Wyniki wyszukiwania - BazTech

Ograniczanie wyników

2 Prace Państwowego Instytutu Geologicznego

2 1998

Powiadomienia systemowe

Sesja wygasła!
Sesja wygasła!

Znaleziono wyników: 2

Liczba wyników na stronie

Wyniki wyszukiwania

Wyszukiwano:
w słowach kluczowych: TESZ (strefa szwu transeuropejskiego)

Sortuj według:

Ogranicz wyniki do:

Pozycja paleogeograficzna i tektoniczna a rozwój subsydencji dewońsko-karbońskiej obszaru pomorskiego i radomsko-lubelskiego

Narkiewicz M., Poprawa P., Lipiec M., Matyja H., Miłaczewski L.

Prace Państwowego Instytutu Geologicznego

1998

T. 165

31--46

Obszar pomorski odznacza się ciągłym rozwojem stopniowo malejącej subsydencji od dewonu środkowego po późny wizen. Jest to zgodne z termicznym mechanizmem subsydencji na obrzeżu ekstensyjnego, załukowego basenu reno-hercyńskiego. Inwersja tektoniczna na przełomie wizenu i namuru była zapewne wywołana przez puls kompresji na przedpolu orogenu waryscyjskiego. Na obszarze radomsko-lubelskim depocentrum rowu mazowiecko-lubelskiego (RML) rozwijało się od franu z przerwami do późnego westfalu. Geometria rowu i jego ramy strukturalne, a także zjawisko migracji depocentrów wzdłuż osi wskazują na transtensyjny charakter ruchów związanych ze strefą osłabionej skorupy wzdłuż strefy szwu transeuropejskiego (TESZ). Wiele podobieństw między rozwojem RML a ewolucją geologiczną ryftowego systemu prypecko-donieckiego wydaje się świadczyć, że oba te obszary rozwijały się od franu do westfalu C w obrębie tego samego układu naprężeń skorupowych w południowej części kratonu wschodnioeuropejskiego. Inwersja RML, podobnie jak obszaru pomorskiego, nastąpiła zapewne w warunkach transpresji równolegle z końcową fazą kompresji wa- ryscyjskiej na przedpolu orogenu.

Historia subsydencji a uwarunkowania tektoniczne rozwoju bruzdy śródpolskiej w późnym permie i mezozoiku

Dadlez R., Narkiewicz M., Pokorski J., Wagner R.

Prace Państwowego Instytutu Geologicznego

1998

T. 165

47--56

Przedstawiono wyniki ilościowych badań rozwoju subsydencji bruzdy śródpolskiej na tle interpretacji jej głębokiego, skorupowego podłoża oraz przy uwzględnieniu roli synsedymentacyjnych struktur tektonicznych. Powstanie basenu późnopermsko-mezozoicznego było poprzedzone długotrwałym wypiętrzeniem tego obszaru z kulminacją we wczesnym permie. Założenie basenu nastąpiło w czasie sedymentacji czerwonego spągowca górnego na skutek ekstensji zachodzącej wzdłuż strefy szwu transeuropejskiego na północny zachód od uskoku Grójec-Opoczno. Pierwszy etap rozwoju basenu, trwający do wczesnego triasu, charakteryzował się największą subsydencją tektoniczną ze znaczącym udziałem składowej termicznej. Kolejny etap wzmożonej subsydencji, od początku późnej jury lub od późnej jury środkowej, objął głównie południową część bruzdy i był uwarunkowany procesami ekstensji, zapewne pochodnymi względem wzmożonego spredingu w oceanie tetydzkim. Inwersja bruzdy na przełomie kredy i paleocenu była poprzedzona etapem wzmożonej subsydencji we wczesnej późnej kredzie. Oba procesy wiązały się zapewne z kompresją na przedpolu orogenu alpejskiego. Ryftowy charakter miał jedynie pierwszy etap rozwoju basenu. Później subsydencja tektoniczna miała mniejsze rozmiary i/lub bardziej ograniczone rozprzestrzenienie. Główne ramy tektoniczne bruzdy śródpolskiej są związane z rozłamami skorupowymi wzdłuż krawędzi kratonu wschodnioeuropejskiego, natomiast jej poprzeczna segmentacja oraz inne szczegóły geometrii były uwarunkowane czynnymi w różnym czasie i z różnym natężeniem nieciągłościami tektonicznymi o przebiegu poprzecznym lub równoległym do strefy szwu transeuropejskiego.