Nowa wersja platformy, zawierająca wyłącznie zasoby pełnotekstowe, jest już dostępna.
Przejdź na https://bibliotekanauki.pl
Ograniczanie wyników
Czasopisma help
Lata help
Autorzy help
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 71

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 4 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  jad pszczeli
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 4 next fast forward last
1
Content available Alergia na jad pszczeli u pszczelarzy
100%
EN
Beekeepers are a particular group of people highly exposed to stings and allergy to bee venom due to the nature of their work. Positive skin test results or bee venom specific IgE are observed in up to 60% of beekeepers. Reaction to the bee sting occurs most often as a normal local reaction, but a person allergic to bee venom may experience large local reaction, systemic symptoms, including anaphylactic shock. In patients with confirmed systemic allergic reaction in the past, basic diagnostic tests such as skin tests and bee venom specific IgE must be performed. Where appropriate, additional tests such as component- -resolved diagnosis, cell-based assays, tryptase or the venom-specific IgG4 levels should be conducted. Studies have shown significantly higher tryptase and specific IgG4 levels in beekeepers. Moreover, a correlation between clinical symptoms after the sting and the phospholipase A2 specific IgE concentration was observed. During venom-specific immunotherapy, increasing the dose to 200 µg should be considered in beekeepers.
PL
Pszczelarze są szczególną grupą osób najbardziej narażonych na użą- dlenia i alergię na jad pszczeli z racji wykonywanej pracy. Dodatnie wyniki testów skórnych lub obecność swoistych dla jadu pszczelego IgE obserwowane są nawet u 60% badanych pszczelarzy. Reakcja po użądleniu przez pszczołę najczęściej występuje pod postacią normalnej reakcji miejscowej, ale u osoby uczulonej na jad pszczeli może wystą- pić nasilona reakcja miejscowa lub objawy ogólne, do wstrząsu anafilaktycznego włącznie. U pacjentów z reakcją systemową w wywiadzie należy wykonać podstawowe badania diagnostyczne: testy skórne i oznaczenia swoistych dla jadu sIgE, a w uzasadnionych przypadkach badania dodatkowe, takie jak: oznaczenia sIgE dla poszczególnych alergenów jadu pszczelego (diagnostyka komponentowa), testy komórkowe, oznaczanie poziomu tryptazy czy stężenia swoistych dla jadu IgG4. Badania przeprowadzone u pszczelarzy wykazały istotnie wyższe stę- żenia tryptazy oraz swoistych IgG4 w tej grupie zawodowej. Ponadto zaobserwowano korelację nasilenia objawów klinicznych po użądleniu ze stężeniem sIgE dla fosfolipazy A2 . Podejmując decyzję o prowadzeniu swoistej immunterapii jadem pszczelim u pszczelarza należy rozważyć zwiększenie dawki podtrzymującej do 200 µg.
8
Content available remote Metodyka oznaczania zawartości melityny z jadu pszczelego
75%
PL
Melityna jest głównym składnikiem jadu produkowanego przez pszczoły miodne (Apis mellifera). Cząsteczka ta jest peptydem złożonym z 26 reszt aminokwasowych. Badania naukowe prowadzone na przestrzeni ostatnich lat potwierdziły szerokie spektrum biologicznego działania melityny. W literaturze można znaleźć dowody na jej działanie przeciwreumatyczne, przeciwnowotworowe oraz przeciwzapalne. Jednak melityna użyta w dużych dawkach może powodować także takie działanie niekorzystne, jak swędzenie, stan zapalny i miejscowy ból. Dlatego też olbrzymie znaczenie przy stosowaniu preparatów jadu pszczelego ma odpowiednie oznaczanie stężenia melityny. Jak dotąd opisano kilka technik służących do oznaczania zawartości melityny. Zaprezentowano nową metodę oznaczania melityny, opartą na chromatografii cieczowej sprzężonej z detektorem diodowym (HPLC-DAD). Uzyskano satysfakcjonującą liniowość w zakresie stężeń 20-500 μg/mL. Współczynnik korelacji wynosił 0,999. Precyzja oznaczeń była na wysokim poziomie a współczynnik CV był poniżej 5%. Granica wykrywalności i oznaczalności wynosiły odpowiednio 0,5 μg/mL i 1,5 μg/mL. Walidacja opracowanej metody analitycznej wskazała, że możliwe jest jej stosowanie do precyzyjnego oznaczania zawartości melityny w celu charakteryzacji prób jadu pszczelego lub dostępnych partii preparatu.
EN
Quantitative detn. of melittin by high-performance liq. chromatog. with a diode detector was validated. The developed method has achieved satisfactory linearity in concns. 20-500 μg/mL. The correlation coeff. was 0.999. The precision of the detn. was high. CV less than 5%. Detection and detection limits were 0.5 μg/mL and 1.5 μg/mL, resp. The developed anal. method was recommended for a precise detn. of melittin contents in bee venom and pharmaceutical formulations.
PL
Miód i inne produkty pszczele od najdawniejszych czasów należą do najbardziej cenionych środków spożywczych. Podstawą do wszechstronnego wykorzystania produktów pszczelich w żywieniu i leczeniu człowieka jest ich zróżnicowany i wyjątkowy sktad chemiczny, w tym zawartość licznych, charakterystycznych substancji o działaniu bioaktywnym. W artykule omówiono wybrane właściwości biologiczne i lecznicze produktów pszczelich, tj. miodu, mleczka pszczelego, pyłku kwiatowego, pierzgi, propolisu i jadu pszczelego. Znajdują zastosowanie zwłaszcza w przemyśle spożywczym, ale także kosmetycznym i farmaceutycznym oraz medycynie.
EN
Honey and other bee products have always been found among highly valued foods. The basis for the comprehensive use of bee products in nutrition and treatment of human is their diverse and unique chemical composition, including content of numerous, specific biologically active substances. In the article, the selected biological and medicinal properties of bee products, such as: honey, royal jelly, pollen, bee bread, propolis and bee venom, were discussed. They are employed especially in the food industry, but also in the cosmetic and pharmaceutical sectors, and in medicine.
EN
Bee venom is a complex mixture of substances of natural origin, whose therapeutic properties are used in many areas of medicine. Generally accepted procedures applied in the process of developing new drugs include tests that examine interactions between the new drug and the enzymes of the cytochrome P450 group (CYP450), which play a key role in the metabolism of xenobiotics and endogenous substances in mammals. The use of bee venom in the treatment of various diseases and in immunotherapy makes it necessary to test this material for its effect on the enzymes of the CYP450 group in order to prevent health-threatening interactions. The purpose of this paper was to investigate the effect of bee venom and its main component, melittin, on CYP1A2 enzyme activity. This enzyme plays an important role in the metabolism of many pharmaceuticals and toxins. This is the first study on the effect of bee venom on the activity of an enzyme of the CYP450 family. The CYP1A2/CEC High Throughput Inhibitor Screening Kit (BD Biosciences) was used in the study. The method was based on the measurement of fluorescence of the enzymatic reaction product (3-cyano-7- -hydroksycoumarin) formed by the action of the CYP1A2 on the substrate (3-cyano-7-ethoxycoumarin) in the presence of a potential inhibitor in various concentrations. Furafylline was used as a model inhibitor. Twenty samples of bee venom from different years and of different origin, as well as melittin, were analyzed. The tests were performed at 37°C in 96-well microplates with an Infinite M200 Pro (Tecan) microplate reader. Fluorescence measurement parameters were as follows: excitation – 410 nm, emission – 460 nm. On the basis on the results obtained, IC₅₀ values were calculated, which are equal to the concentrations of particular inhibitors causing the inhibition of enzyme activity by 50%. The IC₅₀ values against CYP1A2 for different samples of bee venom ranged from 0.13 µg/ml to 2.38 µg/ml (mean = 0.74 µg/ml). Comparison of the IC₅₀ values for bee venom and furafylline (1.53 µg/ml) demonstrates potent inhibitor properties of bee venom against CYP1A2. The fact that IC₅₀ values for different bee venom samples show a relatively high variability may be caused by composition differences between particular bee venom samples. The data obtained also indicate that melittin is a relatively weak inhibitor of CYP1A2 activity compared to bee venom (IC₅₀ for melittin is 41.04 μg/ml). It can therefore be assumed that the inhibition of CYP1A2 by bee venom is caused by its other components. The results obtained highlight the problem of potential interactions between bee venom and therapy.
first rewind previous Strona / 4 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.