Artykuł analizuje ewolucję roli wodoru w transformacji energetycznej w latach 2019-2025, koncentrując się na zjawisku określanym jako hydrogen swing. W początkowym okresie wodór postrzegano jako uniwersalny nośnik energii i kluczowy element strategii osiągnięcia neutralności klimatycznej. Te ambitne oczekiwania z biegiem czasu uległy korekcie, głównie z powodu wysokich kosztów produkcji, ograniczeń infrastrukturalnych oraz niewystarczającej podaży energii odnawialnej. W artykule przedstawiono oceny ekspertów dotyczące poziomów gotowości technologicznej (TRL) oraz wskaźników gotowości komercjalizacyjnej (CRI) dla różnych metod produkcji wodoru. Reforming parowy metanu (SMR) oraz zgazowanie węgla okazały się najbardziej dojrzałymi technologiami (TRL 7-9, CRI 4-6), podczas gdy elektroliza oraz alternatywne metody, takie jak biomasa czy wodór oparty na energii jądrowej, pozostają mniej rozwinięte. Analiza kosztów wskazuje, że w obecnych warunkach w Polsce najbardziej konkurencyjną ekonomicznie formą jest wodór produkowany z biogazu poprzez reforming, z kosztami wytworzenia na poziomie 25-35 PLN/kg w porównaniu z elektrolizą opartą na OZE i spełniającą warunki FRNBO, której koszt produkcji wynosi 50-60 PLN/kg.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.