Polskie ciepłownictwo od początku powstania bazowało na polskim węglu kamiennym. Wraz z większą dostępnością sieciowego gazu ziemnego oraz oleju opałowego, na początku lat dziewięćdziesiątych rozpoczął się proces modernizacji na źródła ciepła opalane tymi właśnie paliwami. Z kolei w ostatnich latach obserwujemy znaczne zainteresowanie paliwami odnawialnymi, w tym w głównej mierze biomasą pochodzenia leśnego i tartacznego. Początkowo wynikało to z pewnego rodzaju mody, stosunkowo dużej łatwości pozyskiwania środków finansowych, a także pewnych obaw związanych z obowiązkami i wymogami nałożonymi przez Unię Europejską. Nie bez znaczenia był również fakt, że przez wiele lat odpady tartaczne (trociny, wióry, kora) stanowiły niskowartościowy odpad trudno zbywalny. Dzisiaj presja na modernizację źródeł ciepła jest efektem między innymi niskich przydziałów i stosunkowo wysokich cen rynkowych C02, a także postrzegania spalania biopaliw w procesie kogeneracji jako intratnego biznesu. Należy jednak zauważyć, że wskutek wieloletnich doświadczeń w spalaniu i funkcjonowania specyficznego rynku miału węgla kamiennego, rynek biomasy jest nieco odmienny od tradycyjnych rynków paliw. Wynika to nie tylko ze specyfiki produktu, ale i uczestników rynkowych działających w rynkowym otoczeniu.
Zwrot z zaangażowanego kapitału w ciepłownictwie jest już obecny w polskim systemie regulacji od ponad dwóch lat. W dniu 3 maja 2005 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 4 marca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne, oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska, która unormowała ustawowo możliwość kalkulowania taryf wraz z uzasadnionym zwrotem z kapitału (Dz. U. z 2005 r. nr 62, poz. 4152). Po ponad rocznym obowiązywaniu przepisów ustawowych Minister Gospodarki podpisał Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2006 r. w sprawie kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło (Dz. U. z 2006 r. nr 193, poz. 1423), zwane dalej „rozporządzeniem taryfowym”, które w § 25 doprecyzowało zasady określania zwrotu z zaangażowanego kapitału w ciepłownictwie.
Rozpoczęcie sezonu grzewczego oznacza dla wielu przedsiębiorstw wprowadzenie do stosowania nowych taryf dla ciepła. W wielu przypadkach zatwierdzenie taryfy dla ciepła przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki poprzedzone było długim i żmudnym postępowaniem administracyjnym. Przedsiębiorstwa ciepłownicze, odpowiadając na wezwania merytoryczne i dążąc do maksymalizacji zysku, starają się udokumentować wszystkie planowane koszty, co w prosty sposób przekłada się na ilość załączanej do wniosku o zatwierdzenie taryfy dla ciepła dokumentacji.
Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 9 października 2006 r. w sprawie kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń z tytułu zaopatrzenia w ciepło (Dz. U. z 2006 r. Nr 193, poz. 1423), zwane dalej „rozporządzeniem taryfowym”, nie dokonało istotnych zmian w części dotyczącej rozliczeń w obrocie ciepłem, podobnie jak w części dotyczącej zasad kształtowania i kalkulacji taryf. Niemniej jednak na omówienie zasługują nowe rozwiązania w zakresie sposobu rozliczeń tzw. małych odbiorców ciepła oraz w zakresie weryfikacji zamówionej mocy cieplnej przez przedsiębiorstwa.