The metaphor of anthropophagy is one of the most vital phenomena in contemporary Brazilian culture. It originated as an artistic concept introduced by Oswald de Andrade in his Anthropophagous Manifesto (1924), and since its inception it was characterised by an intrinsic link between text and visual images. The concept of anthropophagy should be regarded as a manifesto of singularity of the Brazilian modernist movement, despite being related to contemporary global trends within the avant-garde movement. In creating the metaphor, Brazilian modernists have drawn on the topoi of cannibalism, associated for centuries with the native inhabitants of America. Anthropophagy is present in the work of many Brazilian artists, including the initiators of the concept (Oswald de Andrade, Tarsila do Amaral), the artists working in a later period (Candido Portinari), and contemporary artists (Andriana Varejão).
PL
Metafora antropofagii jest jednym z bardziej żywych fenomenów obecnych we współczesnej kulturze brazylijskiej. Zainicjowana została, jako koncepcja artystyczna, przez Oswalda de Andrade w jego Manifeście Antropofagicznym (1924) i od początku charakteryzuje się silnymi związkami pomiędzy tekstem i obrazem. Koncepcję antropofagiczną, mimo jej wpisania w światowe tendencje awangardy, należy traktować jako manifest odrębności brazylijskich modernistów. W kreowaniu nowej metafory sięgnęli oni do toposów kanibalizmu od wieków łączonych z rodzimymi mieszkańcami Ameryki. Pojawiają się one w twórczości wielu brazylijskich artystów, począwszy od inicjatorów idei (Oswald de Andrade, Tarsila do Amaral), poprzez artystów działających w późniejszym okresie (Candido Portinari), aż po współczesnych twórców (Adriana Varejão).
Language plays a leading role in describing, arranging and construing the social world, which also incorporates broadly understood culture. Research on language and its associated methodology is already the subject of interest of psychologists, sociologists, historians, and anthropologists. Attempts to employ the linguistic model in other domains have also included the analyses of the works from the domain of visual arts, such as painting, sculpture, film and architecture. The research that seems the most interesting involves elements of semiotics. With reference to architecture, it has been carried out for a long time and we may be tempted to review its results. On the other hand, it is worth suggesting other possibilities of conducting research based on other linguistic methods, such as the “aesthetics of reception”, which also seems to offer new interpretative possibilities. The analysis of some architectural pieces in South America will serve as an example of these explorations.
PL
Język odgrywa ogromna rolę w opisywaniu, organizowaniu i konstruowaniu świata społecznego, w zakres którego wchodzi także szeroko rozumiana kultura. Badania nad językiem i związaną z nimi metodologię wykorzystują już z powodzeniem psychologowie, socjolodzy, jak również historycy, a także antropolodzy. Próby przełożenia metod badań lingwistycznych objęły także interpretacje dzieł z zakresu sztuk wizualnych, takich jak malarstwo, rzeźba, film czy architektura. Najbardziej interesujące wydają się badania z zakresu semiotyki. W odniesieniu do obiektów architektury trwają one już od lat i można pokusić się o pewne podsumowanie tej problematyki. Z drugiej zaś strony warto zaproponować kolejne możliwości badań w oparciu o inne metody lingwistyczne jak na przykład „estetyka recepcji”, które jak się wydaje także zapewniają nowe możliwości interpretacyjne. Jako przykłady tych rozważań posłużyły obiekty architektoniczne z obszarów Ameryki Południowej.
In the beginning of the 21st century, a number of buildings with neomodernist elements were erected in Madrid. Modernist theory of forms should be juxtaposed with such residential buildings as Mirador (2005) and Celosia (2009) in the district of Sanchinarro, which were designed by the renowned Dutch office MVRDV in collaboration with the Spanish architect Blanca Lleó. Equally notable are the achievements of the Madrid-based architectural office, A-Cero (Joaquín Torres and Rafael Llamazares). Its main activity focuses on designing residential buildings: both entire complexes and individual houses (Vivienda 10, Moka House). The paper will not only present some of such buildings, but also the context of their creation, both in the formal and ideological terms. It is also worth considering the theoretical reflection on architecture whose authors are the architects themselves. The most interesting of them not only design, but also seek to present their artistic philosophy, in which we can find many neomodernist threads.
PL
Na początku XXI wieku w Madrycie powstało wiele obiektów architektonicznych, w których można odnaleźć elementy neomodernistyczne. Warto do teorii i form modernistycznych odnieść chociażby słynne budynki mieszkalne Mirador (2005) i Celosía (2009) w dzielnicy Sanchinarro, które zostały zaprojektowany przez znaną holenderska firmę MVRDV we współpracy z hiszpańską architektką Blanką Lleó. W Madrycie działa także biuro architektoniczne A-Cero (Joaquín Torres i Rafael Llamazares). Jego główna działalność koncentruje się na projektowaniu budynków mieszkalnych – zarówno całych zespołów, jak i indywidualnych domów jednorodzinnych (Vivienda 10, Moka House). Poza zaprezentowaniem opisywanych obiektów ważny jest także kontekst ich powstania, zarówno w aspekcie formalnym jak i ideowym. Istotna wydaje się również teoretyczna refleksja na temat architektury, której autorami są sami architekci. Najsłynniejsi nie tylko projektują, ale starają się także przedstawić swoją filozofię artystyczną, w której możemy doszukać się wielu neomodernistycznych wątków.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.