Australia i Oceania to najmniejszy z kontynentów, który najpóźniej został odkryty i skolonizowany. Poza podróżnikami budził zainteresowanie niemal wszystkich państw prowadzących polityką kolonialną. W1873 r. rząd Wielkiej Brytanii wysłał w głąb Australii Williama Gosse'a z zadaniem przebadania możliwie największej przestrzeni geograficznej, skatalogowania najważniejszych i najciekawszych miejsc, sporządzenia map i naniesienia na nie swoich spostrzeżeń. Te informacje umożliwiły wczesne osadnictwo Brytyjczyków, a następnie kolonizację kontynentu, oraz stworzyły podwaliny pod budowę sieci australijskich połączeń kolejowych.
Rozwój kolejowego transportu na afrykańskim kontynencie odbywał się w specyficznych warunkach, wynikających nie tylko z utrudnień klimatyczno-środowiskowych, lecz w głównej mierze z realizacji celów polityki kolonialnej. Separatystyczne plany kolonistów spowodowały, że w Afryce nie zrodziła się koncepcja zbudowania zintegrowanej kontynentalnej sieci scalającej kolejowymi liniami najważniejsze miasta, regiony gospodarcze i turystyczne, jak to miało miejsce w wielu regionach świata. W tym przypadku można było obserwować powstanie charakterystycznych enklaw infrastruktury transportu szynowego, powodujących, że w odniesieniu do tego kontynentu trudno jednoznacznie zdefiniować pojęcie „kolej afrykańska". Częściej spotkać się możemy raczej z nazwami związanymi z poszczególnymi regionami, w których kolej osiągnęła określony poziom rozwoju. Nie dziwi zatem, że w nomenklaturze afrykańskie¬go transportu kolejowego najczęściej spotyka się określenia „kolej egipska", zwana także „północnoafrykańską", „kolej wiodąca przez krainę faraonów", „kenijska" czy też „południowo-zachodnia". Te określenia odpowiadają rzeczywistości, odnoszą się do regionów, w których kolej uzyskała odpowiedni poziom techniczny i jest najważniejszym środkiem transportu osób i ładunków masowych.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.