W Polsce około 20% lasów, czyli prawie 2 mln ha, stanowią lasy niebędące własnością Skarbu Państwa. Są to tzw. lasy prywatne. Najczęściej prowadzenie nadzoru nad gospodarką leśną w lasach prywatnych starosta powierza leśnikom z Lasów Państwowych, którzy mają szereg obowiązków z tym związanych.
Każdy człowiek do realizacji swoich potrzeb wymaga aby środowisko, w jakim żyje było bezpieczne. W zależności od jednostek samorządu terytorialnego poszczególne zadania są przypisane odpowiednim szczeblom. W publikacji zawarte są więc zagadnienia, dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego gminy, powiatu i województwa.
EN
Every man needs his environment to be safe. Depending on the units of local government, the tasks are assigned to appropriate levels. The publication contains issues concerning the provision of safety and public order of the community, the poviat and the voivodship.
Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął spór o właściwość pomiędzy marszałkiem jednego z województw a starostą przez wskazanie organu właściwego do wydania pozwolenia zintegrowanego dla instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. Warto przyjrzeć się tej sprawie nieco bliżej, bo rozstrzygnięcie NSA może mieć charakter precedensowy.
Historia gruntów państwowych, prywatnych, procesów nacjonalizacji, reformy rolnej w Polsce od 1945 roku jest bardzo bogata. Jest to szczególnie wyraźne i istotne, gdy dokonuje się analiz stanów prawnych nieruchomości państwowych. Od 1945 do 1989, a praktycznie do 1990 roku mieliśmy do czynienia z jednością mienia państwowego. Bez względu na to, kto i w jaki sposób dysponował mieniem pozyskanym przez Skarb Państwa, było to tylko i wyłącznie mienie Skarbu Państwa. Od 1989 roku niektóre nieruchomości zostały skomunalizowane, a po reformie administracyjnej w 1999 pojawiły się kolejne zasoby nieruchomości jednostek samorządu terytorialnego (województwo, powiat i gmina). Nieruchomości skomunalizowane w tych okresach powinny charakteryzować się jasnymi stanami prawnymi, prawidłowym wpisem do ewidencji gruntów i budynków oraz założoną księgą wieczystą z ujawnionym prawem własności do nieruchomości na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Bogata historia nabywania i zbywania nieruchomości publicznych, ustanawiania praw rzeczowych ograniczonych zetknęła się z historią ksiąg wieczystych oraz ewidencji gruntów. Zarówno księgi wieczyste jak i ewidencja gruntów od 1945 roku podlegały zmianom prawnym i były przekazywane pomiędzy podmiotami publicznymi. Badania historyczne wskazują, że wpisy nie zawsze były dokonywane przez osoby w pełni przygotowane do tego typu pracy. Liczne błędy i pomyłki spowodowały narastanie rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym, ewidencjami prowadzonymi przez organy władzy samorządowej i rządowej, ewidencją gruntów i budynków oraz zapisami w księgach wieczystych. Prostowanie tych niezgodności, to w chwili obecnej żmudna praca w archiwach państwowych, zbiorach dokumentów prowadzonych w urzędach, a często również wywiady z emerytowanymi pracownikami urzędów państwowych. Występujące niezgodności obejmują zarówno zwykłe pomyłki i błędy pisarskie, jak i błędy grube wynikające z dokonania wpisu w niewłaściwej księdze wieczystej, prowadzenia kilku ksiąg dla tej samej nieruchomości lub niekompletnej dokumentacji akt księgi wieczystej. Starosta jako organ reprezentujący Skarb Państwa gospodaruje zasobem nieruchomości Skarbu. Obowiązki wynikające z ustawy o ujawnianiu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego polegają na zintensyfikowaniu i przyspieszeniu zwykłych działań starosty w zakresie utrzymania i gospodarowania nieruchomościami państwowymi.
EN
The history of private and state-owned land, nationalisation processes and the reform of Polish agriculture after the year 1945 is very vivid. This observation is of big importance when analysing the legal status of state-owned real estate. In the period from 1945 to 1989, practically until the year 1990, the state property was uniform. Disrespectful of who and how managed the property of the Treasury, is still remained a sole property of the Treasury. Some property became communal and, after the administration reform in 1999, there appeared new resources of the real estate belonging to territorial self-government (province, district, commune). The estates which became communal in these periods should have unambiguous legal status, correct entry in the land and building register as well as mortgage register indicating units of the territorial self-government as owners of the estates. The rich history of buying and selling public property as well as establishing limited property ownership coincided with the history of land and mortgage registers. Both land and mortgage registers have were undergoing legal changes since 1945 and were transferred between public entities. The studies on the history of property show that the entries into registers were not always performed by properly qualified staff. Numerous and frequent mistakes resulted in increasing discrepancies between the real state, registers run by governmental and self-governmental units, land registers and the mortgage registers. Correcting the mistakes means arduous work in state archives, collections of documents at offices and, frequently, consultations with retired employees of state offices. The discrepancies include obvious clerical mistakes as well as serious ones, such as registering in wrong registers, running several registers for the same real estate or incomplete data in the register. The prefect, who represents the Treasury, manages the real estate belonging to the Treasury. His duties resulting from the act on indicating the ownership of the Treasury and territorial self-government units in the mortgage registers require intensification and faster actions of the prefect who manages state real estate.
5
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW