Aktualna sytuacja epidemiologiczna związana z szybkim rozprzestrzenianiem się choroby COVID-19, z objawami obustronnego zapalenia płuc wywołanego wirusem SARS-CoV-2, wzbudza duże zainteresowanie zarządzających i pracowników przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, zwłaszcza w aspekcie ochrony zdrowia pracowników i odbiorców usług. W obliczu ogólnoświatowego zagrożenia, zarządzający systemami zaopatrzania w wodę dokonują trudnych wyborów dotyczących zapewnienia dyspozycyjności pracowników niezbędnych do zapewnienia ciągłości dostaw wody, przy jednoczesnej minimalizacji niebezpieczeństwa rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2 strumieniem skażonych ścieków i wody. Zarówno Centers for Disease Control and Prevention (CDC), jak i Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) potwierdzają, że zakażenie wirusem SARS-CoV-2 może przebiegać bezobjawowo, zatem skala transmisji bezobjawowej jest nieznana. Ponadto brak dotychczas jednoznacznych dowodów o migracji tego patogenu w strumieniu transportowanych skażonych ścieków czy wody oraz brak doświadczeń w tej kwestii, rodzi wiele pytań: Czy woda surowa lub wodociągowa może stanowić drogę narażenia na COVID-19? Czy stosowane procesy technologiczne, w tym dezynfekcja, minimalizują ryzyko przenoszenia patogenu SARS-CoV-2 w strumieniu wody w systemach jej dystrybucji?
2
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Okres epidemii to bardzo ciężki czas, na który większość osób z niepełnosprawnościami (OzN) nie mogła w jakikolwiek sposób się przygotować. Ich życie stanęło w miejscu, a czasami wręcz odwróciło się o 180 stopni. Ludzie z niepełnosprawnościami w obecnych czasach żyją tak, jakby znaleźli się na bezludnej wyspie: nie mając często kontaktu fizycznego z rodziną, sąsiadami, przyjaciółmi czy znajomymi. Zostali zmuszeni do tego, czego z definicji często nie są w stanie zrobić: muszą być obecnie samowystarczalni.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.