There is a growing trend in the engineering of biomaterials, focusing on surface modifications of biomaterials to improve their mechanical strength, corrosion resistance, and biological properties. Cold plasma treatment may improve biological properties of biomaterials for biomedical applications by enhancing their integration with host tissue. This study investigated the influence of different cold plasma treatments on the surface properties of a polysaccharides- -based biomaterial to improve cell adhesion to its surface. The samples were subjected to plasma treatment using three different reactors operating at atmospheric pressure: gliding arc discharge (GAD) reactor, dielectric barrier discharge (DBD) plasma jet, and DBD surface reactor. Next, surface chemistry of the biomaterial after plasma treatment was determined by ATR-FTIR analysis. Furthermore, a cell adhesion assay on the samples was carried out using normal human skin fibroblasts (BJ cell line). The attenuated total reflection Fourier transform infrared analysis (ATR- -FTIR) showed that new potential functional groups could be formed on the material surface after plasma treatment. However, plasma treatment of the samples did not enhance cell adhesion to the surface of the polysaccharides-based biomaterial. Thus, the obtained results indicate that plasma treatment using GAD reactor, DBD plasma jet, and DBD surface reactor was not effective for surface modification and cell responses.
Chitosan is widely used to prepare films, hydro-gels, cryogels, sponges, fibers and other various biomaterials used in the tissue engineering field. It is one of the best processable polysaccharides used in biomedicine. However, its stability is generally lower as compared with others, due to its pH sensitivity and hydrophilic character. Using chitosan in combination with agarose may not only improve chemical and mechanical properties of the resultant material (by the formation of a biocomposite), but also lead to the formation of a gel imitating physical attributes of the extracellular matrix. Moreover, the combination of these two polysaccharides has a promising ability to improve the stability of chitosan and to increase fibroblasts’ affinity to agarose. Characteristic advan-tageous features of these natural polymers raise a wide interest in tissue engineering. The aim of this study was to develop and optimize a new method to produce a highly biocompatible foam-like chitosan/agarose wound dressing for skin healing applications. The production process optimization helped to obtain the absorbent foam-like biomaterial which is non-toxic to skin fibroblasts and does not conduce their adhesion. Employing sodium bicarbonate as the main agent in the foaming reaction not only led to obtaining the foam-like structure but also neutralized the acidic pH, making the material non-toxic and non-irritating to the skin. In conclusion, the new foam-like biomaterial has great potential for biomedical applications as the wound dressing accelerating the healing process of the damaged tissues.
3
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
W pracy przedstawiono sposób otrzymywania wysokoporowatego dwutlenku cyrkonu metodą żelowania spienionej zawiesiny z użyciem agarozy jako środka żelującego. Metoda ta pozwala na wytworzenie ceramiki o dużej porowatości w postaci materiałów piankowych o kulistych makroporach, zwanych komórkami pianki, które są połączone kanałami we wspólnych ściankach komórek (tzw. oknami). Przygotowano zawiesiny o różnym stężeniu biopolimeru, mieszczącym się w przedziale 0,22%-1,30% wag. w przeliczeniu na masę proszku ceramicznego, które następnie spieniano i żelowano w celu sporządzenia porowatych kształtek. Otrzymano materiały o porowatości całkowitej wynoszącej 66,0%-89,5% z przeważającym udziałem porowatości otwartej. Rozkład wielkości komórek oraz okien określono metodą analizy obrazu na podstawie mikrofotografii skaningowych. Przeprowadzone obserwacje morfologiczne wykazały, że rozmiar komórek i okien ulegał zwiększeniu wraz ze wzrostem porowatości pianki. W zależności od porowatości średnia wielkość komórki wynosiła od 102,7 µm do 536,9 µm, a średnia wielkość okna wahała się od 20,2 µm do 152,3 µm. Kształtki zostały również scharakteryzowane pod względem właściwości mechanicznych: wytrzymałości na ściskanie oraz modułu Younga.
EN
The objective of the present work consists in the development of highly porous zirconium dioxide foams by the gel-casting method using agarose as a gelling agent. This method allows the production of ceramics with a high total porosity of foam materials with approximately spherical cells interconnected by circular cell windows. Slurries with different concentrations of biopolymer were prepared, being in the range (0.22-1.30)wt% with regard to ceramic powder, which was then foamed and gelled to make porous shaped bodies. The total porosity of zirconia foams was in the range from 66.0 vol.% to 89.5 vol.%. The morphological observations showed that the size of cells and cell windows increased with increasing porosity of the foam. Depending on porosity the average cell size ranged from 102.7 µm to 536.9 µm, while the average cell window size varied from 20.2 µm to 152.3 µm. The samples were also characterized in terms of mechanical properties: compressive strength and Young's modulus.
4
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Agarose, i-, k-, and l-carrageenans, and xanthan gum in aqueous solutions interacted with single-walled carbon nanotubes (SWCNTs) as proven by their wetting in solution and by the microRaman spectroscopy, rheological studies, and differential scanning calorimetry. The investigations provided evidence that the effect of complexation of polysaccharides was independent of the possibility of the formation of helical complexes. Complexation involved, to a certain extent, interactions between hydrophobic surface of nanotubes and hydrophobic sides of the saccharide units of polysaccharides. However, clathration of nanotubes in the polysaccharide matrices was also essential. Formation of the clathrate cages involved intra- and intermolecular hydrogen bonds within polysaccharides.
PL
Agaroza, i-, k- i l- karageny oraz guma ksantanowa (wzór I) w roztworze wodnym oddziałują z jednościennymi nanorurkami węglowymi, co potwierdzono analizując widma Ramana oraz wyniki badań reologicznych i skaningowej kalorymetrii różnicowej (tabela 1 i 2). Badania dostarczyły dowodów na to, że efekt kompleksowania polisacharydów nie zależy od możliwości otaczania nanorurek helisami polisacharydowymi. Kompleksowanie polega w pewnej mierze na oddziaływaniach między hydrofobową stroną merów polisacharydów (rys. 2), a hydrofobową powierzchnią nanorurek. Jednakże istotne jest też klatratowanie nanorurek w matrycy polisacharydowej. Klatki tworzą się dzięki zarówno wewnątrz- jak i międzycząsteczkowym oddziaływaniom polisacharydów za pośrednictwem wiązań wodorowych.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.