Quality assurance systems in welding engineering demand that the manufacturers of welded structures and welding equipment should apply qualified welding technologies. The most commonly used mode of welding technology qualification is testing a given welding technology by making test joints and carrying out their examination. This article presents the analysis of test joint dimensions recommended in PN-EN ISO 15614-1 in relation to the possibility of testing the quality of such joints using ultrasonic testing according to recommendations of currently valid related standards. The article contains a proposal how to determine the width of a test joint on the basis of the nomogram developed. The target readers of the article include welding engineers and technologists, other welding coordination personnel involved in the preparation of test joints as well as NDT personnel, due to the extensive analysis concerning the selection of testing methods and ultrasonic examination of test joints.
PL
Systemy zapewnienia jakości w spawalnictwie wymagają stosowania przez wytwórców konstrukcji i urządzeń spawanych kwalifikowanych technologii spawania. Najczęściej stosowanym sposobem kwalifikowania technologii spawania jest badanie technologii spawania, polegające na wykonaniu oraz przeprowadzeniu badań złączy próbnych. W niniejszym artykule poddano analizie wymiary złączy próbnych zalecane w PN-EN ISO 15614-1 ze względu na możliwość kontroli ich wykonania przy pomocy badań ultradźwiękowych wg zaleceń aktualnych norm przedmiotowych. Zaproponowano sposób wyznaczania szerokości złącza próbnego na podstawie opracowanego nomogramu. Artykuł kierowany jest do inżynierów i technologów spawalników, a także innych osób nadzoru spawalniczego zaangażowanych w przygotowanie złączy próbnych. Artykuł jest także adresowany do personelu badań nieniszczących ze względu na obszerną analizę doboru metod badań oraz wykonywania kontroli ultradźwiękowej złączy próbnych.
W ostatnich latach obserwuje się znaczny wzrost zainteresowania stalami odpornymi na korozję, czyli stalami zawierającymi minimum 10,5% chromu. Do grupy tej zalicza się stale ferrytyczno-austenityczne, tzw. stale duplex. Pierwsze tego typu stale zostały opracowane przed 1930 r. zawierały na ogół 0,1% C i były podatne na korozję międzykrystaliczną. W latach 70. XX wieku, modyfikując skład chemiczny, uzyskano polepszenie właściwości stali duplex. W rezultacie uzyskano stale superaustenityczne, superferrytyczne i stale duplex.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.