The property in Zabór from the fifteenth century belonged, among others, to families: von Tschammer, von Dyhrn, Montani, von Dünnewald, von Cosel and von Schönaich-Carolath. The testimony of its magnificence is a palace built by Count Johann Heinrich von Dünnewald in the 4th quarter of the seventeenth century, in the type of early baroque French residence, which, after 1745 was expanded in a magnificent baroque residence by Count Friedrich August von Cosel. In 2014 during the renovation of the monument one encountered a mannerist sgraffito, and facades of the old previously unknown buildings, were decorated with it, dating back probably to the early seventeenth century, which sheds a new light on the history of the monument and its construction phases.
PL
Zachowany do dnia dzisiejszego w Zaborze pałac, wzniesiony został przez hr. Heinricha Johanna von Dünnewald w 4 ćwierci XVII wieku w typie wczesnobarokowych rezydencji francuskich. Po 1745 roku został rozbudowany w okazałą barokową rezydencję przez hr. Friedricha Augusta von Cosel. Niewielkie zmiany wprowadzono w XIX wieku, gdy należał do rodu von Schönaich-Carolath. W literaturze przedmiotu utrwalił się pogląd, że von Dünnewald wzniósł pałac na miejscu starszej, drewnianej siedziby, która została spalona. Wymaga on weryfikacji w związku z dokonanym w 2014 roku odkryciem. W trakcie remontu elewacji natrafiono na manierystyczne sgraffita, którymi ozdobione były elewacje starszej, nieznanej dotąd murowanej budowli. Sgraffita z Zaboru są analogiczne pod względem kompozycji, ornamentyki oraz techniki do wystroju elewacji pałacu w Broniszowie, datowanego na 1606 roku, co rzuca nowe światło na dzieje pałacu w Zaborze i fazy jego budowy. Należy przyjąć, że już w początkach XVII wieku wzniesiono tu murowaną siedzibę. Inicjatorem budowy był zapewne Christoph von Dyhrn, który w 1604 roku pojął za żonę Anne von Stentzsch, zaś cztery lata później został zamordowany na swoim zamku w Zaborze. Wspomniany po raz pierwszy w źródłach w 1608 roku zamek jest zapewne budowlą, na której ślady natrafiono w trakcie remontu. Nie ulega więc wątpliwości, iż historia pałacu w Zaborze wymaga uwzględniania jego starszej fazy tj. murowanego zamku, którego pozostałości należy szukać w strukturze skrzydła zachodniego pałacu, przyjmując czas powstania budowli, dekorowanej w technice sgraffita, z wykorzystaniem manierystycznej ornamentyki, na początek XVII wieku.
This paper is about the renovation of the baroque palace in Żagań. The journey starts at what was once a Medieval castle and finishes in the XIX century at the villa of Żagań Princes. Now the building is a XIX century villa maintained in a baroque style. The castle was built in the Middle Ages by Silesian Piasts and rebuilt three times, first by prince Wallenstein, then by prince Lobkovic, and finally, in the XVIII century, by princess Talleyrand. It remained the property of a French citizen until the 1960s, with its condition slowly decaying. In 1965, it was almost totally destroyed. Then the first renovation and revitalization works were initiated, lasting almost twenty years. The second renovation took place in the years 2007-2013, co-funded by the European Union. However, as a result of some cost cutting, the palace now requires a further, third approach to renovation.
PL
Referat przedstawia historię Pałacu Książęcego w Żaganiu oraz jego remontów, ze szczególnym uwzględnieniem ostatnich dwóch rewitalizacji przeprowadzonych w latach 1965-1983 i później w latach 2007-2013. Na początku swojej historii obiekt był średniowiecznym zamkiem, który pełnił jednak bardziej funkcję reprezentacyjną niż stricte obronną. Wybudowany został przez ród Piastów Śląskich. Zamek był trzy razy przebudowywany. Pierwsza przebudowa zaczęła się w 1628 roku i finansował ją książę Albrecht von Wallenstein. Wtedy to przeprojektowano zamek na styl Palazzo in fortezza. Kolejna przebudowa nastąpiła w 1670 r. i prowadził ją książę Euzebiusz von Lobkowic. Utworzono wtedy pałac w formie czteroskrzydłowego obiektu ze skrzydłem parawanowym od strony południowej. Obiekt w jego dzisiejszej formie możemy dopiero datować na XVIII wiek, kiedy to Dorota de Talleyrand zdecydowała się wyburzyć skrzydło parawanowe, zamurować krużganki i zlikwidować część fosy od strony wschodniej. Przedstawiono również zakresy wykonanych prac rekonstruktorskich oraz ich pozytywne i negatywne strony.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.