The present paper discusses the issues concerning the methods of solving problems created by the need to fill and reconstruct the damaged/missing fragments in ceramic glazed antiques via conservation methods. Two methods of reconstruction are depicted in the paper: the first one, “cold” in the conservation technology, the second – ceramic firing. Their characteristics, limited possibilities of applying the ceramic firing methods, and the reasons why, shall constitute an invitation to a broader discussion of the topic. The strictly conservational conditions, limiting or/and precluding the filling and reconstructions with the use of the ceramic technique are also presented. What is important in this case, there are the historic and technologic aspects of the original objects, whose identification is the duty of every conservator of the ceramic work of arts. Furthermore, the technological and conservational conditions of conduct in “cold” reconstructions are specified, which differ depending on whether the works of art are exhibited in the interiors or outside. The text is supplied by illustrations that present the typology of fillings and reconstructions in ceramic antiques representing the artistic craft, as well as the ones of decorative glazed architectonic elements.
PL
W artykule dyskutowane są zagadnienia dotyczące metod rozwiązywania problemów związanych z potrzebą wypełnienia lub rekonstrukcji zniszczonych/brakujących fragmentów antyków ceramiki szkliwionej metodami konserwacyjnymi. W artykule przedstawiono dwie metody rekonstrukcji: pierwsza to metoda "na zimno" w technologii konserwacji, druga - wypalanie ceramiczne. Ich charakterystyki, ograniczone możliwości stosowania metod wypalania ceramicznego i tego powody są zaproszeniem do szerszej dyskusji tego tematu. Prezentowane są również ściśle konserwatorskie warunki ograniczające lub/i uniemożliwiające uzupełnienia i rekonstrukcje wykonane za pomocą użycia techniki ceramicznej. Co ważne w tym przypadku to historyczne i technologiczne aspekty obiektów oryginalnych, których identyfikacja jest obowiązkiem każdego konserwatora ceramicznych dzieł sztuki. Ponadto wyszczególniono warunki technologiczne i konserwatorskie wykonania rekonstrukcji "na zimno", które różnią się w zależności od tego czy dzieła sztuki są eksponowane wewnątrz czy na zewnątrz. Tekst zaopatrzono w ilustracje pokazujące typologię wypełnień i rekonstrukcji zabytków ceramicznych, reprezentujących rzemiosło artystyczne, jak również ilustracje dotyczące dekoracyjnych, szkliwionych elementów architektonicznych.
Ostatnie tygodnie ubiegłego 2008 roku przyniosły ważne wydarzenie związane z ekshumacją zwłok Generała Władysława Sikorskiego. Rozwiązania zagadki i przyczyn śmierci Generała podjął się katowicki oddział Instytutu Pamięci Narodowej, a konserwator wzgórza wawelskiego wydał stosowne zezwolenie na demontaż i ponowny montaż marmurowego sarkofagu w zabytkowej krypcie św. Leonarda w Katedrze Wawelskiej. Czynności konserwatorskie należało przeprowadzić w sposób nie prowadzący do zagrożenia dla zabytkowej substancji krypty, przy odpowiednim zabezpieczeniu romańskich wątków ścian, oryginalnych, wczesnoromańskich kamiennych kolumn, zabytkowych sarkofagów królów polskich i marmurowej posadzki. Udział konserwatora specjalizującego się w ochronie zabytków kamiennych był w tym przypadku warunkiem podstawowym w wytypowaniu techniki bezpiecznego demontażu, a następnie po badaniach laboratoryjnych zwłok, ponownego montażu jednobryłowego sarkofagu na swoim pierwotnym miejscu w niezwykle ograniczonym funkcjonalnie pomieszczeniu zabytkowej krypty. Uniwersalizm wiedzy konserwatora, dotyczący oceny wydarzenia oraz znajomość techniki i technologii szeroko pojętych działań konserwatorskich są w tym przypadku niezastąpione. Dzięki opinii konserwatorskiej, ekspertyzie oraz przeświadczeniu, że podniesienie sarkofagu jest możliwe bez spowodowania jakichkolwiek zagrożeń dla zabytkowego otoczenia, podjęto w ogóle decyzję o rozpoczęciu prac ekshumacyjnych.
EN
The last weeks of the previous year 2008 witnessed an important event connected with the exhumation of the remains of General Władysław Sikorski. The Katowice section of the Institute of National Remembrance decided to solve the mystery and dispel doubts concerning the causes of the General’s death, and the monument conservator of the Wawel Hill issued a suitable permission to disassemble and reassemble the marble sarcophagus in the historic St. Leonard’s Crypt in the Wawel Cathedral. Conservation work had to be conducted in such a way as not to endanger the historic substance of the crypt, with appropriate protection of the Romanesque wall bonds, original early-Romanesque stone columns, and historic tombs of Polish kings or marble floor. The participation of a conservator specialising in masonry monument protection was in this case an essential requirement for the proper selection of a safe disassembling technique and then, after forensic examination of the remains, of reassembling the one-piece sarcophagus in its original place in the extremely restricted functional space of the historic crypt. The universal character of conservator’s knowledge concerning assessment of the event, and his technological know-how of widely understood conservation work are invaluable in such cases. It was owing to a conservator’s opinion, expertise and conviction that lifting the sarcophagus is possible to achieve without endangering the historic surroundings, that the decision to commence exhumation work was made.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.