Three decades have passed since Magdalena Abakanowicz presented her concept of Bois de Nanterre - Arboreal Architecture, in response to a call for a broader reflection on approaches to urban landscaping and a reinterpretation of the meaning and evolution of the Grand Axis in Paris. This paper analyses the work presented by the artist from an urban planning perspective. It shows how the rich and multi-layered metaphor for the 21st-century city, embodied in the concept of the Bois de Nanterre, offers a pioneering and radical lesson for addressing contemporary urban problems.
PL
Minęło 30 lat od przedstawienia przez Magdalenę Abakanowicz koncepcji Bois de Nanterre - Arboreal Architecture przygotowanej w odpowiedzi na zaproszenie do konsultacji mających pomóc w uzyskaniu ogólniejszej refleksji nad podejściem do kształtowania krajobrazu miejskiego oraz reinterpretacji znaczenia i dalszego kształtowania Wielkiej Osi w Paryżu. W artykule praca przedstawiona przez artystkę analizowana jest z perspektywy urbanistycznej. Pokazane zostaje, w jaki sposób bogata i wielowarstwowa metafora miasta XXI wieku zawarta w koncepcji Lasu Nanterre stanowi prekursorskie i radykalne przesłanie pomagające w podejściu do rozwiązania współczesnych problemów miast.
Magdalena Abakanowicz rozpoczęła swoją działalność twórczą po studiach w zniszczonej Warszawie, pozostającej pod obcą dominacją. Dlatego rzeźbiarka wyrażała potrzebę wolności i przestrzeni ogromnymi rzeźbami, sporządzanymi z materiałów, które sama tkała. Rzeźby te nazwano Abakanami, gdyż dotąd nie miały sobie podobnych. Przyniosły jej sławę i Wielką Nagrodę Biennale w Sao Paolo. Jej dzieła, bezgłowe odciski ludzkiej sylwetki pokazywano w ponad 150 muzeach całego świata i znajdują się one w wielu zbiorach muzealnych, a także w galeriach prywatnych. Przez okres 25 lat wykładała w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, a także uczyła na Uniwersytecie w Los Angeles. Wyróżniona licznymi nagrodami i odznaczeniami, jest doktorem honoris causa sześciu uczelni artystycznych w Europie i w USA. O sztuce prof. Abakanowicz napisano wiele książek i artykułów. Marzeniem wielu Poznaniaków było, aby sławna rzeźbiarka pozostawiła ślad swego związku z Poznaniem. Tak powstały wykonane z żeliwa w Odlewni Żeliwa w Śremie monumentalne rzeźby w liczbie 112, ustawione w Poznańskiej Cytadeli.
EN
Magdalena Abakanowicz began her artistic career after finishing her studies in the then destroyed city of Warsaw, remaining under the foreign domination. Therefore, the sculptress expressed the need of freedom and space by means of huge sculptures made of fabrics, which she had woven herself. These sculptures were called Akabanes because so far there had not been any similar ones. They brought the sculptress fame and the award of the Great Biennial Exhibition in Sao Paulo. Her sculptures, the headless imprints of human silhouettes were displayed in more than 150 museums all over the world. They can be found in a lot of the museum collections as well as in private galleries. She was lecturing at the Academy of Fine Arts in Poznań for 25 years. She was also teaching at the University of Los Angeles. Honoured by numerous awards and distinctions she is honorary doctor of six arts of the universities in Europe and in the USA. A lot of books and articles were written on the art of Prof. M. Abakanowicz. Many inhabitants of Poznań dreamt that the famous sculptress left a trace of her connection with Poznań. In this way the monumental sculptures in the amount of 112 came into being. They were made of cast iron in the Iron Foundry at Śrem and they are arranged in the Poznań Citadel.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.