W artykule przedstawiono problematykę uciążliwości zapachowej oczyszczalni ścieków. Podano sposoby oceny oraz szacowania wielkości emisji odorów z emitorów znajdujących się w oczyszczalniach ścieków. W artykule zostały scharakteryzowane główne źródła odorów z wybranych procesów technologicznych stosowanych w oczyszczalniach, dla których przedstawiono współczynniki emisji odorów. W celu usystematyzowania prac związanych ze zmniejszeniem uciążliwości zapachowej, zaprezentowano sposób postępowania, zmierzający do ograniczenia emisji odorów z terenu oczyszczalni ścieków. Zaletą przedstawionej metodologii jest jej duża praktyczność oraz możliwość zastosowania dla wszelkich obiektów gospodarki komunalnej, w których powstają związki uciążliwe zapachowo. Przedstawioną metodologię zastosowano z pozytywnym skutkiem dla dwóch polskich przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, przyczyniając się do wskazania kierunków działania w celu zmniejszenia uciążliwości zapachowej kilku oczyszczalni ścieków i obiektów uciążliwych zapachowo na terenie jednego z miast wojewódzkich w Polsce.
EN
This paper presents odor issues at municipal wastewater treatment plants (WWTP). Odor management and odor emission prediction from different sources at WWTP are discussed. Additionally, main sources of odors from different processes at WWTP and their emission rates are shown. In order to well organize the work related to odor emission control, the work organization method is proposed for the WWTP. The key advantage of this method is its practicality and flexibility for municipalities where odor issues exists. Proposed method was used successfully for two polish water-wastewater municipal companies where odor abatement plant was developed for WWTPs.
Oczyszczalnie ścieków są coraz częściej postrzegane jako producent energii odnawialnej z możliwością odzyskiwania biogenów. Jest to tym bardziej możliwe, że istnieje cały szereg technologii umożliwiających zatężanie zanieczyszczeń, w tym węgla organicznego, azotu i fosforu, a następnie odzysk energii ze ścieków w postaci biogazu. Poprzez umiejętne połączenie fermentacji meta nowej i dezintegracji osadów skutecznie można odzyskiwać węgiel w postaci biogazu, a jednocześnie zredukować masę osadów do dalszego zagospodarowania poprzez lepsze odwadnianie, a przez to tańsze suszenie/spalanie. Z kolei po stronie powstającego odcieku, jako negatywnej stronie fermentacji metanowej, można zastosować w ciągu bocznym odzysk fosforu, a dla części azotu jego usuwanie oraz doczyszczanie azotu w procesie anammox. Dzięki podczyszczaniu odcieku z fosforu i azotu zmniejsza się energochłonność oczyszczania w głównym ciągu technologicznym. Jednakże, aby móc sporządzić rzetelną analizę techniczno-ekonomiczną nowych rozwiązań technologicznych dla aktualnej sytuacji w oczyszczalni ścieków, konieczne jest sporządzenie bilansu masy i energii, na podstawie której można dokonać odpowiedniego wyboru technologii.
W latach 90. ub. wieku skonfigurowano najbardziej ekonomiczny proces do usuwania azotu przy użyciu w pełni autotroficznych bakterii o nazwie Anammox. Obecnie na świecie istnieje już ponad 100 instalacji w skali technicznej wykorzystujących ten proces. W Europie jest ich 35, a w Polsce 1. Ponadto w naszym kraju od 2012 r. działa stabilnie instalacja w skali pilotowej na Centralnej Oczyszczalni Ścieków w Poznaniu.
W trakcie procesów uzdatniania wody w zależności od stosowanych technik powstaje szereg ubocznych produktów odpadowych, najczęściej osadów pokoagulacyjnych. Jeszcze nie tak dawno, w latach osiemdziesiątych osady te odprowadzane były bezpośrednio do odbiorników. Obecnie odpady z procesów uzdatniania wody mają swoje miejsce w Ustawie o odpadach i są oznaczone w XIX grupie klasyfikacji odpadów kodem 190203 [14].
W ubiegłym roku zaczęło obowiązywać rozporządzenie w sprawie warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych stanowiących mienie komunalne. Podano w nim konkretne wartości dla większości wskaźników zanieczyszczenia. Nie określono ich jednak dla następujących pięciu wskaźników: ChZT, BZT5, azotu amonowego, azotu ogólnego i fosforu ogólnego. W związku z tym zachodzi konieczność ich określenia przez przedsiębiorstwa prowadzące eksploatację komunalnych urządzeń kanalizacyjnych. Dlatego też przedstawiamy zasady jakie obowiązują w tym zakresie w wybranych państwach Europy oraz obowiązujące aktualnie w Polsce. Proponujemy też kryteria jakimi naszym zdaniem powinno się kierować przy określaniu dopuszczalnych stężeń ww. zanieczyszczeń.
Technologia wody i ścieków jest dyscypliną powstałą z konieczności poprawy higieny i stanu sanitarnego miast i rozwijającą się w wyniku integracji i specjalizacji. Technologia wody i ścieków syntezuje rezultaty badań wielu dyscyplin miedzy innymi: chemii analitycznej i sanitarnej, kinetyki technologii i inżynierii chemicznej oraz biochemicznej, biologii sanitarnej, mikrobiologii, hydrobiologii, hydrologii, hydromechaniki, informatyki.
Nowe technologie oczyszczania ścieków wymagają badań przedprojektowych. Badania takie są prowadzone na świecie w ośrodkach naukowo-badawczych, które często ściśle współpracują z biurami projektów. Umożliwia to sprawdzanie nowowprowadzanych technologii w skali pilotowej. Przykładem mogą być oczyszczalnie pilotowe w Niemczech [2], Danii [9,14], Holandii [11] czy Francji [3].
17
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Research results obtained in a pilot station constructed as a part of extension of Central Sewage Treatment Plant in Poznań (biological unit). Use of JHB process allowing integrated biological removal lof carbon, nitrogen and phosphorus compounds.
Rozwój wsi, poprawa warunków życia na wsi przez wiele lat były realizowane różnymi drogami w ramach akcji podejmowanych przez instytucje państwowe i czynniki społeczne. Rozwiązywano w ten sposób najbardziej palące problemy w poszczególnych przypadkach. Ale najczęściej nie uwzględniały one całokształtu zagadnień i co się z tym wiąże dalszego harmonijnego rozwoju jednostek.
Początki gospodarki ściekowej w aktualnym znaczeniu, tzn. rozumianej jako zorganizowany system odprowadzania i oczyszczania ścieków, datują się w Poznaniu od końca XIX wieku, kiedy to w 1866 roku uruchomiono pierwszy wodociąg. Brak zorganizowanego systemu kanalizacyjnego w tych czasach był powodem częstych epidemii tyfusu i malarii. Dlatego też podjęto odpowiednie działania zmierzające do poprawy tego stanu w oparciu o znane wówczas rozwiązania. Prace rozpoczęto od układania granitowych rynsztoków w 1866 roku. Pierwszy projekt kanalizacji powstał w 1874 roku. Przewidywał on system kanalizacji ogólnospławnej. Do budowy sieci kanalizacyjnej przystąpiono jednak dopiero w roku 1888. Ścieki z nowowybudowanej sieci odprowadzano poprzez dwa tymczasowe wyloty (jeden do rzeki Bogdanki, drugi do rzeki Warty).
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.