This work is based on the concept that the structure of a city can be defined by six basic urban patterns. To enable more complex urban planning as a long-term objective I have developed a simulation method for generating these basic patterns and for combining them to form various structures. The generative process starts with the two-dimensional organization of streets followed by the parceling of the remaining areas. An agent-based diffusion-contact model is the basis of these first two steps. Then, with the help of cellular automata, the sites for building on are defined and a three-dimensional building structure is derived. I illustrate the proposed method by showing how it can be applied to generate possible structures for an urban area in the city of Munich.
PL
Artykuł bazuje na założeniu, że struktura miasta może być zdefiniowana poprzez sześć podstawowych typów układów urbanistycznych. W celu umożliwienia bardziej kompleksowego planowania urbanistycznego, jako cel długoterminowy, Autor opracował metodę symulacyjną do generowania tych podstawowych układów i do przetwarzaniach ich w różne struktury urbanistyczne. Proces generatywny rozpoczyna się od dwuwymiarowej organizacji ulic oraz parcelacji wolnych obszarów. Dla realizacji tych dwóch pierwszych etapów podstawą jest odpowiedni system wieloagentowy. Następnie, z pomocą metody automatów komórkowych, wyznaczane są miejsca posadowienia budynków i tworzona jest przestrzenna struktura zabudowy. Zastosowanie proponowanej metody zostało tu zilustrowane na przykładzie symulacji dla obszaru zurbanizowanego miasta Monachium.
2
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Skeletonization of the digital images of the sutural bones and computer generated clusters formed by diffusion limited aggregation process (DLA) revealed branch-like patterns underlying the shape of these objects. Density of DLA cluster is determined by the ratio of particle size to distance a particle moves in one step. Skeletons of DLA clusters aggregated from particles whose size was 20 pixels show the most similar fractal dimension to the skeletons of sutural bones. The skeletons obtained from DLA clusters formed by lesser (5,10 pixels) or bigger (30,40,50 pixels) particles are less accurate to model basic pattern underlying shape of the sutural bones because of divergences in their fractal dimension.
3
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Modelling of foraminiferal tests (shells) started from the fixed-reference models, which used fixed points or axes as coordinate systems. Simulated shells are limited to simple planispiral, trochospiral or uniserial shell patterns, stable throughout ontogeny. On the other hand, various groups of foraminifera change chamber arrangements during their growth. Modelling of more complex forms, with changing chamber arrangement patterns, requires apertures, which are essential for morphogenesis of foraminifera. The moving reference model has solved this requirement, including apertures as reference points. This approach gives morphogenetic priority to apertures and produces more realistic simulations. Nevertheless, these models are still not "deep" enough to reflect the complexity of foraminiferal shells. It is proposed to focus on morphogenesis of real foraminifera and go deeper into the processes responsible for chamber formation. Earlier studies have shown that the cytoskeleton plays a major role in shaping the chambers. A new emergent model should introduce intracellular dynamics during the chamber formation. Internal processes should rather mimic physical interactions and biochemical reactions than geometric transformations. The foraminiferal morpho- genesis ought to emerge spontaneously from simple rules and parameters, instead of being predefined in the form of geometric figures and their transformations. The Diffusion Limited Aggregation (DLA) model, presented here, tests such a new emergent approach.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.