Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 29

Liczba wyników
first rewind previous Strona / 2 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
Przedstawiono problematykę skutków występowania mikroorganizmów w powietrzu pomieszczeń obiektów komunalnych i przemysłowych. Podano skład bioaerozolu charakterystycznego dla powietrza, zwracając szczególną uwagę na efekt zdrowotny, wynikający z obecności toksyn bakteryjnych i grzybowych. Omówiono wpływ emitorów zanieczyszczeń mikrobiologicznych na stopień zanieczyszczenia powietrza, w tym wysypisk śmieci, oczyszczalni ścieków, kompostowni, ferm hodowlanych. Przedstawiono możliwości rozwoju mikroflory na materiałach budowlanych z uwzględnieniem ilości i jakości drobnoustrojów. Podano wybrane przykłady toksyn produkowanych przez grzyby występujące w pomieszczeniach. Podkreślono problem wzrostu mikroorganizmów w układach wentylacyjno-klimatyzacyjnych budynków. Omówiono zanieczyszczenia wewnątrzszpitalne i infekcje wywołane drobnoustrojami patogennymi. Wykazano, że agrotechnika jest obfitym źródłem mikroorganizmów, a szczególnie hodowla zwierząt. Przedstawiono zagrożenia zdrowotne u pracowników zakładów obróbki powierzchniowej metali, związane z rozwojem bakterii i grzybów w chłodziwach. Chłodziwa dostają się do powietrza w postaci mgły olejowej, która może zawierać drobnoustroje patogenne, stąd też zachorowalność personelu na takich wydziałach jest wyższa aniżeli w innych "trudnych" wydziałach, jak kuźnie, odlewnie, lakiernie. W artykule zasygnalizowano także, że oprócz efektów zdrowotnych mikroorganizmy zawarte w powietrzu powodują korozję i niszczenie materiałów. Podano przykład korozji mikrobiologicznej metali i zwrócono uwagę na niszczenie betonu, tkanin, zabytków piśmiennictwa i innych materiałów. W zakończeniu przeglądu danych literaturowych odnośnie do tematyki prezentowanej w pracy stwierdzono, że istnieje konieczność opracowania standardów jakości powietrza pomieszczeń pod względem mikrobiologicznym. Ponadto, jako niezbędną uznano weryfikację polskich norm dotyczących mikrobiologicznego badania i kryteriów oceny powietrza atmosferycznego.
W artykule zamieszczono przegląd danych z piśmiennictwa co do występowania i ekotoksyczności wybranych leków w środowisku wodnym. Pozostałości leków i metabolitów ich biotransformacji dostają, się do ścieków surowych, występują w ściekach oczyszczonych, w wodach powierzchniowych i w wodzie pitnej. Większość leków nie wywołuje znacznej toksyczności ostrej u organizmów wodnych, ale wykazuje toksyczność chroniczna. w stężeniach zbliżonych do wykrywanych w wodach powierzchniowych. Stąd też postuluje się, aby oceny ryzyka dokonywać na podstawie wartości PNEC farmaceutyków uzyskanych w wyniku badań ekotoksyczności chronicznej. Postulat ten wymaga opracowania metodyki wykonywania testów długoterminowych na organizmach wodnych z uwzględnieniem kryteriów histopatologicznych i immunologicznych.
Omówiono występowanie bakterii lekoopornych w środowisku wodnym, ze szczególnym uwzględnieniem wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Podano sposoby przenoszenia cechy oporności z komórek (dawców R+) na komórki wrażliwe biorców i scharakteryzowano pojecie oporności mikroorganizmów na antybiotyki. Opisano mechanizmy indywidualnej oporności bakterii na środki dezynfekcyjne, jak również oporności mikroorganizmów zasiedlających tzw. biofilm w przewodach wodociągowych. Podano przykłady lekooporności bakterii w warunkach dezynfekcji wody. Przedstawiono informacje związane z występowaniem bakterii opornych na leki w wodach butelkowanych i w wodach przeznaczonych do rekreacji. Wykazano, że ze względu na wzrastające zużycie leków w terapii ludzi i w leczeniu zwierząt zwiększa się zawartość bakterii antybiotykoopornych w ściekach, w wodach powierzchniowych i w wodzie przeznaczonej do spożycia. Zjawiska te wymagają podjęcia działań w kierunku odpowiedniego stosowania antybiotyków, ograniczenia liczby mikroorganizmów w ściekach i - w konsekwencji - w wodach ujmowanych do celów wodociągowych, a także optymalizacji technologii oczyszczania i dezynfekcji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Stwierdzono konieczność wprowadzenia w Polsce monitoringu bakterii lekoopornych występujących w środowisku wodnym.
Artykuł prezentuje bioaerozole w powietrzu pomieszczeń ,metody badań i zapobieganie ich szkodliwości
The problems that are connected to the application of biocides as a source of decreasing of microorganisms growth in fuels are described in this article. The result of microorganisms development in the fuel as well as methods used for prevention of microflora growth are also discussed. The ecological results of biocide application to the fuels were taken into the consideration.
Przedstawiono problematykę związaną z badaniami ekotoksykologiczny-mi nanocząstek. Omówiono rodzaje nanocząstek i nanomateriałów, takich jak nanometale, nanoceramiki, nanopolimery i nanostruktury węglowe. Scharakteryzowano interakcje nanocząstek z organizmami wodnymi i lądowymi. Omówiono wyniki badań toksyczności nanocząstek zawierających tytan, cynk, srebro, cer oraz fulereny (C60). Wykazano, że oddziaływanie nanomateriałów na organizmy i środowisko ich bytowania nie jest w dostatecznym stopniu poznane. Dotyczy to szczególnie biodostępności nanocząstek i mechanizmów ich przenoszenia w łańcuchu troficznym. Podkreślono, że stosowanie nanoczastek, w tym także w procesach oczyszczania wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, stwarza możliwość ich przedostawania się do sieci wodociągowej. Zwrócono uwagę na potrzebę rozwoju metod testowych i ich standaryzację oraz konieczność stworzenia ekotoksykologicznych baz danych obejmujących stosowane i nowo produkowane nanomateriały. Szerokie wykorzystanie nanomateriałów w technice powinno być podstawą do interdyscyplinarnych działań zmierzających do oszacowania ryzyka, jakie stanowią nanocząstki dla zdrowia ludzi.
W artykule podjęto dyskusję nad wykorzystaniem wyników badań toksykologicznych do oceny ryzyka w środowisku wodnym, związanego z obecnością wybranych zanieczyszczeń organicznych. Omówiono przydatność jednogatunkowych testów toksykologicznych do wstępnego oszacowania szkodliwości związków chemicznych w stosunku do bioindykatorów, podając kryteria Unii Europejskiej i Amerykańskiej Agencji Ochrony Środowiska. Przedstawiono również metody ekstrapolacji wyników uzyskanych dla pojedynczych gatunków na całe ekosystemy. Jako główny cel ekstrapolacji uznano wyznaczanie bezpiecznych stężeń zanieczyszczeń. Wśród metod ekstrapolacyjnych omówiono metody obligatoryjnych współczynników bezpieczeństwa i empirycznych modeli statystycznych. Scharakteryzowano także opracowany przez Finizio i wsp. system oceny zagrożenia środowiska pestycydami. W pracy zastosowano modele oceny ryzyka dla wód powierzchniowych natychmiast po zastosowaniu pestycydu - PRISW-1 i po dłuższym okresie działania - PRISW-2. Badania przeprowadzono z użyciem a-endosulfanu, a jako organizmów testowych użyto glonów Selenastrum capricornutum, skorupiaków Daphnia magna i ryb Lebistes reticulatus. Stwierdzono, że przedstawione metody oceny zagrożenia środowiska wodnego mimo pewnych ograniczeń mogą stanowić użyteczne narzędzie w zarządzaniu ochroną wód i ustanawianiu aktów prawnych dotyczących ochrony środowiska.
Endocrine disrupting compounds (EDCs) have the potential to alter hormone pathways that regulate life processes in humans, vertebrates and invertebrates. Besides xenobiotics having endocrine effects, there arc naturally occurring estrogenie compounds. The limited number of studies with EDCs in invertebrates is partially due to the fact that their hormonal systems arc rather poorly understood in comparison with vertebrates. It is also important, but difficult to discriminate between hormone - mediated and other toxicological modes of action. Data of the potentially adverse impact of EDCs on wildlife species arc reviewed.
Przedstawiono przegląd danych z piśmiennictwa dotyczący przyczyn pogarszania zapachu wody z uwzględnieniem mikroorganizmów, głównie cyjanobakterii i glonów. Liczne przypadki wystąpienia odorów wody na świecie i w Polsce wskazują na konieczność stałej kontroli biologicznej wody ujmowanej przez stacje uzdatniania oraz złóż filtracyjnych i przewodów prowadzących wodę do urządzeń odpowiedzialnych za jej oczyszczanie. Odory są w niewielkim stopniu usuwane w konwencjonalnych procesach uzdatniania wody. Wyróżnia się dwie grupy związków tworzonych przez cyjanobakterie i glony. Pierwsza obejmuje składniki syntezowane podczas wzrostu, deponowane w komórkach lub wydzielane pozakomórkowo. Druga grupa to substancje pochodzące z obumarłych organizmów przy zachowaniu aktywności enzymów - lipooksygenaz i oksygenaz karotenowych. Związki odoryzujące wodę są wytwarzane także przez bakterie i grzyby podczas rozkładu związków organicznych. Substancje zapachowe pochodzenia biologicznego to głównie terpeny i ich pochodne, kwasy organiczne, alkohole, ketony, aldehydy, estry, pirazyny i związki siarki. Najczęściej identyfikuje się geosminę i 2-metyloizoborneol. Odory produkowane przez mikroorganizmy nadają wodzie zapachy, m.in. błotniste, stęchłe, pleśni, aromatyczne, siana, rybne i septyczne. Na uwagę zasługuje fakt, iż próg zapachu pojawiający się w wodzie występuje przy śladowych ilościach związków odoryzujących, często rzędu ng/l. Natężenie zapachów wody nie zawsze koreluje z biomasą sinic i glonów.
The paper presents information about the research works in Poland concerning microbiological processes of heavy metals bioleaching from ores, wastes and sewage sludge. Main scientific centers working on biohydrometallurgy, including Warsaw University, Silesian University and Wroclaw University of Technology were taken into account. The basic waste materials applied in biohydrometallurgical processes are lowgrade ores, post-flotation wastes, concentrates and sewage sludge. In Poland the experiments were carried out using copper ores and flotation wastes, arsenic concentrates, magnesite and arsenopyrite wastes, zinc and galena concentrates. The research work covered a bioleaching mechanisms observation, estimation of the process effectiveness as well as the determination of bacterial strains active in the bioleaching process. Some results of biohydrometallurgical studies of other research centers, (University of Opole, University of Warmia and Mazury and Warsaw University of Technology) were also presented. The advantages of biohydrometallurgical methods application, in comparison with conventional methods of metals recycling were pointed out. Recapitulating Polish achievements in the processes of biological regaining of metals from low-grade ores and waste, it should be affirmed, that works in this range, though valuable and carried out on the world level, they were not introduced in the industry. The majority of investigations concerned only laboratory tests in the small scale. They were carried out mainly on flotation wastes from copper mines in Lubin, Polkowice, Rudna and concentrates of galenit, zinc blende and chalcopiryte as well as on loellignite and arsenopyrite - arsenic waste containing gold, and also recently sludge from galvanization. Few investigations on removal of metal from sewage sludge (activated sludge and sludge after methane fermentation) were carried out. Combined biosorption of metals and bioleachinch - as the final stage of elimination of metals from sewage - was also applied in few cases. It seems necessary, so that Poland joins group of countries applying industrial biohydrometallurgical processes, particularly to recovery of copper and zinc and to removal of metals from wastes and sewage sludge
Sewage and solid waste can be a valuable source of materials used directly or indirectly in manufacturing of usable products. These processes are associated with elimination of pollutants from liquid and solid wastes. The best-known methods of waste management are production of biogas and composting. This paper focuses on the possibility of obtaining biomass as a source of protein feed (whose value, in terms of the composition of aminoacids and microelements, is comparable with conventional feed, e.g. soymeal, bonemeal or fishmeal). Sewage components for bacterial, fungal, algal and vascular plants' culture are characterized as a source of protein feed. Methods of industrial scale production of enzymes, mainly proteases and lipases that have broad applications in various industries, are discussed. Development perspectives of inexpensive methods of usable products from waste production are showed. Interdisciplinary nature of presented issues, which requires cooperation of specialists in biology, chemistry and technology, is emphasized.
Woven air flters made of polypropylene were examined for bacterial survival. The test strains belonged to gram-positive and gram-negative bacteria. An antimicrobial agent, silver nitrate (AgNO3), was added to the fltering material after the production cycle and tested for its ability to prevent microorganisms from flter colonisation. Silver emission from the fltering material was also tested. It was found out that antibacterial flter treatment resulted in an evident reduction in living bacterial cells. The presence of silver ions in the air surrounding the incubation column was established.
W pracy przedstawiono przegląd danych z piśmiennictwa dotyczący występowania substancji czynnych wchodzących w skład leków w ściekach, wodach powierzchniowych i w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Zwrócono uwagę na nieskuteczność usuwania farmaceutyków w konwencjonalnych procesach uzdatniania wody. Większą efektywnością eliminacji tych związków charakteryzują się metody odwróconej osmozy i nanofiltracji oraz wysokoefektywne sposoby utleniania. Omówiono badania nad ekotoksycznością wybranych leków w zakresie toksyczności ostrej i chronicznej. W części końcowej pracy sformułowano uwagi i zalecenia wskazujące na konieczność podejmowania badań naukowych i działań zmierzających do minimalizacji ryzyka związanego z występowaniem farmaceutycznych substancji czynnych, zwanych również farmaceutykami, w środowisku wodnym.
Do oczyszczania powietrza zanieczyszczonego chlorowanymi etenami - trichloroetenem i tetrachloroetenem - zastosowano bioreaktory zintegrowane zawierające konsorcjum mikroorganizmów aktywnych w rozkładzie zanieczyszczeń oraz porowate nośniki (pianka poliuretanowa i perlit) z unieruchomioną biomasą. Jako źródło węgla dla mikro-organizmów zastosowano fenol w roztworze soli biogennych. Przez 25 d prowadzenia procesu, gdy obciążenie bioreaktorów ładunkiem zanieczyszczeń wynosiło 2,57 g/m3h (TCE) i 1,04 g/m3h (PCE), skuteczność usuwania zanieczyszczeń była bardzo wysoka - w reaktorze z biomasą unieruchomioną na perlicie wynosiła 85÷91% (TCE) i 61÷92% (PCE), natomiast w bioreaktorze z pianką odpowiednio 79÷93% i 78÷94%. Po zwiększeniu w 54. dobie pro-wadzenie procesu obciążenia bioreaktorów ładunkiem PCE do 2,73 g/m3h (przy utrzymaniu obciążenia ładunkiem TCE), zaobserwowano całkowite zahamowanie procesu oczyszczania powietrza. Okresowe doszczepianie układu bakteriami aktywnymi w rozkładzie zanieczyszczeń nie przyniosło oczekiwanych efektów. Badania wykazały także, że pianka poliuretanowa stanowiła lepszy nośnik do prowadzenia procesu biologicznego usuwania trichloroetenu i tetrachloroetenu z powietrza niż perlit, ze względu na znacznie większą liczbę bakterii aktywnych w rozkładzie zanieczyszczeń oraz aktywność enzymatyczną biomasy.
W pracy dokonano weryfikacji wpływu tzw. bezpiecznych stężeń wybranych WWA (naftalen, fenantren, antracen i piren) - obliczonych na podstawie jednogatunkowych testów toksykologicznych - na biocenozę w modelowym, laboratoryjnym ekosystemie wodnym typu mikrokosm. Ocenę zmian strukturalnych i funkcjonalnych w ekosystemie wodnym przeprowadzono na podstawie analizy ilościowej i jakościowej fito- i zooplanktonu, osadu dennego, wzrostu roślin naczyniowych, oznaczeń enzymatycznych, mikrobiologicznych i wskaźników fizyczno-chemicznych. W końcowym czasie trwania badań zaobserwowano rozwój glonów, głównie zielenic Scenedesmus quadricauda i Selenastrum capricornutum, a w niektórych próbkach także Chlorella vulgaris. W warunkach doświadczeń licznie rozwijały się Heterocypris inconguretus i Brachionus calyciflorus. Nie zaobserwowano wystąpienia skutku śmiertelnego u ryb Lebistes reticulatus. Analiza mikroskopowa osadu dennego wykazała obecność licznych pierwotniaków zarówno w próbkach kontrolnych, jak i z dodatkiem WWA. Aktywność enzymatyczna osadu dennego charakteryzowała się fluktuacjami, zależnie od dopływu substratów pokarmowych pochodzących z obumierania organizmów. Na podstawie badań mikrobiologicznych stwierdzono, że liczebność bakterii w wodzie zmniejszyła się o rząd wielkości we wszystkich próbkach badanych i kontrolnych w czasie 14÷42 d, w porównaniu z ich liczbą stwierdzoną w czasie pierwszych 7 d doświadczeń. Liczebność grzybów na ogół ulegała znacznemu zmniejszeniu w czasie eksperymentu. Reasumując wyniki badań uzyskane w 42-dobowym eksperymencie przeprowadzonym w modelowym ekosystemie wodnym należy stwierdzić, że wyznaczone na podstawie jednogatunkowych testów toksykologicznych bezpieczne stężenia badanych WWA nie wpłynęły negatywnie na strukturę i funkcjonowanie biocenozy wodnej.
Insektycydy chloroorganiczne ze względu na swoje właściwości, tj.: wysoką toksyczność (zarówno ostrą, jak i chroniczną), migrację w łańcuchu pokarmowym oraz skomplikowane szlaki przemian metabolicznych, wymagają szerokich badań nad rozkładem oraz nad właściwościami powstających metabolitów. W pracy przedstawiono wyniki badań nad biodegradacją pestycydu chloroorganicznego - α-endosulfanu w środowisku wodnym metodą testu OECD MITI(I)-301C oraz zmodyfikowaną metodą testu rzecznego. Przeprowadzone badania wykazały, iż α-endosulfan ulega w wodzie procesom biodegradacji w powyżej 60% po okresie adaptacji. W czasie biochemicznego rozkładu pestycydu wykonano badania toksyczności i genotoksyczności metabolitów testami LUMIStox i SOS-Chromotest. W zależności od zastosowanego testu uzyskano odpowiednio inhibicję (test rzeczny) i stymulację (test MITI(I)-301C) bioluminescencji u bakterii Vibrio fischeri. W obecności mikroorganizmów stanowiących zaszczepienie próbek nie wykryto metabolitów genotoksycznych, natomiast w warunkach abiotycznych testu MITI(I)-301C pojawiły się metabolity o charakterze promutagennym. Wyniki badań toksyczności potwierdziły konieczność prowadzenia kontroli toksykologicznej nie tylko substancji aktywnych, ale również metabolitów powstających w procesach degradacji. Wykazano, że do oceny biodegradacji substancji chemicznych niezbędne jest rozszerzenie badań testowych.
first rewind previous Strona / 2 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.