Dodanie do osadów ściekowych zmieszanych ze słomą obornika brojlerów przyczynia się do wzrostu zawartości w nich bakterii termofilnych. Stwierdzono, że przemiany mikrobiologiczne zachodzące przy udziale różnych drobnoustrojów, wyznaczają podział ogólnego ich czasu na III odrębne fazy biotermiczne. Fazy te, choć odrębne są jednak powiązane technologicznie prowadzeniem procesu zgodnie z procedurą zaproponowaną w nowym systemie komorowo-pryzmowym typu SDE. Otrzymywany w ten sposób kompost może uchodzić za substrat próchnicy (humus) wytworzonej poza glebą, przy spełnieniu najbardziej rygorystycznych norm i wymagań biologiczno-sanitarnych.
Ochrona gleby należy do podstawowych zadań kompetencyjnych samorządów lokalnych i wymaga ich ingerencji, m.in. w problem zasobności gleb w materię organiczną oraz rozpoznania możliwości ich wzbogacania poprzez wprowadzenie tejże materii do obiegu z różnych lokalnych źródeł.
Polska uchodzi za jednego z największych wytwórców odpadów w Europie. Mimo przeznaczenia 1,8% PKB na ochronę środowiska popularyzacja tej dziedziny - prowadząca do zagospodarowania odpadów jako surowców różnymi metodami, np. przez kompostowanie - natrafia na trudności i w dalszym ciągu ma charakter marginalny.
Doświadczenia z wytwarzaniem i oceną kompostu humusowego z osadów ściekowych zgodnie z procedurą technologiczną wg systemu SDE, przeprowadzono w latach 1996-1999. Brały w nich udział: Instytut Mechanizacji Rolnictwa, Katedra Mikrobiologii Rolniczej i Katedra Chemii, wchodzące w skład Akademii Rolniczej im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.