Artykuł prezentuje bilanse energetyczne sporządzone dla różnych systemów beztlenowej stabilizacji osadu (BSO): konwencjonalnej mezofilowej BSO, termofilowej BSO, dwufazowej termofilowo-mezofilowej BSO oraz systemu BSO pracującego na zagęszczonym osadzie. Na podstawie ilości osadu zawierającej 30 ton zawiesiny/dobe (co odpowiada około stacji oczyszczania ścieków o wielkości 100,000 m3/d) pokazano, że dwufazowy system termofilowo-mezofilwy BSO generował więcej energii do odzysku niż konwencjonalna mezofilowa BSO oraz termofilowa BSO. Zagęszczanie osadu może generować największą ilość odzyskiwalnej energii, jednakże część energii jest pochłaniana przez system zagęszczania osadu. Po przekształceniu kosztów osadu na ekwiwalentne jednostki energii pokazano, że koszt energii ma duży wpływ na opłacalność procesu zagęszczania. Na podstawie podanych przykładów pokazano, że gdy cena energii przekroczy $0.10CAN/kWh, zagęszczanie osadu stało sie energetycznie korzystne.
Beztlenowa fermentacja osadu jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych metod stabilizacji osadu. Proces jest zazwyczaj prowadzony w temperaturze mezofilowej (około 35°C), która stanowi optimum dla większości bakterii beztlenowych. Zaletą tej technologii jest prosty i fatwy w obsłudze proces i odzysk energii w postaci biogazu. Jedynym problemem jest fakt, iż mezofilowa fermentacja nie zapewnia wystarczającej redukcji organizmów chorobotwórczych co jest istotne przy rolniczym zagospodarowaniu osadu. W celu poprawy jakości higienicznej osadu do tzw. Klasy A (wg Amerykańskiej EPA, 1999) usunięcia bakterii patogennych, często stosuje się fermentację termofilową (około 55 do 60°C) oraz mieszaną termofilowo-mezofilową lub mezofilowo-termofilową. Wadą tego rozwiązania jest dosyć duży wkład energii w celu podwyższenia temperatury osadu, który często nie jest równoważony wzrostem odzysku energii w biogazie.
3
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Budowa infrastruktury komunalnej takiej jak oczyszczalnia ścieków czy składowisko odpadów komunalnych w gminie są przykładami kosztownych inwestycji publicznych i jako takie podlegają przepisom zamówień publicznych, które nakładają na samorząd terytorialny obowiązek inwestowania w sposób racjonalny, optymalny i w pełni uzasadniony. W rzeczywistości jednak, skomplikowane inwestycje tego rodzaju realizowane są przez gminy w różny sposób. Jedne gminy znakomicie sobie radzą z procesem inwestycyjnym i już na etapie przed-inwestycyjnym potrafią właściwie określić w specyfikacji istotnych warunków zamówienia wymagania w stosunku do projektanta czy wykonawcy zadania inwestycyjnego. Istnieją jednak gminy, które gorzej sobie radzą z procesem inwestycyjnym przy realizacji takich skomplikowanych inwestycji (co często nie wynika ze złej woli, a po prostu z czystej niewiedzy), a wszystkie popełnione błędy skutkują oczywistymi stratami społecznymi.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.