Narastający problem patologii w obrocie dokumentami potwierdzającymi recykling (DPR) szkła opakowaniowego sprawił, że w listopadzie ub.r. podczas Międzynarodowych Targów Ochrony Środowiska Poleko odbyło się spotkanie przedstawicieli branży dotyczące zaistniałej sytuacji. Media reprezentowała redakcja mięsięcznika "Recykling", która poprosiła o komentarz specjalistów z sektora recyklingu szkła.
Na stronach internetowych Ministerstwa Środowiska 26 listopada 2008 r. został opublikowany kolejny projekt ustawy z 19 listopada 2008 r. pod tytułem "Projekt ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi". Ustawa ta (w skrócie opakowaniowa) ma w dużej mierze kontynuować rozwiązania prawne zawarte w dwóch podstawowych aktach regulujących gospodarowanie opakowaniami i odpadami opakowaniowymi.
W projekcie ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi przewidywana jest konstrukcja prawna opłaty recyklingowej. Projekt ten opublikowano na stronach Ministerstwa Środowiska i opatrzono datą 19 listopada 2008 r.
Większość materiałów na opakowania jest produkowana z modyfikowanych tworzyw sztucznych, tektury, papieru i drewna. Modyfikacja ta polega m.in. na napełnianiu ich innymi, tańszymi składnikami, warstwowym spajaniu różnych materiałów, sieciowaniu, zbrojeniu, lakierowaniu i stosowaniu innych podobnych zabiegów w celu wywołania zmiany struktury i własności pierwotnych.
5
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Krajowy rynek odpadów opakowaniowych jest rynkiem dynamicznym, o stosunkowo dużym potencjale rozwojowym. Łączną masę opakowań wprowadzonych na rynek z wyrobami w 2002 r. można szacować na poziomie 3,44 mln ton, z tej liczby ok. 3 mln ton odpadów opakowaniowych winno być objęte ustawą o obowiązkach przedsiębiorców.
Ustawa o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, ustawa o obowiązku gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej to bez wątpienia ustawy, których celem nadrzędnym jest ochrona środowiska naturalnego. Ochrona zabezpieczająca środowisko naturalne przed zanieczyszczeniem go przez odpady powstające z opakowań.
Jednym z elementów dostosowywania polskiej gospodarki do wymogów Unii Europejskiej stało się wdrożenie nowego systemu zagospodarowywania odpadów opakowaniowych. Głównym celem podjętych w 2002 r. działań było nie tylko spełnienie wymogów akcesyjnych, ale także, a może nawet przede wszystkim, zmniejszenie obciążenia środowiska ciągle rosnącym strumieniem odpadów opakowaniowych. Przyjęte przez Polskę i uzgodnione z Brukselą wyzwania są bardzo ambitne i zakładają znaczący postęp w odzysku i recyklingu tego strumienia odpadów. Określone ustawowo i w pełni kwantyfikowane cele mają być osiągnięte w 2007 r., podobnie jak w wielu innych krajach kandydackich.
Od ponad 2,5 roku budujemy w Polsce system gospodarki odpadami opakowaniowymi, oparty na prawie unijnym w tym zakresie. Prawo to stworzone jest poprzez dyrektywę Parlamentu i Rady Europejskiej z 1994 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, znowelizowaną na początku bieżącego roku.
Minęły 3 lata od wprowadzenia w Polsce Dyrektywy 94/62/EC, a jakby nic się nie zmieniło. Od trzech lat trwa nieustająca debata, kto ma być odpowiedzialny za odpady opakowaniowe, których coraz większe ilości zasypują polskie składowiska, rowy i lasy. Resort środowiska i zespół doradczy radzą, jak uszczelnić system, którego tak naprawdę ciągle nie ma.
18 grudnia 2003 r. Sejm RP przyjął ustawę o zmianie ustawy o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, która składa się z dwóch artykułów. Wprowadzono 19 poprawek, które można podzielić na następujące grupy: dotyczące znakowania opakowań, związane ze zmianą przepisów celnych, dotyczące zmian definicji oraz inne zmiany. Ustawa została skierowana do podpisu prezydenta RP.
Dwuletni okres funkcjonowania ustawy o obowiązkach przedsiębiorców oraz ustawy o opakowaniach i odpadach opakowaniowych upoważnia do przeprowadzania ocen efektywności tworzonego systemu odzysku i recyklingu oraz poprawności przyjętych uregulowań prawnych. Płaszczyznami oceny mogą być: sposób realizacji bieżących obowiązków w zakresie odzysku i recyklingu, możliwości wywiązania się z bieżących i docelowych wymogów, co do poziomu odzysku i recyklingu, a także wydajność oraz dostępność źródeł finansowania budowy i funkcjonowania systemu.
Minął drugi rok funkcjonowania nowych rozwiązań strukturalnych, prawnych i finansowych w zakresie gospodarowania odpadami opakowaniowymi. To dobry moment na podsumowanie tego krystalizującego się sektora oraz na analizę wydarzeń, do jakich doszło na przestrzeni ostatnich miesięcy.
Dla uporządkowania jednolitych we wszystkich krajach członkowskich głównych założeń gospodarki odpadami opakowaniowymi oraz z uwagi na potrzebę wyodrębnienia specyficznej problematyki odpadów opakowaniowych w grudniu 1994 r. ustanowiona została dyrektywa 94/62/EC. Zaleca ona zapobieganie powstawaniu odpadów opakowaniowych, stosowanie w uzasadnionych przypadkach opakowań zwrotnych oraz odzyskiwanie z odpadów opakowaniowych energii lub użytecznych surowców.
"Der Gruene Punkt", "Zielony Punkt" czy "Geen Dot" to powszechnie rozpoznawalny znak towarowy od ponad 10 lat pojawiający się na opakowaniach produktów, które codziennie kupujemy. W toczącej się od pewnego czasu dyskusji na temat tego znaku przypisywane są mu różne znaczenia, wprawdzie dość powszechnie przyjęte, jednakże daleko odbiegające od rzeczywistego stanu prawnego wynikającego z rejestracji w Urzędzie Patentowym Rzeczypospolitej Polskiej. Warto więc omówić zagadnienia wynikające z Prawa własności przemysłowej, regulującego wszelkie sprawy związane ze stosowaniem m.in. znaków towarowych oraz wskazać na ewentualne związki z polskimi przepisami w zakresie zagospodarowywania odpadów opakowaniowych.
Szacuje się, że tworzywa sztuczne stanowią 20-30% masowych odpadów stałych. Największy ich procent stanowią opakowania, a zwłaszcza butelki z politereftalanu etylenu - PET, których udział objętościowy w odpadach komunalnych szacowany jest na 70%.
W nawiązaniu do wcześniejszych artykułów, przedstawiających różne prawne wdrożenia Dyr. 94/62/EC w krajach członkowskich Unii, przedstawiamy jak bardzo szczegółowe mogą być przepisy w kraju, który nie był członkiem Unii, ale jednak zadbał swoimi prawnymi rozwiązaniami o ochronę środowiska w dziedzinie gospodarki odpadami.
Troska o ochronę środowiska była główną przyczyną powołania do życia Duales System Deutschland (DSD). Działania DSD doprowadziły do wzrostu odpowiedzialności producentów za produkowane wyroby, przy zapewnieniu odpowiedniej wydajności i jakości oferowanych usług. Zapobiegły również powszechniejszemu składowaniu na wysypiskach opakowań, m.in. po napojach, detergentach i proszkach do prania, które mogą być poddane recyklingowi.
Rozwiązanie problemu odpadów opakowaniowych rozpoczęto w Czechach od przygotowania ustawy o odpadach. Następnie, w 1995 roku CICPEN (Czech Industrial Cooperation for Packaging and Environment - Czeskie Stowarzyszenie Przemysłowe ds. Opakowań i Środowiska) został zobowiązany przez rząd czeski do zbudowania systemu zbierania i utylizacji odpadów, którego efektem było utworzenie w 1997 roku organizacji EKO-KOM.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.