Ukraina jest w piątym roku wojny. We wrześniu 2015 roku Parlament ukraiński uznał część obwodów donieckiego i ługańskiego za czasowo zajęte regiony. Ukraińscy analitycy przewidują kilka scenariuszy dotyczących przyszłości swojego kraju. Najbardziej optymistyczne scenariusze to odzyskanie tych regionów przez Ukrainę, ich likwidacja i odbudowa po konflikcie. Działania kulturalne mogą być pomocne w tym procesie. Niektórzy ukraińscy artyści rozpoczęli już realizację projektów skierowanych zarówno do mieszkańców okupowanych regionów, jak i reszty ukraińskiej ludności. Ich celem jest zmniejszenie podziału między tymi dwiema grupami, ukazanie każdego z nich w świetle „życiowego życia” (w kategorii Judith Bulter), a także stworzenie nowego i bardziej skutecznego dyskursu na temat wojny, zwycięstwa i stanowiska – konflikt procesu.
EN
Ukraine is in its fifth year of war. In September 2015 the Ukrainian parliament recognized a part of the Donetsk and Luhansk Oblasts as temporarily occupied regions. Ukrainian analysts predict several scenarios regarding the future of their country. The most optimistic scenarios is the recovery of these regions by Ukraine, their deoccupation and post-conflict reconstruction. Cultural activities may be helpful in this process. Some Ukrainian artists have already launched projects addressed to both the inhabitants of the occupied regions and the rest of the Ukrainian population. Their aim is to reduce the division between these two groups, showing each of them in the light of the Grievable Life (in Judith Bulters category) as well as to form new and more effective discourse about war, victory and the post-conflict process.
Artykuł przedstawia zarys zmian urbanistycznych z okresu PRL-u na Starym Mieście we Wrocławiu. Intensywne działania budowlane rozpoczęły się już pod koniec lat 40. XX w. Początkowo polegały głównie na rekonstrukcji zniszczonej zabudowy staromiejskiej, skoncentrowanej wokół Rynku i pl. Solnego. Od 1956 r. zaobserwować można powrót do idei przedwojennego modernizmu. Nowa architektura i urbanistyka miała być symbolem nowej organizacji życia społecznego oraz postępu technologicznego. W latach 70. i 80. XX w., pomimo ambitnych planów przekształcenia centrum Wrocławia w wielkomiejskie centrum usługowe, tempo inwestycji budowlanych zdecydowanie zmalało. Pod koniec epoki PRL, dzięki stopniowemu odejściu od gospodarki centralnie planowanej, znacznie wzrosła ilość zabudowy plombowej na Starym Mieście.
EN
The article is a short brief about urban changes in the Old Town in Wrocław during the Polish People’s Republic. Intensive rebuiliding activities have begun at the end of 1940’s. Historical buildings around the Main Square and Solny Square were the first to be reconstructed. However, since 1956 the return to pre-war modernism ideas has been observed. New architecture and urbanism were supposed to be a symbol of new social order and technological progress. Despite of ambitious plans of transforming Wrocław’s city centre into a modern downtown the pace of rebuilding of The Old Town dropped dramatically in the 1970’s and 1980’s. At the end of the communist era in Poland, thanks to the gradual departure from the centrally planned economy, the number of infill buildings in the Old Town has increased considerably.
Among the many historic buildings in Wroclaw, there is a property address Rynek 29 - Oławska 2, that in 1970 entered in the register of monuments as “a department store, earlier tenement house called " Under the Golden Crown". In the fact it was built in 1961 and it is neither a historical building nor department store. It is, spectacular example of creative retrospective, in the post-war reconstruction of Wroclaw. It has relict of medieval and Renaissance architecture, but the aboveground parts have a skeleton structure of commercial buildings from the early 20th century. In recent years, there is a problem with renovating such buildings. Recognition of these monuments has become a requirement now. Because only in this way in the future, in the course of modernization works, you will be able to avoid bad decisions and unforeseen situations.
PL
Wśród licznych historycznych budowli Wrocławia, znajduje się obiekt o adresie Rynek 29, ul. Oławska 2, wpisany w 1970 r. do rejestru zabytków jako Dom handlowy d. kamienica „Pod Złota Koroną". Jego osobliwość polega na tym, że został wzniesiony w 1961 r. i nie jest to ani kamienica historyczna, ani dom handlowy. Obiekt ten stanowi w powojennej odbudowie historycznego centrum Wrocławia spektakularny przykład kreacji retrospektywnej, polegającej na wznoszeniu ważnych dla Starego Miasta, budowli „zabytkowych”, niekoniecznie wiernie odtworzonych i znajdujących się na swym oryginalnym miejscu. Ponieważ budowano je na zrębach budowli historycznych, były w części podziemnej średniowieczne lub renesansowe, ale w części nadziemnej miały już konstrukcję szkieletową budynków komercyjnych z początku XX w. Wzniesione w oparciu o te elementy udane stylizacje historycznych kamienic sprawiły, że szybko wtopiły się one w krajobraz i już po kilku latach w całości uzyskały rangę rejestrowych zabytków. Dziś nie wnikamy w szczegóły takiej nobilitacji wykreowanej niespełna 60 lat temu pseudostylowej architektury. Wydaje się ona uprawniona, gdy spojrzymy na walory kompozycyjne fasad tych obiektów, detal i jakość prac rzemieślniczych. W ostatnich latach pojawił się problem remontów i przebudów takich staromiejskich budynków, powiązany z naciskiem właścicieli na lokowanie w nich wyłącznie dochodowych funkcji. Rozpoznanie takich zabytków stało się wymogiem chwili. Bowiem tylko w ten sposób w przyszłości, w trakcie prowadzonych prac modernizacyjnych, będzie można uniknąć złych decyzji i nieprzewidzianych sytuacji.
4
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Ochrona zabytków w Poznaniu i w Wielkopolsce datuje się od momentu utworzenia pod koniec XIX wieku instytucji Pruskiego Konserwatora Prowincjonalnego. Wprowadzono wówczas zasady ochrony zabytków, które funkcjonowały także po odzyskaniu niepodległości, W latach 30., poza ochroną w skali pojedynczego obiektu, skupiono się na projektach porządkowania zabytkowej tkanki urbanistycznej. Odbudowa Starego Miasta w Poznaniu po zniszczeniach wojennych należy do ciekawszych w skali kraju przykładów konserwatorskiego neohistoryzmu. Lata 1960-80 to renowacje pojedynczych obiektów, systematyczne obejmowanie ochroną również architektury z początku XX wieku. Największym problemem konserwatorskim nierozwiązanym do dnia dzisiejszego jest rewitalizacja historycznego szlaku Stary Rynek-- Ostrów Tumski - Środka oraz ochrona architektury najnowszej.
EN
The protection of monuments in Poznań and in Wielkopolska dates back practically to the moment when the office of the Prussian Provincial Conservator was established in the end of 19th century, the principles of conservation of monuments that were implemented at that time were functioning also after Poland's regaining its independence. I the 1930's, projects of arrange the historic urban network were focused on, apart from protecting single objects. The reconstruction of the Old Town in Poznań that had been destroyed during the war, was one of the most interesting examples of conservatory historicism nationally. In the 1960V !980's renovation of single objects was taking place, protection extending to the architecture of the early 20th century as well. Revitalizing the historic track extending between the Old Market - Ostrów Tumski - Środka as well as protection of latest architecture, is the most difficult problem for conservators, one to which a solution has not yet been found.
6
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
The political-military and economical reality of the contemporary world in the first years of the 21st century shows the necessity to solve many important problems caused by civilisation challenges. We can observe many political-military and economical conflicts. One of them is the Iraqi conflict. Its negative result is the significant destruction of the Iraqi economy. While in the beginning of the eighties of the 20th century Iraq dominated in the Arabic world with respect to the development of education, healthcare and economical modernisation, the war with Iran (1980-88), invasion into Kuwait in 1990 and sanctions introduced after this act of aggression, and the consequences of the “Desert Storm” operation, as well as the destruction being in effect of the conflict of 2003 onwards, have taken back this country to the "preindustrial age". The return to the development of Iraq as well as economical reconstruction is determined by democratic changes. Despite the lack of stabilisation in Iraq, concepts of economy reconstruction are being formulated. The aim of the article is to identify and analyse concepts of rebuilding the Iraqi economy from war destruction. Both national and American conceptions are being discussed as well as United Nations plans of reconstructing the country by the international community. Their effectiveness was judged by the possibility of their realisation, while taking into consideration also the existing barriers and threats.
7
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
The process to reconstruct Iraq’s economy after the stabilisation of political and military situation there is extremely important, according to the author. In the article he presents in detail the state of Iraqi economy after the war and discusses the range and areas of its reconstruction. He recalls J. M. Keynes's theses that peacekeeping should bring more benefits than the military victory itself. He also mentions the activities of the reconstruction participants and moderators.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.