Odkażanie to całokształt procesów fizykochemicznych prowadzących do całkowitej neutralizacji lub osłabienia właściwości toksycznych substancji trujących. w literaturze wskazywanych jest wiele sposobów prowadzenia likwidacji skażeń, w tym także coraz więcej przez zastosowanie nowatorskich metod. Dotychczas znane i wykorzystywane odkażalniki zostały szczegółowo przebadane z punktu widzenia ich oddziaływania z bojowymi środkami trującymi (BST), zwłaszcza w celu zbadania kinetyki i identyfikacji powstających produktów reakcji. Jednak wraz z rozszerzeniem Konwencji o zakazie broni chemicznej o nowe substancje, czyli związki serii „a” (tzw. nowiczoki), zweryfikowaniu podlega ich oddziaływanie z dostępnymi odkażalnikami. Z drugiej strony, równie ważnej, nowe substancje znajdują zastosowania odkażające, dlatego też kluczowe wydaje się ich kompleksowe przebadanie w zakresie oddziaływania na substancje toksyczne. w tej pracy dokonano przeglądu wybranych sposobów odkażania bojowych środków trujących, podając przy tym eksperymentalne wyniki przeprowadzonych badań. Główny wysiłek skupiono na omówieniu najważniejszych znanych dotychczas substancjach odkażających, a ponadto zwrócono uwagę na nowe sposoby odkażania, które nie zostały jeszcze wprowadzone do powszechnego użycia, a jedynie dokonano laboratoryjnego sprawdzenia możliwości ich zastosowania jako odkażalnika.
EN
Decontamination is the overall physicochemical process leading to completely neutralizing or weakening the toxic properties of poisonous substances. in the literature, there are many ways to eliminate contamination, including more through innovative methods. The decontamination agents known and used so far have been thoroughly tested in terms of interaction with chemical warfare agents (CWA), especially relating to kinetics and the resulting reaction products. However, with the extension of the Chemical weapons Convention to new substances, i.e., compounds of the “a” series, the so-called novichoks, their interaction with available decontamination agents is a subject to verification. on the other hand, equally important, new substances find decontaminating applications; therefore, it seems crucial to test them comprehensively regarding their impact on toxic substances. in this paper, selected methods of decontamination of chemical warfare agents are reviewed, together with the experimental results of the conducted research. The main effort was focused on discussing the most essential decontamination agents known so far. also, attention was paid to new methods of decontamination that have not yet been introduced to common use but only tested in the laboratory for the possibility of use as a decontamination agent.
2
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Artykuł przedstawia charakterystykę nowych bojowych środków trujących o działaniu paralityczno-drgawkowym dodanych w 2019 roku do Wykazu 1 Konwencji o zakazie broni chemicznej - nowiczoków i karbaminianów. Opisano struktury chemiczne obu grup związków, a także przypadki ich wykorzystania oraz regulacje Organizacji ds. Zakazu Broni Chemicznej w zakresie tych związków. Określono również sposoby ich identyfikacji laboratoryjnej oraz służące do tego stacjonarne i mobilne przyrządy analityczne.
EN
This article presents a description of the modern nerve agents - Novichoks and carbamates - added to the Chemical Weapons Convention Schedules in 2019. The chemical structures of both groups of compounds are described, as well as their use cases and the regulations of the Organisation for the Prohibition of Chemical Weapons on these compounds. Also, the ways of laboratory identification of the described compounds are presented, as well as the stationary and mobile analytical instruments used for this purpose.
Sulfid bis(2-chloroetylu), zwany gazem musztardowym (HD), jest powszechnie znanym bojowym środkiem trującym, którego pierwsze użycie na polu walki datuje się na okres I wojny światowej. Istnieją jednak jego halogenowe analogi, które zamiast dwóch atomów chloru związanych z atomami węgla w pozycji beta posiadają atomy bromu, jodu lub fluoru. Związki te jednak nie znalazły militarnego zastosowania, a także nie zostały objęte Konwencją o zakazie prowadzenia badań, produkcji, składowania i użycia broni chemicznej oraz o zniszczeniu jej zapasów. Dodatkowo są to substancje bardzo słabo opisane w literaturze. Jednak ze względu na swoją budowę chemiczną i właściwości mogą stanowić znakomite imitatory iperytu siarkowego, służące do przeprowadzenia wielu badań bez konieczności stosowania wspomnianego bojowego środka trującego. Halogenowe analogi iperytu siarkowego mogą być wykorzystywane do badania przebiegu i kinetyki reakcji elektrofilowych, nukleofilowych, a także prowadzenia procesu likwidacji, w tym jego skuteczności, w znacznie bezpieczniejszych warunkach, przy zachowaniu wiarygodności wyników. W artykule dokonano przeglądu danych literaturowych dotyczących właściwości analogów halogenowych iperytu siarkowego oraz przedstawiono opisy autorskich syntez wspomnianych związków. Następnie przeprowadzono ich analizę, wykorzystując chromatograf gazowy sprzężony z detektorem emisji atomowej (GC-AED) oraz chromatograf gazowy ze spektrometrem mas (GC-MS). W efekcie przeprowadzonych syntez i analiz udało się otrzymać zakładane substancje chemiczne oraz zebrać ich widma mas. Ze względu na brak widm sulfidu bis(2-jodoetylu) i sulfidu bis(2-fluoroetylu) w powszechnie dostępnych bibliotekach mas nie można było potwierdzić poprawności identyfikacji poprzez wzajemne porównanie widm, a jedynym potwierdzeniem jest obecność charakterystycznych jonów fragmentacyjnych.
EN
Bis(2-chloroethyl) sulfide, known as mustard gas (HD), is a well-known, poisonous warfare agent whose first use on the battlefield dates back to the First World War. However, there are halogen analogues which, instead of two chlorine atoms bonded to carbon atoms in the beta position, have bromine, iodine, or fluorine atoms. These compounds were not used for military purposes and they were not covered by the Chemical Weapons Convention (CWC). Moreover, these are the substances that are very poorly described in the literature. However, due to their chemical structure and properties, they can be excellent imitators of sulfur mustard, used to carry out a number of tests without the need to use the above-mentioned chemical warfare agent. Halogen analogues of sulfur mustard can be used to study the course and kinetics of electrophilic and nucleophilic reactions, as well as to conduct the decontamination process, including its effectiveness, in much safer conditions, while maintaining the credibility of the results. The article reviews the literature data on the properties of halogen analogues of sulfur mustard and it presents descriptions of the synthesis of these compounds. Then, their analysis was carried out using gas chromatography coupled with an atomic emission detector (GC-AED) and gas chromatography with a mass spectrometer (GC-MS). As a result of the performed syntheses and analyses, it was possible to obtain the assumed chemicals and to collect their mass spectra, while the spectra of bis (2-iodoethyl) sulfide and bis (2-fluoroethyl) sulfide are not available in commercial mass libraries.
4
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
The analyzed organosilicon derivatives of electrostatically stabilized silanates belong to a group of pentacoordinated compounds. These derivatives are:1-(N-morpholiniomethyl)spirobi(1-sila-2,5-dioxacyclopentan-3-on)at,1-(N-morpholiniomethyl)spirobi(1-sila-2,5-dioxa-4-methylcyclopentan-3-on)at,1-(N-morpholiniomethyl)spirobi(1-sila-2,5-dioxa-4-(i-propyl)cyclopentan-3-on)at. In the course of the work, the extraction process and optimization of conditions for separation and determination of a mixture of electrostatically stabilized silanates were carried out using capillary isotachophoresis. Proper leading electrolytes were elaborated developed and the terminating electrolyte:4,4’-bis[(1-morpholiniomethyl)spirobi(1-sila-2,5-dioxacyclopentan-3-on)at] was proposed. The extraction process involved the use of three stationary phases: octadecyl, octyl and phenylpropyl. The highest recovery values, approx. 94%, were obtained on the phenylpropyl column. The optimum time of analysis by the isotachophoretic technique did not exceed 12 min. The developed method of separation and determination of electrostatically stabilized silanates expands the possibility of research on biological activity of this group of compounds in aqueous solutions and surface water vegetation.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.