An efficient method of burning polychlorinated biphenyls (PCBs) is often used to remove the environmental burden of PCBs. However, combustion produces toxic dioxins and furans (PCDD/F), so residents are increasingly rejecting this method. The heat treatment (HT) method does not burn PCBs but evaporates it from sediments. Even in this process, PCDD/Fs are formed to a lesser extent, which are destroyed by radiation processing (RP) following the HT. At the same time, the RP method degrades PCB congeners down to biphenyls, which decompose easily in the environment. A block assembly of a complex synergistic combination of equipment for methods of thermal (HT) and radiation (RP) destruction of PCBs in sediments is proposed. The efficacy of this complex was preliminarily determined at a level of 70-fold reduction in PCB concentration in sediments. To achieve a higher reduction factor in the concentration of PCBs, possible procedures for optimizing the settings of individual devices of this complex are presented.
The paper summarizes long-term research into the radiolysis of polymers. The starting point in all cases was the preliminary determination of the radiolytic efficiency of hydrogen evolution. This value is approximately proportional to the number of radicals arising as a result of irradiation, which determines post-radiation phenomena. It was not about accurately describing the radiolysis of a specific polymer, but about paying attention to the benefits of starting the study of radiolysis from the analysis of hydrogen evolution. The Table 2 gives specific hydrogen yields for selected polymers. The results of these studies were used in the planning of the radioactive waste repository in Los Alamos National Laboratory.
PL
Artykuł podsumowuje wieloletnie badania autora nad radiolizą polimerów. Punktem wyjścia we wszystkich omawianych wypadkach było wstępne określenie radiolitycznej wydajności wydzielania wodoru. Wartość ta jest w przybliżeniu proporcjonalna do zawartości powstających w wyniku napromieniowania rodników, które inicjują zjawiska postradiacyjnej modyfikacji. Tabela 2 podaje wybrane, uzyskane przez autora, konkretne wydajności wodoru w odniesieniu do wybranych polimerów. Wyniki badań wykorzystano, przykładowo, przy planowaniu składowiska odpadów promieniotwórczych w Los Alamos National Laboratory.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.