W celu uzyskania klinicznie trwałych połączeń materiałów kompozytowych z wypełnieniami kompozytowymi, podczas ich naprawy, konieczne jest odpowiednie przygotowanie powierzchni wypełnień. Sprzeczne opinie, co do skuteczności rożnych metod łączenia kompozytów, skłaniają do porównania wytrzymałości połączenia kompozyt-kompozyt uzyskanej za pomocą rożnych metod przygotowania powierzchni kompozytu. Celem pracy była ocena wpływu sposobu przygotowania powierzchni kompozytu (szlifowanie, piaskowanie, trawienie kwasem fluorowodorowym) na wytrzymałość jego połączenia z materiałem kompozytowym. Próbki spolimeryzowanych kompozytów (40 próbek) szlifowano, bądź trawiono 9,5% kwasem fluorowodorowym (HF) i silanizowano, czy piaskowano. Wszystkie pokrywano systemem wiążącym i polimeryzowano światłem (LED), po czym aplikowano i polimeryzowano materiały kompozytowe. Po 24 godzinach (0,9% NaCl) badano wytrzymałość uzyskanego połączenia w porównaniu z próbkami, w których materiał kompozytowy łączono ze szlifowanym kompozytem systemem wiążącym lub primerem kompozytowym. Wytrzymałość połączenia oceniano testem ścinania w urządzeniu testującym Zwick Z005. W badaniach SEM oceniono strukturę powierzchni kompozytu: szlifowanych, piaskowanych i trawionych HF. Najniższą wytrzymałość połączenia kompozyt-kompozyt zapewnił system wiążący, a nieco wyższą primer kompozytowy. Trawienie kompozytu kwasem fluorowodorowym i silanizacja lub piaskowanie zapewniło istotnie wyższą wytrzymałość połączenia kompozyt-kompozyt za pomocą systemu wiążącego.
EN
Obtaining clinically durable bond of dental composites to previously applied composite restorations, for repair purposes, needs the proper preparation of restoration surface. Conflicting opinion on efficiency of different methods of bonding composites convinced us to compare the durability of composite-composite bond, acquired with use of different surface preparation techniques. The aim of this research was to evaluate the influence of composite surface conditioning method (polishing, air-abrasion, HF etching) on the durability of bond to composite material. Composites (40 samples) were wet polished. Part of the samples was treated with 9.5% HF and silanized, remaining samples were air-abraded. All samples were covered with bonding system and light-cured (LED lamp), then composite materials were applied and again polymerized. After 24 hours (0.9% NaCl) bond strength was evaluated in comparison to samples, in which composite material was bonded to polished composite with use of bonding system or composite primer. Bond strength was evaluated with use of shear test in Zwick Z005/Zwick-Roel device. Additionally, surface structures of composite samples after polishing, air-abrasion and HF application were examined in SEM. The lowest bond strength was provided by bonding system, slightly higher by composite primer. Significantly higher values of bond strength were acquired after HF etching with silane application or air-abrasion.
Biomateriały metaliczne ze względu na wytrzymałość mechaniczną znajdują szerokie zastosowanie do wyrobu większości protez dentystycznych. Tradycyjne wykonawstwo metalowych elementów protez oparte na technologii odlewania metodą traconego wosku niesie ze sobą niekorzystne zmiany odlewu m.in.: zmianę składu chemicznego stopu oraz struktury fazowej, obecność defektów odlewu itp., powodujące obniżenie parametrów mechanicznych oraz odporności korozyjnej odlewów. Ostatnio proponuje się w wykonawstwie protez zastosowanie techniki frezowania metalowych elementów protetycznych w miejsce technologii odlewania. Zastosowanie frezowania winno eliminować niekorzystne zjawiska towarzyszące topieniu metali i sporządzaniu odlewu, co może wpłynąć bezpośrednio na poprawę właściwości mechanicznych, odporności korozyjnej i tym samym tolerancji biologicznej uzupełnień protetycznych. W pracy porównano niektóre właściwości powierzchni elementów wykonanych ze stopu Wirobond C metodą odlewania i frezowania ze stopu ZENOTEC™ NP. Badania uwzględniały ocenę profilu powierzchni, mikrostruktury i składu chemicznego powierzchni. Strukturę stopów scharakteryzowano metodą skaningowej mikroskopii elektronowej z użyciem EDS w celu oceny składu chemicznego. Dokonano również oceny odporności na korozję elektrochemiczną obu rodzajów wyrobów, mierząc zmiany potencjału korozyjnego w funkcji czasu oraz stosując metodę potencjodynamiczną, a następnie dokonano obserwacji powierzchni próbek na mikroskopie skaningowym. Jako elektrolit zastosowano fizjologiczny roztwór NaCl (0,9%). Wyniki badań korozyjnych wskazują na nieco większą odporność korozyjną elementów otrzymywanych metodą frezowania, co wiązać należy z większą jednorodnością stopu i brakiem typowych wad odlewniczych.
EN
Traditional manufacturing of metal elements in prosthetic dentistry based on lost-wax technology leads to disadvantageous changes in cast (i.e.: changes in chemical composition of an alloy, presence of defects in cast etc.) which causes decrease of mechanical parameters and corrosion resistance of casts. Lately in manufacturing of dentures use of profile-milling techniques is recommended instead of founding technology. Use of profile-milling techniques ought to eliminate disadvantageous occurrences associated with melting of metals and preparation of cast, which may directly improve mechanical characteristics, corrosion resistance same as biocompability of prostheses. In this paper compared are some surface properties of casted WIROBOND C elements and profile-milled elements made from ZENOTEC™ NP. The examinations considered evaluation of profile's surface, microstructure and chemical composition. The OCP versus time measurements and potentiodynamic polarization technique in 0.9% NaCl solution were used to determine the corrosion resistance of both kind of samples. The surfaces of samples were observed by means of SEM. The main statement is that the aqueous corrosion resistance is better in case of alloy manufactured by profile-milling method.
3
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Dokonano analizy zanieczyszczeń obecnych w troposferze ziemskiej oraz podano przyczynę absorpcji promieniowania przez obecne w troposferze tlenki wapnia i magnezu. Przedstawiono także najważniejsze mechanizmy przebiegu reakcji fotochemicznych związane z fotogenerowaniem chemicznie reaktywnej pary elektron– dziura oraz z powstawaniem na powierzchni tlenków aktywnych centrów reakcyjnych, którymi są jony niektórych metali przejściowych na niskim stopniu utlenienia.
EN
A review covering the troposphere as a natural photocatalytic reactor, photocatalytic reaction mechanisms, MgO and CaO as absorbers of 300–400-nm radiation, which give rise to mobile electron–mobile hole pairs and destroy freons by photoadsorption.
The possibilities of application of TPR, TPO, TPD and TPSR techniques in the studies of catalysts as well as in the study of acidity of catalysts' surface are discussed.
5
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
W pracy przedstawiono, w oparciu o dane literaturowe i wyniki własnych badań, wybrane zagadnienia, dotyczące redukcji monoskładnikowego CeO2 oraz złożonych układów, zawierających cer. Wykazano wysoką użyteczność metody temperaturowo-programowanej redukcji, szczególnie w połączeniu z innymi technikami instrumentalnymi (XRD, XPS) do wyjaśnienia niektórych aspektów złożonej chemii redox badanych układów.
EN
This work presents, basing on literature data and own investigations, results of the investigations on the reduction of the monocomponent CeO2 and binary oxide systems, containing cerium. The high usefulness of temperature programmed reduction (TPR) method, especially combined with other instrumental techniques (XRD, XPS) to the clarification of some aspects of complicated redox chemistry of the systems under study, has been shown.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.