Zarys funkcjonowania polskiego przemysłu obuwniczego od początku lat 90-tych (z uwzględnieniem transformacji systemowej i procesu wychodzenia z zapaści branży obuwniczej) do chwili obecnej, kiedy odnotowuje się już tendencje wzrostowe w tym sektorze rynku.
Przemysł skórzany w Polsce, aby konkurować zwycięsko w Europie i na świecie, powinien budować swoją strategię opartą na elastyczności procesowej. Większa elastyczność procesów z jednej strony powoduje wzrost ich złożoności, lecz z drugiej zapewnia większą efektywność wykorzystania surowca skórzanego i właściwy dobór asortymentów 0 wysokiej jakości i stosunkowo niskiej cenie. Elastyczność procesowa staje się katalizatorem innowacji technologicznych i produktowych szczególnie w obszarach projektowych, które w przypadku procesów garbarskich są przeniesione do cyklu dogarbowania skóry. Ze względu na nasycenie rynków obuwiem i innymi produktami skórzanymi wszelkie innowacje zwiększające wybór mogą się przyczynić do uzyskania przewagi konkurencyjnej firmie w ten sposób działającej. Narzędziem wspomagającym elastyczne rozwiązania procesowe i idące za tym innowacje może być Technologiczny Wyróżnik Jakości, który służy do łącznej oceny właściwości mechanicznych i sensorycznych skór wyprawionych i pozwala w innowacyjny i elastyczny sposób kształtować, monitorować i sterować procesami wyprawy. (abstrakt oryginalny)
W artykule przedstawiono wyniki wykorzystania ekologicznej oceny cyklu życia (life-cycle assessment - LCA) do oceny presji środowiskowych, jakie są wywierane w procesie garbowania skóry. Jak potwierdzają liczne badania, proces garbarski jest jednym z bardziej obciążających środowisko procesów w cyklu życia wyrobów skórzanych. Celem artykułu jest uzupełnienie szeroko rozbudowanej wiedzy w tym zakresie o środowiskowe parametry jego prowadzenia w warunkach polskich. Typ przeprowadzonego badania odpowiada zakresowi badania LCA screening, w którym wykorzystuje się tylko standardowe dane i uproszczoną metodologię oceny oddziaływania. Ocenę LCA poprzedzono przedstawieniem całego cyklu życia wyrobów skórzanych oraz identyfikacją podstawowych przepływów materiałowych, energetycznych i emisji. Następnie zaprezentowano zakres procesów technologicznych realizowanych przez analizowane przedsiębiorstwo. Do wykonania oceny LCA posłużono się metodami Ecological Scarcity 2006 oraz Eco-indicator 99(H). W wyniku oceny zidentyfikowano najważniejsze kategorie presji środowiskowych oraz udział w ich kształtowaniu podstawowych procesów technologicznych. Na zakończenie przedstawiono rekomendacje w zakresie poprawy parametrów ekologicznych ocenianych procesów. (abstrakt autora)
EN
The paper presents the results of LCA use for an environmental impact assessment in leather tanning. As many studies have shown, the tanning process is one of the most burdensome for the environment from the entire life-cycle of leather products. The objective of the paper is to contribute to the worldwide knowledge base on the subject through a description and characterization of a Polish company's leather tanning. The assessment is done using LCA screening, and therefore employs only simple assessment procedures and standard data from the producer. LCA is preceded by a presentation of the full life-cycle of leather goods, with material, energy and emission flows all identified. The company's particular leather tanning process and its sub-processes are described. LCA screening is done with the use of Ecological Scarcity 2006 and Eco-indicator 99(H) methodologies. As a result of the LCA study, key environmental impact is identified together with the participation of tanning sub-processes in the values derived in the impact assessment. Finally, recommendations for the company are presented in order to direct its tanning processes and technologies along more environmentally friendly pathways. (original abstract)
Cechą charakterystyczną polskiej branży garbarskiej jest silne uzależnienie się od koniunktury w przemyśle obuwniczym. Roczne zdolności produkcyjne krajowych zakładów garbarskich szacuje się na 25 mln m kw. skór miękkich, jednak ze względu na nadpodaż tego surowca moce wytwórcze rodzimych garbarni wykorzystywane są zaledwie w 40-50 procent
Polskie wyroby galanterii skórzanej cieszą się w wielu krajach coraz większą renomą. Głównym atutem jest ich jakość, wzornictwo, szyk i elegancja. Nie bez znaczenia jest też marka i przystępna cena.
Istniejąca od 1990 r. firma Wittchen zaczynała od importu z Azji drobnych partii galanterii skórzanej. Obecnie posiada luksusowy salon w centrum stolicy i zaczyna tworzyć wspólne kolekcje z producentami zagranicznymi. Firma pracuje także nad wizją galerii mody oferującej najlepsze polskie wyroby markowe w kraju i z zagranicy.
Omówiono rozwój firmy Gino Rossi. Firma ta zdobyła 12-15 procent rynku obuwniczego w Polsce. Wbrew nazwie jest to polska firma, której siedziba mieści się w Słupsku.
Zakłady przemysłu obuwniczego przez kilka ostatnich lat sukcesywnie poprawiały swoją sytuację finansową. Coraz lepsze wyniki sprawiały, że część z nich zaczęła inwestować. Jednak ostatni kwartał 1997 r. przyniósł kolejne załamanie koniunktury, które utrzymywało się w całym 1998 roku, a co doprowadziło do upadku kolejnych firm. Przyczyną zapaści - w opinii specjalistów był nadmierny import butów z Dalekiego Wschodu oraz drastyczne ograniczenie eksportu do krajów byłego ZSRR.
Branża skórzana wciąż nie może wyjść z zapaści. Przyczyną recesji jest m.in. spadek sprzedaży obuwia, spowodowany nadmiernym importem butów, głównie z Chin. Szansą na poprawę tej sytuacji mogą okazać się wprowadzone na początku roku cła ochronne. Konkurencję dla polskiego garbarstwa stanowi też rosnąca konkurencja coraz doskonalszych, tańszych skór syntetycznych.
W Rosji rośnie popyt na zagraniczne wyroby obuwnicze, spada zaś zapotrzebowanie na tanią produkcję antyimportową. Ta ostatnia bowiem jest niedoinwestowana, cechują ją brak nowych technologii i dobrego wzornictwa. Stwarza to dobre perspektywy dla polskich producentów obuwia.
W produkcji odzieży skórzanej wyraźnie zaznaczył się podział na dwa segmenty: drogie wyroby luksusowe oraz wyroby najtańsze, standardowe. Na polskim rynku tych produktów trwa trudny okres. Producenci odzieży skórzanej, znacznie droższej niż wyrobów tekstylnych raczej nie mogą liczyć na klientelę masową. Dlatego też rozmiary produkcji w tym segmencie rynku są niewielkie w porównaniu z ogólnokrajową skalą produkcji odzieży.
Omówiono rozwój firmy Batycki, istniejącej na polskim rynku od 1948 roku. Prawdziwy jej rozkwit rozpoczął się w 1997 r., kiedy Bożena Batycka przejęła firmę męża i postawiła na produkcję drogich, luksusowych torebek.
Około 13 tys. unijnych zakładów obuwniczych, zatrudniających bezpośrednio w produkcji 280 tys. pracowników i wytwarzających rocznie nieco poniżej miliona par butów wciąż stanowi znaczący potencjał. Jeśli do tego dodać parę tysięcy garbarni oraz średnich i większych przedsiębiorstw, które zajmują się wytwarzaniem galanterii skórzanej, to okaże się, iż mówienie o schyłkowości tego sektora na terenie państw UE nie do końca jest zgodne z prawdą.
W ostatnich latach europejska branża obuwnicza przejść musiała gruntowną modernizację i restrukturyzację, by móc sprostać coraz silniejszej konkurencji międzynarodowej, zwłaszcza ze strony krajów o zdecydowanie niższych kosztach produkcji. Główny kierunek zmian polegał na wprowadzeniu nowych technologii i wyspecjalizowanie się w produkcji wyrobów najwyższej jakości.
W polskiej branży garbarskiej, od kilku lat działającej w warunkach nieustannego braku surowców i konkurencji skór z importu, nastąpiło znaczne zróżnicowanie. Na tle sporej rzeszy mniejszych i większych zakładów, na ogół z trudem prosperujących, wykształciła się czołówka kilku firm, których wyroby w niczym nie ustępują najlepszym produktom z Włoch, czy Hiszpanii.
Polskie torebki i odzież ze skór naturalnych mają szansę zdobyć klienta w całej Europie, ponieważ ich jakość i wzornictwo niewiele ustępuje najlepszym zachodnim produktom. Aby jednak zyskały prawdziwe uznanie, konieczna jest szeroko zakrojona promocja najlepszych polskich marek w segmencie wyrobów kaletniczych, rymarskich i futrzarskich. Być może rosnące zyski producentów pozwolą przeznaczyć więcej środków na ten ważny cel.
Procesy globalizacji oraz postępująca liberalizacja w światowym handlu artykułami włókienniczymi i odzieżą sprawiają, że branża ta wystawiona jest na coraz większą konkurencję ze strony producentów z krajów o znacznie niższych kosztach wytwarzania.
Przedmiotem artykułu jest analiza i ocena bezpośrednich inwestycji zagranicznych (BIZ), dokonywanych przez korporacje transnarodowe w przemyśle tekstylno-odzieżowym i skórzanym w skali gospodarki światowej. W warunkach globalizacji obserwuje się wzrost wartości skumulowanych BIZ i ich rocznych strumieni w skali świata, przy jednoczesnym przesunięciu pozycji głównych inwestorów i krajów przyjmujących, mierzonej udziałami w zasobach i strumieniach BIZ. Znaczące zmiany występują w strukturze sektorowej i gałęziowej BIZ. W układzie trzech sektorów gospodarki obserwuje się długookresowe przesunięcie BIZ do sektora usług, kosztem inwestycji w przetwórstwo przemysłowe. W przemyśle tekstylno-odzieżowym i skórzanym dokonywane są inwestycje zagraniczne, zwiększające się w długim okresie, jednak dynamika strumieni BIZ napływających do tego przemysłu jest jedną z najniższych w przetwórstwie przemysłowym. W długim okresie (1990-2007) udział przemysłu tekstylno-odzieżowego i skórzanego w globalnych skumulowanych BIZ zmniejszył się z 1,5% do 0,6% w 2007 r. Mimo pracochłonnego charakteru przemysłu, BIZ lokowane są przeważającej mierze w krajach wysoko rozwiniętych. (abstrakt oryginalny)
EN
The subject of this paper is analysis and assessment of foreign direct investment (FDI) as made by transnational corporations in the textile, garment, and leather industry on a world economic scale under conditions of globalization. Significant changes are occurring in the sector and industry structure of global FDI. In terms of the three sectors of the economy, a long-term shift of FDI to the service sector at a cost to investments in manufacturing may be seen. Foreign investments are being made in the textile, garment, and leather industry. They are growing in the long term. However, the dynamics of the FDI streams flowing to this industry is one of the lowest in manufacturing. Over the long term (1990-2007), the share of the textile, garment, and leather industry in global FDI stock decreased from 1.5% to 0.6% in 2007. In spite of the labour-intensive character of this industry, in their bulk, the FDI are destined to the highly developed countries. (original abstract)
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.