Receptura apteczna stanowi część farmacji stosowanej, czyli nauki zajmującej się technologią postaci leków. Dotyczy zagadnień przygotowywania leków recepturowych w aptekach na podstawie recept lekarskich przepisywanych dla indywidualnych pacjentów. Postacie leków recepturowych dzieli się na: płynne, stałe i półstałe. Te ostatnie jeszcze w pierwszej połowie XX w. określano miękkimi. Wśród płynnych postaci leków recepturowych można wyróżnić: roztwory (solutiones), mieszanki (mixturae), krople (guttae), emulsje (emulsiones}, zawiesiny (suspensiones), odwary (decocta), napary (infusa) i maceracje (macerationes). Do stałych form leków należą: ziółka (species), proszki (pulveres), pigułki (pilulae), czopki (sup-positoria), a do półstałych - maści (unguenta). Celem pracy jest zaprezentowanie zawartości czasopisma „Kronika Farmaceutyczna", ukazującego się w latach 1898-1939', w zakresie odnoszącym się do tematyki receptury aptecznej.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.