Ograniczanie wyników
Czasopisma help
Autorzy help
Lata help
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 145

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 8 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  photocatalysis
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 8 next fast forward last
PL
Fotokataliza jest skuteczną metodą oczyszczania wody i ścieków, umożliwiającą degradację całego spektrum zanieczyszczeń organicznych i nieorganicznych oraz mikroorganizmów. Pomimo intensywnych badań nad innymi fotokatalizatorami (np. ZnO, ZnS, kompozyty półprzewodnikowo-grafenowe, MoS2, WO3 i Fe2O3), tlenek tytanu(IV) (TiO2) pozostaje najpopularniejszym fotokatalizatorem ze względu na swój niski koszt, nietoksyczność i wysoką zdolność utleniania. Co więcej, fotokatalizatory TiO2 można łatwo unieruchomić na różnych powierzchniach i zastosować do oczyszczanie wody i ścieków na dużą skalę. Obecny przegląd ma na celu zwrócenie uwagi na najnowsze osiągnięcia w zakresie fotokatalizy z głównym naciskiem na wykorzystanie nanokatalizatorów. Omówiono wykorzystanie nanofotokatalizy do degradacji takich substancji niebezpiecznych, jak związki endokrynnie czynne (pestycydy, farmaceutyki fenole i inne), barwniki, mikroorganizmy oraz metale ciężkie.
EN
Photocatalysis is an effective method for water and wastewater treatment allowing degradation of a wide spectrum of organic and inorganic pollutants and microorganisms. Despite recent research into other photo-catalysts (e.g. ZnO, ZnS, semiconductor-graphene composites, MoS2, WO3 and Fe2O3), titanium dioxide (TiO2) remains the most popular photo-catalyst due to its low cost, non-toxicity and high oxidation capacity. Moreover, TiO2 photo-catalysts can be easily immobilised on various surfaces and used for large-scale in water and wastewater treatment. The present review aims to highlight the latest developments in photo-catalysis with the main focus on application of nano-catalysts. The use of photocatalysis for the degradation of hazardous substances such as endocrine active compounds (pesticides, phenols, pharmaceuticals and others), dyes, microorganisms and heavy metals is discussed.
EN
Silver (Ag) particle is a promising photocatalyst material with relatively high catalytic activity and good absorption in the visible light region. A dendritic structure of Ag has been studied in the purpose to enhance photocatalytic activity due to a large surface area and active site number of the metallic Ag particles. In this work, the Ag dendritic structure was synthesized from a surfactant-free electrolyte using the square wave voltammetry technique. The time-dependent growth of the Ag dendrites and their photocatalytic activity on methylene blue (MB) photodegradation are reported. Morphological analysis exhibits the fractal dendritic structure of Ag was found to continuously grow by increasing the deposition time. The Ag dendrites showed a low charge transfer resistance (366.21 Ω) and high specific capacitance (2.09 F/g). A high rate of MB degradation (45.57%) under ultraviolet irradiation indicated that the Ag dendrites produced using this technique are effective for the photocatalytic degradation of MB dye.
EN
The objective of the study was to establish the configuration of the system model to allow the effective recovery of gray water by solar photocatalysis with TiO2 nanoparticles for irrigation of crops. A programmable solar photoreactor based on an S7 1500 PLC and online measurement sensors were used as materials. The inductive method was used to analyze the samples and the deductive method to determine the water quality. The research design used was experimental based on the response surface methodology (MSR) with 20 experiments, 6 of which were central experiments and 6 were axial experiments; these experiments were carried out on sunny days. As a result of the research, a gray water recovery model was obtained, part of this being an electronic system with a programmable photocatalyst, which allowed the development of the experiments. It was concluded that with a solar UV index of 12.21, a dose of titanium dioxide (TiO2) nanoparticles 1.973 g/L and with an exposure period of 60.041 minutes of the solar photocatalyst to UV radiation on sunny days, gray water was recovered in 90% with a confidence level of 95% and a significance α = 0.05, which translates into excellent quality according to the water quality index established in Peru (ICA-PE).
PL
Sulfonamidy, pochodne sulfanilamidu, stanowią dużą grupę leków o właściwościach bakteriostatycznych. Część z nich jest powszechnie wykorzystywana w hodowli zwierząt w celach profilaktycznych i leczniczych. Następnie ich pozostałości trafiają do środowiska, gdzie stanowią uciążliwe i trwałe zanieczyszczenie. Leki te znacznie różnią się podatnością na fotokatalityczną degradację. Prowadzone badania pozwoliły na wyznaczenie związku pomiędzy strukturą sulfonamidów a drogą inicjacji ich rozkładu podczas naświetlania w obecności TiO2. Pozwoliły również na prognozowanie zastosowania procesu fotokatalitycznego do usuwania farmaceutyków z odpadów pohodowlanych.
EN
Sulfonamides, sulfanilamide derivatives, are a large group of drugs with bacteriostatic properties. Some of them are widely used in breeding for prophylactic and therapeutic purposes. Their residues get into the environment (soil, surface waters, and ground waters) where they are regarded as persistent organic pollutant. These drugs differ significantly in susceptibility to photocatalytic degradation. Sulfonamides differ significantly in susceptibility to the photocatalytic degradation. The study allowed to determine the relationship between the sulfonamides structure and the mechanism of initiation of their degradation during UV-A irradiation in the presence of TiO2 as a photocatalyst. Additionally, the results allowed us to develop a project involving the application of the photocatalytic process to the removal of pharmaceuticals from post-culture waste.
5
Content available Air Purification in Sustainable Buildings
EN
This paper concerns the issue of indoor air purification techniques in sustainable public buildings and the residential sector. One of the requirements of sustainable construction is to reduce the energy costs, minimize waste, improve the well-being of users and create green space. The most important certification systems for green (ecological) buildings such as LEED or BREEAM also include the assessment of the indoor environment in terms of the air quality, noise level, building acoustics and energy consumption. Traditional air treatment and purification systems require the use of numerous devices, air transport systems, which are energy-consuming. It is necessary to clean or replace the working elements periodically. The alternative is biophilic installations (green walls) based on the natural properties of plants for removing gaseous pollutants, particulate matter and even bioaerosols from the air. Plants improve humidity, regulate the carbon dioxide concentration, ionize the air and suppress noise. However, the processes of photocatalytic degradation of gaseous compounds are a very promising method of removing impurities, due to low costs, mild process conditions (temperature and pressure) and the possibility of complete mineralization of impurities.
PL
Praca dotyczy zagadnienia technik oczyszczania powietrza wewnętrznego w zrównoważonych budynkach użyteczności publicznej i sektorze mieszkalnym. Jednym z wymogów budownictwa zrównoważonego jest ograniczenie kosztów zużycia energii, minimalizacja powstawania odpadów, poprawa samopoczucia użytkowników oraz tworzenie zielonej przestrzeni. Najważniejsze systemy certyfikacji zielonych/ ekologicznych budynków takie jak LEED czy BREEAM obejmują również ocenę środowiska wewnętrznego w zakresie jakości powietrza, poziomu hałasu, akustyki budynku i jego energochłonności. Tradycyjne systemy uzdatniania i oczyszczania powietrza wymagają wykorzystania licznych urządzeń, systemów przesyłu powietrza świeżego i zużytego, które są energochłonne. Konieczne jest ich okresowe czyszczenie lub wymiana elementów roboczych. Alternatywą są instalacje biofiliczne (zielone ściany) oparte na naturalnych właściwościach roślin do usuwania z powietrza zanieczyszczeń gazowych, pyłów a nawet bioaerozoli. Rośliny poprawiają wilgotność, regulują stężenie dwutlenku węgla, jonizują powietrze i tłumią hałas. Natomiast procesy fotokatalitycznej degradacji związków gazowych są bardzo obiecującą metodą usuwania zanieczyszczeń, ze względu na niewielkie koszty, łagodne warunki prowadzenia procesów (temperatura i ciśnienie) i możliwość całkowitej mineralizacji zanieczyszczeń.
EN
TiO2 thin films with different surface structure have been prepared from alkoxide solutions by the sol-gel method using different cationic precursors and heat treatment techniques. The effect of using titanium isopropoxide as well as titanium butoxide as a titanium source on the surface structure and photocatalytic activity of the resultant thin films was studied. Significant differences in the rate of hydrolysis and condensation reactions during the sol-gel synthesis were observed for these titanium precursors. This had a direct influence on the morphology of the as-prepared TiO2 films. Higher quality oxide coatings were obtained from titanium isopropoxide. They were characterized by a smaller grain size, improved surface roughness and uniform coverage of the glass substrate. A beneficial effect of calcination process after each sol application cycle in contrast to single step calcination after all dip-coating cycles was observed. Photocatalytic degradation tests showed that methyl orange was decolorized in the presence of all prepared TiO2 films by exposing their aqueous solutions to UV light (λ = 254 nm). The highest photocatalytic activity had the TiO2 layer produced using titanium isopropoxide.
EN
In this paper the adsorption and photodegradation of caffeine (CAF) using modified photocatalysts were studied. The laboratory synthesis method of commercial titanium(IV) oxide, activated carbon and ultrasound was proposed. The adsorption effect of caffeine was described by the Langmuir and Freundlich isotherms. The effectiveness of CAF photocatalytic decomposition was evaluated as well as the parameters of the pseudo-first-order and pseudo-second-order reaction kinetics were estimated. It was determined that the caffeine adsorption fit both the Langmuir and Freundlich isotherms. The value of the experimental maximum adsorption capacity (qe) was the highest for TiO2 modified with activated carbon and ultrasounds (TiO2/AC/Us). The highest removal degree (over 99.0%) of CAF was observed for titanium(IV) oxide modified with activated carbon. Both photodegradation kinetics models show good or very good fit; however, the pseudo-first-order model shows better fit to the experimental data (R2 = 97–99%). After 20 minutes of the photodegradation process, the following efficiency order was determined: TiO2 < TiO2/AC < TiO2/AC/US. The results indicate that the combination of TiO2, activated carbon and ultrasound is an interesting alternative for the efficient degradation of caffeine, comparing to commercial TiO2.
EN
Graphitic carbon nitride (g-C3 N4 ) is an attractive photocatalyst, however, its practical photocatalytic applications are still faced with huge challenges. The aim of this research is to identify the correlation between synthetic conditions and properties of the g-C3 N4 and derive an optimum synthesis condition for improving photocatalytic activities of the g-C3 N4. In this study, novel and versatile g-C3 N4 nanosheets were synthesized by the simple thermal pyrolysis of urea. In the synthesis process, the pyrolysis temperature and the heating rate, which can have the most significant influence on the structures and properties of g-C3 N4, were set as variables, and the effects were systematically investigated. When synthesized at a relatively high temperature, the amount of material being synthesized is reduced, however it has been found to represent optical properties suitable for highly efficient photo-catalyst by the increase in the thickness and defects formed in the g-C3 N4nanosheets. The photocatalytic degradation experiment of MB dyes indicated that the highest degradation of 95.2% after the reaction for 120 min was achieved on the g-C3 N4 nanosheets synthesized at 650°C.
9
Content available remote Characterization of lacosamide metabolites by UHPLC–ESI–HRMS method
EN
In this study, the in vitro phase I metabolism of lacosamide was characterized with the use of ultra-high-performance liquid chromatography combined with high-resolution mass spectrometry (quadrupole time-of-flight). The use of two metabolism simulation techniques (photocatalysis and human liver microsomes) allowed the characterization of a polar metabolite of parent compound, not yet described. The experiment with the participation of HLM gave the ability to describe the full liver metabolic pathway of lacosamide. It has been proven that this molecule undergoes deacetylation, demethylation, and during liver tissue metabolism. Photocatalysis with the use of a TiO2 catalyst was proved to be a complementary technique in mimicking in vitro drug metabolism.
PL
Celem artykułu jest przedstawienie analizy porównawczej stosowanych fotokatalizatorów i lamp UV do efektywnego usuwania kwasów humusowych i fulwowych z wody. W opracowaniu dokonano porównania trzech fotokatalizatorów, z czego dwa to tlenki tytanu (niemiecki i polski) i tlenek cynku (polski). Ponadto porównano efektywność niskociśnieniowej i średniociśnieniowej lampy UV.
EN
The aim of the article is to present comparative analysis of used photocatalysts and UV lamps for the effective removal of hulvic and fulvic acids from water. The study compared the three photocatalysts: two titanium oxide (by Germany and Poland) and zinc oxide (by Poland). Moreover, compared to the effectiveness of the low-pressure and medium-pressure UV lamps.
PL
Fotokataliza uznawana jest za metodę z rosnącym potencjałem do usuwania zanieczyszczeń organicznych i nieorganicznych - zarówno z fazy wodnej, jak i gazowej. Liczba publikacji z ostatnich pięciu lat związana z tematyką fotokatalizy osiąga ponad 4000 rocznie, wg bazy danych Web of Science (2019 r.). Szczególny potencjał fotokatalizy tkwi w możliwości usuwania zanieczyszczeń uporczywie zalegających w środowisku, których źródłem są ścieki przemysłowe i komunalne.
EN
Titanium dioxide is the most important photocatalyst used in the processes of the photocatalytic water treatment. Unfortunately, preparation of this material is energy consuming and requires application of toxic reagents, which is unfriendly to the environment. In this studies, TiO2 materials were biosynthesized using extracts form shamrock and walnut leafs to replace harmful compounds. Different TiO2 precursors were used: 1) titanium tetraizopropoxide (TTIP), 2) an intermediate product from titanium dioxide technological line in Grupa Azoty Zakłady Chemiczne “Police” SA. To prepare titanium dioxide, the individual extract was mixed with distilled water and titania precursor. The photocatalytic properties of prepared materials were tested in the reaction of decomposition of the model compound Acid Red 18, being an organic azo dye. The results revealed that the material prepared with TTIP shows the highest activity from all studied materials and decomposed the dye in 55 min. Application of various plant extracts has no much impact on the photoactivity of TiO2 photocatalyst — both materials decomposed Acid Red 18 in 55 min. Prepared materials were characterized by X-ray diffraction, nitrogen adsorption/ desorption process, diffuse reflectance UVVis and FTIR spectroscopy. Summarizing, each prepared material showed high photocatalytic activity so this preparation method seems to be appropriate for synthesis of active titania photocatalyst.
PL
Fotokataliza jest jedną z metod oczyszczania wody, która w ostatnich latach wzbudza coraz większe zainteresowanie naukowców, gdyż w większości przypadków powoduje rozkład zanieczyszczeń do wody, ditlenku węgla oraz kwasów nieorganicznych. Spośród wielu typów stosowanych fotokatalizatorów najczęściej badany jest ditlenek tytanu (TiO2), ponieważ charakteryzuje się dużą fotoaktywnością i stabilnością chemiczną, dobrymi właściwościami optycznymi, a co najważniejsze jest tani i łatwo dostępny. Niestety wytwarzanie tego materiału wymaga dużych nakładów energetycznych i zastosowania szkodliwych związków, co jest niekorzystne dla środowiska. Dlatego poszukuje się nowych, efektywnych i przyjaznych dla środowiska metod wytwarzania zarówno TiO2, jak i innych półprzewodników. Odpowiednią do tego metodą wydaje się biosynteza z użyciem ekstraktów roślinnych, ponieważ jest prosta, bezpieczna i przyjazna środowisku. W artykule przedstawiono nową metodę preparatyki TiO2: biosyntezę z użyciem ekstraktów z koniczyny białej i z liści orzecha włoskiego. W celu porównania użyto różnych prekursorów ditlenku tytanu: 1) tatraizopropanolanu tytanu (TTIP), 2) półproduktu z linii produkcyjnej TiO2 Zakładów Chemicznych „Police” SA: nieoczyszczonego (IP(A)) oraz płukanego wodą amoniakalną i wodą destylowaną (IP(W)). Właściwości fotokatalityczne wytworzonych materiałów sprawdzono, przeprowadzając szereg reakcji rozkładu związku modelowego: pąsu kwasowego (AR18), który jest barwnikiem azowym stosowanym głównie w przemyśle tekstylnym.
PL
Jednym z głównych zanieczyszczeń środowiska wodnego są związki powierzchniowo czynne, stosowane intensywnie zarówno w gospodarstwach domowych jako środki piorące i myjące, jak i w wielu gałęziach przemysłu. Wykorzystuj się je przy produkcji tworzyw sztucznych, żywic syntetycznych, farb, lakierów celulozy, papieru, a także przy produkcji żywności, w kosmetyce, farmacji, medycynie i fotografice [1] Ich negatywne działanie wynika przede wszystkim z ich pośredniej szkodliwości dla ekosystemów wodnych. Surfaktanty ułatwiają rozpuszczanie w wodzie substancji toksycznych trudno rozpuszczalnych lub nierozpuszczalnych w wodzie. Powodują także pienienie wody, pogarszając warunki dyfuzji tlenu. Konsekwencje obniżonego stężenia tlenu w wodzie dotyczą zarówno zamierania życia biologicznego, jak i pogorszenia zdolności do samooczyszczania się zbiorników wodnych [2,3]. Dodatkowo doniesienia literaturowe wskazują, że związki powierzchniowo czynne o charakterze niejonowym mogą odznaczać się bezpośrednią toksycznością, silniejszą niż surfaktanty jonowe [4]. Jednym z przedstawicieli powszechnie stosowanych surfaktantów niejonowych jest Triton X-100, należący do typu politoksylowanych alkilofenyli. Związki te są podejrzewane o działanie zaburzające wydzielanie wewnętrzne organizmów wodnych.
PL
W pracy zaprezentowano wyniki badania wpływu ilości domieszki (2% at. oraz 4% at.) oraz temperatury wygrzewania (300°C i 600°C) na zdolność do rozkładu oranżu metylowego przez nanocząstki dwutlenku tytanu domieszkowane cerem (TiO₂:Ce) w wyniku procesu fotokatalizy. Nanocząstki TiO₂ zostały wytworzone metodą zol-żel, przy użyciu TTiP jako prekursora. Zaobserwowano, że lepsze właściwości fotokatalityczne ma próbka domieszkowana mniejszą ilością ceru, co oznacza, że istnieje optymalna zawartość domieszki. Aktywność fotokatalityczna tej próbki wynosiła 16,7%. Wygrzewanie w wysokiej temperaturze miało negatywny wpływ na zdolności próbek do rozkładu barwnika, gdyż aktywność fotokatalityczna żadnej z wygrzanych próbek nie przekroczyła 4%.
EN
This paper presents the results of the investigation of concentration of the dopant (2 at.% Ce and 4 at.% Ce) and high-temperature annealing (300°C i 600°C) on the decomposition of methyl orange by titanium dioxide nanoparticles doped with cerium (TiO₂:Ce) as a result of photocatalysis process. Methyl orange was decomposed by TiO₂:Ce nanoparticles, which were synthesized by sol-gel technique with using TTiP as a precursor. It was observed that the higher photocatalytic activity has been obtained by TiO₂ doped with smaller amount of cerium, which suggests the existence of the optimum dopant concentration. The photocatalytic activity of this nanoparticles was equal to 16.7%. Moreover, high-temperature annealing had a negative effect on TiO₂:Ce nanoparticles on decomposition ability, due to the fact that the photocatalytic activity of all annealed nanoparticles did not achieve 4%.
EN
Hydrocarbons, especially aromatic volatile organic compounds (AVOCs) and polyaromatic hydrocarbons (PAHs), emitted by IC engines, indisputably have a negative impact on the environment and public health. Even though current legislation strongly impacts on their low concentration in the exhausts, not quantity but the quality of those substances determines fumes toxicity. The paper presents results of the researches on a photocatalytic device dedicated to BTX (benzene-toluene-xylene) removal from IC engine exhausts, which can be applied in a vehicle cabin ventilation system. According to the results, the system is able to decrease toxic compounds concentration (caused by mobile emission sources) in inlet-air delivered to the vehicle interior. In effect, the system application reduces the users of a vehicle to exposure on contaminants.
EN
The occurrence of contaminants of emerging concern (CECs) such as pharmaceutical compounds (PhACs) is becoming a major global issue due to the persistence, bioaccumulation, and toxicity of these pollutants. Human and animal consumption was recognized as the major sources for pharmaceutical pollution. Existent conventional treatment processes have shown low degradation efficiencies towards PhACs. In this regard, TiO2 based nanocomposite photocatalysis process has presented effective degradation towards PhACs. Operational parameters such as dopant content, catalyst loading, and initial pH were the major factors in the photocatalysis system. In this review, we discuss the recent studies that have employed TiO2 based nanocomposite for the degradation of PhACs. Future research recommendations have also been elaborated.
EN
The study presented the results of the examinations obtained during treatment of dairy wastewater in a membrane photoreactor where photocatalysis was sequentially combined with low-pressure membrane process. The aim of the study was to determine the effectiveness of degradation of the contaminants contained in such wastewater during photocatalysis and in the arrangement that combined photocatalysis with ultrafiltration. Several experiments were performed in order to determine the most beneficial conditions of the photocatalysis process, e.g. the dose of the photocatalysts used (TiO2 and ZnO), duration of the process and pH of wastewater subjected to oxidation. The dose of titanium dioxide was changed from 1 to 40 g/dm3, whereas the content of zinc oxide ranged from 1 to 6 g/dm3. The results obtained in the study showed that the extension of the irradiation time to over 30 minutes (TiO2) and over 45 minutes (ZnO) during photocatalysis does not lead to increased removal of contaminants from the dairy wastewater. It was also demonstrated that the increase in the doses of both photocatalysts does not lead to the increase in the efficiency of their treatment. In the case of treatment of dairy wastwater with TiO2, the photocatalysis occurred most effectively for its dose of 10 g/dm3. Removal rates for COD, TOC and total nitrogen were 58% (1670 mg/dm3), 62% (450 mg/dm3) and 56% (128 mg/dm3), respectively. Replacing titanium dioxide with zinc oxide (ZnO – 2 g/dm3) in the photocatalysis process allowed for obtaining higher degrees of removal of contaminants determined as COD, TOC and total nitrogen to the level of 77.8% (870 mg/dm3), 62% (445 mg/dm3) and 52% (139 mg/dm3), respectively. Since both photocatalysts were supplied to the photoreactor in the form of a suspension, the membrane in the next reactor represented an efficient barrier for their particles. It was observed that higher volumetric stream of the permeate was obtained during the process of low-pressure membrane filtration of sewage initially treated in the process of photocatalysis with titanium dioxide (4.6·10-5 m3/m2·s – TiO2 and 4.1·10-5m3/m2·s – ZnO). It was found that the ultrafiltration process in the case of the feed material with TiO2 led to the reduction in COD, TOC and total nitrogen by 78% (370 mg/dm3), 72% (126 mg/dm3) and 40% (80 mg/dm3). Slightly better quality of permeate was obtained when the feed material contained ZnO powder. Degree of retention of the contaminants COD, TOC and total nitrogen were 68% (280 mg/dm3), 66% (143 mg/dm3) and 42% (76 mg/dm3), respectively.
PL
W pracy zaprezentowano wyniki badań jakie otrzymano podczas oczyszczania ścieków mleczarskich w fotoreaktorze membranowy w którym sekwencyjnie skojarzono procesy fotokatalizę z niskociśnieniowym procesem membranowymi. Celem badań było określenie skuteczności degradacji zanieczyszczeń znajdujących się w tego rodzaju wodach odpadowych w samodzielnie prowadzonym procesie fotokatalizy jak również w układzie kojarzącym go z procesem ultrafiltracji. Przeprowadzono szereg eksperymentów w celu ustalenia najkorzystniejszych warunków prowadzenia procesu fotokatalizy tj. dawka zastosowanych fotokatalizatorów (TiO2 i ZnO), czas prowadzenia procesu oraz wartość pH ścieków poddawanych utlenianiu. Dawkę ditlenku tytanu zmieniano w zakresie od 1 do 40 g/dm3 a tlenku cynku od 1 do 6 g/dm3. Na podstawie uzyskanych wyników badań stwierdzono, że wydłużanie czasu naświetlania powyżej 30 minut (TiO2) oraz powyżej 45 min (ZnO) w procesie fotokatalizy nie wpływa na zwiększanie usunięcia zanieczyszczeń z oczyszczanych ścieków mleczarskich. Wykazano również, że zwiększanie stosowanych dawek obu fotokatalizatorów nie skutkuje wzrostu efektywności ich oczyszczania. W przypadku oczyszczania ścieków mleczarskich z TiO2 proces fotokatalizy przebiegał najkorzystniej jego dawce wynoszącej 10 g/dm3. Stopień usunięcia ChZT, OWO i azotu ogólnego wynosił odpowiednio 58% (1670 mg/dm3), 62% (450 mg/dm3) i 56% (128 mg/dm3). Zastąpienie ditlenku tytanu tlenkiem cynku (ZnO – 2g/dm3) w procesie fotokatalizy pozwoliło na uzyskanie wyższych stopni usunięcia zanieczyszczeń oznaczanych jako ChZT, OWO i azotu ogólnego odpowiednio do poziomu 77.8% (870 mg/dm3), 62% (445 mg/dm3) i 52% (139 mg/dm3). Z uwagi na fakt, że oba dawkowano do fotoreaktora w formie zawiesiny to znajdująca się w kolejnym reaktorze membrana była skuteczną barierę dla ich cząstek. Zaobserwowano, że wyższy objętościowy strumień permeatu uzyskano w trakcie prowadzenia procesu niskociśnieniowej filtracji membranowej ścieków wstępnie podczyszczonych w procesie fotokatalizy z ditlenkiem tytanu (4,6·10-5 m3/m2·s – TiO2 i 4,1·10-5 m3/m2·s – ZnO). Stwierdzono że wykorzystany proces ultrafiltracji w przypadku nadawy z TiO2 przyczynił się do obniżenia wartości wskaźników ChZT, OWO i azotu ogólnego odpowiednio o 78% (370 mg/dm3), 72 % (126 mg/dm3) i 40% (80 mg/dm3). Nieznacznie lepszej jakości permeat otrzymano, gdy nadawa zawierała proszek ZnO. Stopień retencji zanieczyszczeń ChZT, OWO i azotu ogólnego wynosił odpowiednio 68% (280 mg/dm3), 66 % (143 mg/dm3) i 42% (76 mg/dm3).
18
Content available remote Zastosowanie TiO2 i ZnO w oczyszczaniu ścieków koksowniczych
PL
Przedstawiono wyniki badań oczyszczania ścieków koksowniczych w dwóch układach kojarzących proces fotokatalizy z niskociśnieniowym procesem membranowym. Proces fotokatalizy wspomagano TiO2 (układ I) oraz ZnO (układ II). Stwierdzono, że najlepsze efekty uzyskano stosując tlenek cynku w dawce 2 g/dm3. Jednakże jego pozostałość w ściekach oczyszczonych spowodowała większy spadek wydajności procesu ultrafiltracji i przepuszczalności zastosowanej membrany z polieterosulfonu.
EN
Cokery wastewater was purified by photocatalytic oxidn. on TiO2 and ZnO under UV irradn. ZnO was more efficient catalyst than TiO2 and allowed for decreasing the chem. O2 demand by 79%, content of total C by 89% and content of total N2 by 51%. The wastewater was addnl. purified by membrane ultrafiltration.
PL
Powszechnie przyjmuje się, że mechanizmy reakcji fotokatalitycznych przebiegających z udziałem substancji o podobnej budowie chemicznej również są podobne. Obserwowane różnice w szybkości tych reakcji tłumaczy się najczęściej różnicami w efektywności sorpcji substratu na powierzchni heterogenicznego katalizatora. W przypadku procesów fotokatalitycznych reakcje propagacji z udziałem rozkładanego substratu są poprzedzane inicjacją wolnych rodników. Drogi tych procesów mogą być różne, a ustalenie najbardziej prawdopodobnego przebiegu jest możliwe dzięki zastosowaniu selektywnych inhibitorów reakcji fotokatalitycznych. Celem badań była obserwacja wpływu kilku selektywnych inhibitorów (jodku sodu, izopropanolu i benzochinonu) na fotokatalityczną degradację sulfanilamidu i 8 jego pochodnych, a więc cząsteczek różniących się jedynie rodzajem podstawnika amidowego. Reakcję inicjowano promieniowaniem UVA w obecności TiO2-P25 jako fotokatalizatora. Stwierdzono, że mechanizmy degradacji sulfonamidów o podobnej budowie mogą być jednak różne i ponadto mogą ulegać istotnym zmianom w zależności od pH. Przykładowo, każdy z badanych wolnych rodników, niezależnie od rodzaju, powoduje rozkład sulfisoksazolu w środowisku kwaśnym. Fakt ten może mieć istotne znaczenie praktyczne, ponieważ wskazuje, że jest możliwe sterowanie selektywnością reakcji fotokatalitycznych wykorzystywanych do usuwania zanieczyszczeń ze środowiska wodnego.
EN
It is commonly assumed that the mechanisms of photocatalytic reactions of the compounds having a similar chemical structure are also similar. The observed differences in the reactions rate are most often explained by the difference in the sorption efficiency of substrates on a heterogeneous catalyst surface. In the photocatalytic processes, the free radicals generation is followed by the propagation reactions with the degraded substrates. The pathways of these processes may be different and the use of selective inhibitors allows to observe the reaction mechanism. The aim of our study was to observe the effect of selective inhibitors (i.e., sodium iodide, isopropanol and benzoquinone) on the photocatalytic degradation of sulfanilamide and its eight derivatives differing only in the nature of the amide substituent. The reaction was initiated by UVA irradiation in the presence of TiO2-P25 as a photocatalyst. It was found that the degradation mechanisms of sulfonamides having even a similar structure may be different and may be significantly affected by pH values. For example, regardless of the type of free radicals, they degrade sulfisoxazole in an acidic medium. This fact can have important practical meaning because it is likely possible to direct the selectivity of photocatalytic reactions during removal of contaminants from the aquatic environment.
EN
Ordered nanocrystalline titania-mesoporous silica nanotube structures are synthesized by hydrolysis of the titania precursor inside pours silica shell. Silica coating surrounding carbon nanotubes was further removed by thermal reduction. The proposed method of functionalization silica channels with the titania nanoparticles preclude aggregation of TiO2  nanoparticles. The nanocrystalline silica/titania (mt-SiO2 /TiO2 ) nanotubes were prepared according to the describe method has high specific surface area and possesses excellent photocatalytic properties capable of decomposing phenol and methylene blue in a short time. Since the nanocrystalline TiO2  is produced in the wall of the mesoporous silica tube, phenol or dye molecules can react with TiO2  nanoparticles from both the inside and outside.
first rewind previous Strona / 8 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.