Wyniki wyszukiwania - BazTech

1

Influence of chromium ions on effectiveness degradation of low-molecule PAHs in sewage sludges

Włodarczyk-Makuła M.

Inżynieria i Ochrona Środowiska

|

2016

|

T. 19, nr 4

455--467

EN

The aim of the study was to determine the chromium ions influence on removal efficiency of selected polycyclic aromatic hydrocarbons (PAHs) from sewage sludges under aerobic conditions. The studies were carried out using dewatered and biochemically stabilized sewage sludges taken from a small municipal wastewater treatment plant (WWTP). The changes in the concentration of PAHs were conducted in three series: in sludge samples taken after filter press (biotic samples-control samples), in sewage sludge samples amended with added chromium ions and in sewage sludge samples with added sodium azide (abiotic samples). The chromium ions were added into the sludges samples as a solution of chromium(III) chloride. The sewage sludge samples were incubated for 90 days. Determination of PAHs in sewage sludge samples was made at the beginning of the experiment (the initial concentration) and then six times over 15 days. The gas chromatography-mass spectrometry (GC-MS) was used to qualify and quantify PAHs. Six PAHs (2-ring and 3-ring of hydrocarbons) listed by EPA were analysed: naphthalene Naph, acenaphtylene Acyl, acenaphtene Ac, fluorene Flu, phenanthrene Phen, anthracene Antr. In sewage sludges taken from a municipal treatment plant the average PAHs concentration were in the range of 242÷296 μg/kg d.m. The effectiveness of naphthalene was 79 and 81% in the control samples and 78 and 65% in samples amended with chromium chloride carried out in two series, respectively. In abiotic samples the effectiveness removal of naphtalene was 24 and 62% in series, respectively. The average effectiveness of 3-ring PAHs removal ranged 73% in control sewage sludge samples and 56% in sewage sludge amended with chromium(III) chloride, respectively. The effectiveness of removal hydrocarbons in sewage sludge amended with sodium azide (abiotic samples) was 41.5% on average.

PL

Celem badań było określenie wpływu obecności jonów chromu na efektywność degradacji wybranych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych WWA w warunkach tlenowych. Badania prowadzono z wykorzystaniem biologicznie ustabilizowanych osadów ściekowych pobranych z miejskiej oczyszczalni ścieków. Zmiany stężenia WWA w osadach były prowadzone w dwóch seriach: w osadach pobranych z pras filtracyjnych (próbki osadów biotyczne - kontrolne), w osadach ściekowych, do których wprowadzono jony chromu oraz w osadach z dodatkiem azydku sodu (próbki abiotyczne). Jony chromu wprowadzono do osadów w postaci roztworu chlorku chromu(III). Osady były inkubowane przez 90 dób. Oznaczanie WWA w osadach ściekowych prowadzono na początku badań oraz 6-krotnie w odstępach 15-dobowych. Oznaczanie ilościowo-jakościowe WWA prowadzono z wykorzystaniem układu chromatograf gazowy-spektrometr masowy (GC-MS). Oznaczono sześć związków zaliczanych do listy EPA: 2-pierścieniowy naftalen i 3-pierścieniowe: acenaftylen Acyl, acenaften Ac, fluoren Flu, fenantren Fen, antracen Antr. W osadach ściekowych pobranych z oczyszczalni ścieków średnie stężenie WWA było w zakresie 242÷296 μg/kg s.m. Efektywność usuwania naftalenu wynosiła odpowiednio 79 i 81% w osadach kontrolnych i 78 i 65% w osadach, do których wprowadzono roztwór chlorku chromu(III) w dwóch seriach. W osadach abiotycznych efektywność usuwania naftalenu wynosiła w serii I 24% oraz w serii II 62%. Średnia efektywność degradacji 3-pierścieniowych węglowodorów wynosiła 73 i 56% odpowiednio w osadach kontrolnych i osadach z dodatkiem jonów chromu. Efektywność usuwania tych związków w osadach abiotycznych wynosiła średnio 41,5%.

2

Stability of selected PAHs in sewage sludge

Włodarczyk-Makuła M.

Civil and Environmental Engineering Reports

|

2014

|

No. 14

95--105

EN

The aim of the investigations was to estimate the half-life of selected PAHs in sewage sludge. Five hydrocarbons selected from 16 PAHs- EPA were chosen. In this study, the quantity changes in the concentration 3- and 4-ring of PAHs in sewage sludges were investigated. Sewage sludges were stored under aerobic conditions for 12 weeks. At the same time the sewage sludges with the added sodium azide, in order to deactivate the microorganisms (abiotic samples), were also stored. Gas chromatography-mass spectrometry was used to qualify and quantify PAHs in 2-week intervals. Sewage sludges were taken from a municipal wastewater treatment plant. Under experimental conditions the half-lives of individual compounds were diversed. In biotic samples half life of hydrocarbons was in the range of 19 to 368 days. Half-life of PAHs in abiotic sewage sludges was in the range of 31 to 2961 days. The most persistent were phenanthrene.

PL

Celem badań była ocena trwałości WWA w warunkach składowania poprzez wyznaczenie czasu połowicznego rozpadu. Określono zmiany ilościowe WWA w osadach przechowywanych w warunkach tlenowych przez 12 tygodni. W tych samych warunkach pozostawały także osady, w których zahamowano aktywność mikroorganizmów poprzez dodatek azydku sodu. Ilościową analizę WWA prowadzono z wykorzystaniem zestawu GC-MS w odstępach 2-tygodniowych równolegle w osadach biotycznych i abiotycznych. Oznaczano pięć WWA (fluoren, fenentren, antracen, fluoranten, piren), które znajdują się wśród 16 związków podanych na liście EPA. Osady pobrano dwukrotnie z oczyszczalni ścieków komunalnych, które w praktyce kierowane są na składowisko. Zawartość początkowa WWA w osadach była na poziomie 346μg/kg.s.m. W warunkach prowadzonego eksperymentu czas połowicznego rozkładu był zróżnicowany dla poszczególnych związków. W osadach aktywnych biologicznie czas połowicznego rozpadu badanych węglowodorów był w granicach od 19 do 368 dób. Czas połowicznego rozpadu wyznaczony dla WWA w osadach nieaktywnych biologicznie pozostawał w zakresie od 31 do 2961 dób.

3

Badania procesu ruchu wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w glebie

Wandrasz J., Czop M.

Archiwum Gospodarki Odpadami i Ochrony Środowiska

|

2006

|

Vol. 4

43-56

PL

W celu poznania procesu przemieszczania się WWA w glebie przeprowadzono badania ruchu trzech wybranych substancji w warunkach laboratoryjnych. Do eksperymentu użyto wodnego roztworu fluorenu, antracenu i pirenu. W badaniach rozpatrywano pionowy ruch substancji w głab górotworu. Gleba była w stanie swobodnego usypania oraz znajdowały się w strefie nasycenia (w porach znajdowała sie woda i gaz). Założony czas trwania eksperymentu (30 dni) miał na celu ograniczenie procesu biodegradacji substancji wprowadzanych do ośrodka glebowego w wyniku jego samoczynnego zainfekowania. Ośrodek poddany badaniu był wyjałowiony, w układzie zamkniętym. Pomiary polegały na wyznaczeniu czasowych przebiegów stężeń danej substancji w określonym miejscu badanego profilu glebowego. Wyniki badań przedstawiono w niniejszym artykule.

EN

Laboratory research were carried out to learn the distribution process of PAH in soils with different physical and chemical properties. In research three mixtures of PAH were used (fluorence, anthracene, pyrene) as a water solution. Vertical movement of substances down the ground was taken into consideration. Soil was mounded loosely and in non-saturated state (porous structure with water and gas inside). Time of experiment was established for 30 days to avoid and limit biodegradation of substances introduced into soil. Concentration of particular substances in specified points in soil profile were measured to obtain their changes in time. Some of those results are presented in this paper.

4

Zastosowanie metod pogłębionego utleniania do rozkładu wodnych roztworów fluorenu

Olejnik D., Miller J. S., Ledakowicz S.

Inżynieria Chemiczna i Procesowa

|

2001

|

T. 22, z. 3D

1037--1042

PL

Zbadano rozkład wodnych roztworów fluorenu stosując procesy ozonowania, fotolizy oraz niekatalityczne metody pogłębionego utleniania. Wyznaczono optymalny stosunek H2O2 do O3 oraz dawkę H2O2 maksymalnie przyspieszającą proces rozkładu w układzie UV/H2O2. Stwierdzono występowanie efektu synergistycznego w przypadku reakcji łączących działanie O3/UV, 03/H2O2 i UV/H2O2.

EN

The destruction of fluorene in aqueous solution using ozonation, photolysis and noncatalytic advanced oxidation processes was studied. The optimal ratio H2O2: O3 and beneficial doses of H2O2 maximally accelerated the degradation in O3/UV system were found. The synergistic effect for reactions in O3/UV, O3/H2O2 and UV/H2O2 systems was noticed.

5

Synteza bis(pirolilo)arenów - prekursorów elektroprzewodzących polimerów

Sołoducho J.

Prace Naukowe Instytutu Chemii Organicznej, Biochemii i Biotechnologii Politechniki Wrocławskiej. Monografie

|

2000

|

Vol. 40, nr 24

55-55

PL

Przedstawiono metody syntezy i polimeryzacji nowych pochodnych bis(pirolilo)arenów oraz wyniki badań ich przewodnictwa elektrycznego. Opracowano nową metodę syntezy bis(pirolilo)-benzenu, -naftalenu, -bifenylu, -fluorenu, -karbazolu, indolo[7,6-g]indolu, -l,4-dioksano[2,3-c]tiofenu. Wyniki tych badań w pełni wykazały, że w syntezie bis(pirolilo)arenów szczególnie użyteczna jest zmodyfikowana metoda Engela i Steglicha. Zaproponowano mechanizm reakcji cyklizacji "ylidu nitryliowego" do pochodnej bis(pirolilo)arenów, a także fluorenobis(dioksolanopropanonu) do bis(pirolilo)-fluorenu. Interesującą metodą zsyntetyzowano również układ indolo[7,6-g]indolu z 5,10-dihydroksynaftalenu. Zaproponowano mechanizm cyklizacji pochodnej naftalenu do indolo[7,6-g]indolu. Przeprowadzono wstępne badania istniejących korelacji między właściwościami fizykochemicznymi badanych połączeń a ich strukturą. Wyniki tych badań mogą znaleźć zastosowanie w projektowaniu syntez prekursorów elektroprzewodzących polimerów. Na przykładach zawartych w pracy wskazano na możliwość zastosowania tych monomerów do syntezy polimerów. Zsyntetyzowane polimery okazały się interesujące ze względu na duże przewodnictwo elektrochemiczne i dobrą stabilność. Metodologia stosowana w syntezie pirolowych monomerów i polimerów otwiera drogę do syntezy kolejnych pochodnych bis(pirolilo)arenów i ich wykorzystania w inżynierii materiałowej.

EN

In recent years, polypyrrole and its derivatives have been widely investigated because of their easy electrosynthesis, good stability and excellent conductivity in the oxidized state. The electropolymerization of pyrrole made a significant impact in the synthesis of stable, highly conducting polymers via a relatively low oxidation potential monomers. Pyrrole oxidized at significantly lower potentials than tiophene or furan. The polymer redox processes are generally found-at 0.5 and 0.0 V vs. SCE. With this low oxidation potential to form the conducting state, the polymer is quite stable as a conductor and can be subjected to a high number of redox switches with little degradation in charge response. These properties suggest that polypyrrole may prove useful in a number of practical applications, which include areas as diverse as solid cell lithium batteries, biocompatible electrodes, and conducting textiles. The electropolymerization method has been used with great success to generate insoluble films of electrically conducting polymers on an electrode surface. Indeed, this is the principal method for the synthesis of polypyrrole and polyaniline, two polymers that have received widespread attention as "organic metals". I reported a unique synthesis of bis(pyrrol-2-yl)arenes derivatives, their electropolymerization behavior and properties of the electroactive and electrically conducting polymers obtained. The series of bis(pyrrol-2-yl)arenes were prepared by modification of the method of Engel and Steglich in accordance with the general pathway set out in Scheme 15 (synthesis of 1,4-bis(pyrrole)-arenes). The synthesis of 9,9-diethyl-2,7-bis(pyrrol-2-yl)fluorene was carried out by two different procedures. Engel developed the first one in accordance to the general pathway. A second procedure for the preparation of 9,9-diethyl-2,7-bis(pyrrol-2-yl)fluorene was modeled after work done by Lucchesini [21]. A comparison of both the synthetic routes revealed that the yield for bis(pyrrol-2-yl)fluorenes by the Engel method was 30% based on [86], while the yield from Lucchesini route was 20%, respectively. 1 synthesized also 3,6-bis(pyrrol-2-yl)-9-ethylcarbazole [35] and 2,5-bis(pyrrol-2-yl)dioxano-[2,3-c]thiophene, the groups of compounds developed by the Engler method. For the synthesis of 5,10-dibutoxy-indolo[7,6-g]indole, "bis(pyrrolo)naphthalene" [47], I started from 1, 5-dihydroxynaphthalene. Structures of the new compounds were confirmed by spectroscopic methods: 'H NMR, I3C NMR, HR MS. In summary, a versatile methodology for the synthesis of bis(pirrol-2-yl)arenes has been developed. The results reported herein offer a simple method of preparation of a new interesting class of compounds. The success of these methods consists in the use of simple efficient and selective reagents in every step. These procedures can be easily adapted for the synthesis of bis(pyrrol-2-yl)arenes starting from simple N,N '-diallylamides. The overall process involving simple reaction conditions and a small number of steps with generally high yields has provided convenient and valuable methods for the synthesis of bis(pyrrol-2-ylo)arenes. The introductory theoretical studies were performed in order to study relationship between structure and properties of monomers. The electropolymerization experiments with bis(pyrrole)arenes were carried out by the Dr. J. Reynolds group. A new synthetic route opens up a number of opportunities for the synthesis of potentially soluble and processable pyrrole containing polymers and is a subject of continued investigations.