Pnącza to jedne z najwartościowszych roślin o wyjątkowo szerokich możliwościach zastosowania. Nie tylko zwiększają estetykę przestrzeni publicznej, ale przede wszystkim poprawiają jakość życia. Sadzone na terenach zurbanizowanych oczyszczają powietrze, wzbogacają je w tlen, regulują temperaturę, zmniejszają hałas oraz osłaniają od wiatru i ulicznego kurzu.
Chociaż trudno w to uwierzyć, świat roślin i zwierząt nadal pozostaje w ogromnej mierze nieznany. Od kiedy Karol Linneusz rozpoczął pracę nad stworzeniem systemu klasyfikacji organizmów, w którym sam opisał 7700 gatunków roślin oraz 4162 gatunki zwierząt, minęło już pomad 350 lat, a mimo to nadal żyjemy w świecie, którego właściwie nie znamy.
Głównym czynnikiem ograniczającym występowanie drzew i krzewów ozdobnych na terenach zurbanizowanych jest nadmierne zagęszczenie podłoża. W przypadku braku możliwości zastosowania systemów antykompresyjnych, jedynym rozwiązaniem pozwalającym wprowadzić zieleń do przestrzeni publicznej jest uprawa roślin w pojemnikach.
Postęp, który dokonał się w ogrodnictwie na przestrzeni ostatnich trzech dekad, zaowocował olbrzymią różnorodnością i bogactwem roślin ozdobnych. Niewielkie szkółki założone w latach osiemdziesiątych XX w. przekształciły się w fabryki roślin, a na mapie kraju pojawiły się setki gospodarstw zajmujących się uprawą i rozmnażaniem drzew, krzewów, krzewinek, pnączy oraz bylin.
W ostatnim czasie przez Europę przetacza się fala dyskusji, mająca na celu przekonanie społeczeństwa o szkodliwości roślin, które od lat, a czasem nawet stuleci, są obecne na Starym Kontynencie. W celu podkreślenia zagrożenia, jakie za sobą niosą, nazwano je "obcymi".
Warunki uprawy roślin na terenach zurbanizowanych oraz w pasie przydrożnym są dalekie od optymalnych, dlatego jakość sadzonego materiału szkółkarskiego w zasadniczy sposób determinuje przyszły stan zieleni miejskiej i przyulicznej.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.