak i treści językowych podczas lekcji szkolnej. W artykule zawarto więc nie tylko opis tzw. filozofii CLIL, czyli zakres wiedzy teoretycznej dotyczącej sposobów pracy z uczniem z wykorzystaniem przez nauczyciela przedmiotu języka obcego ucznia, ale także analizę takiego postępowania w oparciu o zajęcia wychowania fizycznego. Fakt, iż treści artykułu skupiają się właśnie na sporcie, nie jest tutaj bez znaczenia, ponieważ to właśnie sport, dzięki swoim inherentnym właściwościom, powoduje, iż uczniowie zaczynają zwracać większą uwagę na wykonywane przez siebie czynności, co z kolei powoduje wyraźne w miarę rozluźnienie się filtra afektywnego, a więc szersze pojawienie się możliwości podświadomej akwizycji (w odróżnieniu od świadomej nauki) języka docelowego przez uczniów. Podstawowym założeniem lekcji językowej jest (i pozostanie) nauka komunikacji, rozumianej przede wszystkim jako umiejętność produkcji informacji; jest to nie tylko umiejętność uniwersalna (bez względu na język). Lecz także umiejętność, której można się nauczyć głównie za pomocą organizacji sposobów zaproponowania uczniom atrakcyjnego kontaktu z ściśle określonym, wzbudzającym ich zainteresowanie, rodzajem wiadomości. Rozmowy o sporcie z pewnością do takich rodzajów wymiany informacji należą.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.