Większość z nas generalizuje architekturę krajobrazu krajów Europy Północnej, określając ją mianem „stylu skandynawskiego”. Świadczy to o tym, jak niewiele tak naprawdę wiemy o indywidualnych projektach i projektantach. Jeden z najbardziej docenianych na świecie twórców z tego regionu, Thorbjörn Andersson, zaprzecza takim klasyfikacjom.
The Turonian and Coniacian (Upper Cretaceous) of the Mangyshlak Mts., western Kazakhstan, yielded a rich and relatively complete inoceramid bivalve record. The faunas and their succession correspond to those known from central and eastern Europe, allowing the zonation established in the latter areas to be applied in a virtually identical form. The gaps in the record of the group in Mangyshlak stem from the regional hiatuses in the geological record in the area and do not reflect any biogeographical differences between eastern and central-western Europe. Planktonic foraminifera are rare. Four successive interval range zones can be distinguished: in ascending stratigraphic order, the Helvetoglobotrunaca helvetica, Marginotruncaca pseudolinneiana, Marginotruncana coronata, and Concavotruncana concavata zones. Their correlation with the inoceramid zonation and, consequently, with the chronostratigraphic scheme, is demonstrated. The zonation and chronostratigraphic subdivision as applied in Mangyshlak may easily be applied to other areas of the peri-Caspian region (Caucasus, Tuarkyr, Kopet-Dagh, SE margin of the East-European Craton).
Terminal LNG w Świnoujściu jest największą inwestycją portową ostatnich dziesięcioleci. Co więcej, jest to inwestycja wprowadzająca nowy ładunek oraz związaną z nim technologię do krajowego sektora portowego. Pomimo tego, że główną przesłanką decydującą o realizacji inwestycji były względy geopolityczne i strategiczne (zapewnienie dywersyfikacji źródeł surowców energetycznych dla Polski) istotnym wyzwaniem jest określenie możliwości rynkowego wykorzystania terminala w Świnoujściu. Dotyczy to zarówno roli jaką terminal będzie spełniał w tym rejonie Europy, zarówno z punktu widzenia technicznego, jak i handlowego. Jako punkt wyjściowy w opracowaniu przyjęto fakt, że zgodnie z założeniami terminal będzie w stanie obsłużyć rocznie 5 mld m3 gazu. Bez wątpienia, jako główny obszar wykorzystania obiektu wskazać można dostawy gazu sieciowego na krajowy rynek (import). Obecnie Polska posiada podpisaną umowę z Katarem na dostawę ok. 1,5 mld m3 gazu rocznie, co zapewnia tylko 30% utylizację budowanego potencjału. Dlatego też istnieje pilna potrzeba poszukiwania nowych, alternatywnych obszarów zatrudnienia dla terminalu. Wśród najważniejszych tego typu potrzeb wskazać można nowe wymagania dotyczące zawartości siarki w paliwie statkowym na Bałtyku (obszar SECA), co kreować będzie rynek dla LNG jako paliwa statkowego (obecnie budowane są pierwsze jednostki napędzane LNG dla bałtyckich serwisów promowych) dystrybuowanego bezpośrednio (poprzez mniejsze statki bunkrujące) lub terminale rozlokowane w innych portach (stacje bunkrowe). Innym kierunkiem rozwojowym jest eksport gazu (w formie gazowej lub LNG) do państw sąsiednich, głównie Europy Środkowej oraz Skandynawii. Ponadto mówić można o rosnących potrzebach na paliwo LNG, dystrybuowane samochodami cysternami do krajowych i zagranicznych odbiorców. Obszarem potencjalnej aktywizacji terminalu jest również plan wydobycia gazu łupkowego w Polsce. Nadwyżki produkcyjne mogłyby być bowiem upłynniane i przedawane przez terminal LNG w Świnoujściu. Kluczową kwestią będzie tutaj również rola, jaką zajmie Świnoujście w europejskim systemie handlu gazem. Będzie to bowiem wpływać na możliwości kształtowania cen oraz zapewnienia odpowiedniego poziomu utylizacji jego potencjału technicznego.
EN
The construction of the LNG Terminal in Świnoujście is the largest seaport investment of recent decades in Poland. Moreover, this is an investment of introducing new cargo and related technology to the national seaport sector. Despite the fact that the main rationale for the decisive implementation of investments were considerations of geopolitical and strategic (ensuring the diversification of energy sources for Poland), an important challenge is to identify market opportunities to use of the Terminal. This applies both to the role which will meet in this region of Europe, both from the technical and commercial point of view. The starting point of the discussion is an annual capacity of the terminal estimated on 5 billion cubic meters of gas. The main area of use of the terminal is supply of network gas to the domestic market (import). Currently Poland has signed an agreement with Qatar to supply about 1.5 billion cubic meters of gas per year, which provides only 30% level of utilization of terminal capacity. Therefore, there is an urgent need to seek new, alternative areas of employment for the terminal. Among the most important point to be new requirements for the lower sulphur fuels for vessels on the Baltic (SECA). It will establish a market for LNG as alternative fuel for ship (currently the first LNG powered ferries for the Baltic are under construction) distributed directly (through smaller bunker vessels) or small terminals located in other ports (bunker stations). Another direction of development is export of gas (by pipelines or LNG) to neighboring countries, mainly in Central Europe. In addition, the growing demand on LNG fuel distributed to national receivers by road haulage could be pointed. The other source of employment for the terminal could be an export of the shell gas planned to explore in Poland. LNG terminal in Świnoujście could be a perfect way for extension of the market for Polish gas. A key issue will be also the role played by Terminal in Świnoujście in the European system of gas trading. This will indeed affect the possibilities for shaping the gas prices and ensure an appropriate level of utilization of its technical capacity.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.