Nowa wersja platformy, zawierająca wyłącznie zasoby pełnotekstowe, jest już dostępna.
Przejdź na https://bibliotekanauki.pl
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 33

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 2 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  cechy taksonomiczne
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 2 next fast forward last
EN
The morphometric characters of Muraenolepis (commonly identified as M. microps) were studied. It was found a small relevance of features accepted so far as diagnostic: dorsal filament length, mental barbel length and eye diameter. The length of lateral line exceeds that in individuals of M. microps described so far in the available literature, reaching far beyond the anus. Its chord length being on average 49.66% of L. Stand., indicates to M. marmoratus presumably.
PL
Badane ryby, o długości całkowitej 14,2—37,6 cm złowiono włokiem dennym na głębokości 90—250 m na szelfie Pd. Georgii podczas rejsów badawczych r.v. „Profesor Siedlecki" w sezonach 1987/88 i 1988/89. Wyniki pomiarów, wykonanych zgodnie z diagramem przedstawionym na rys. 2, świadczy o tym, że badane ryby miały długą linię naboczną, sięgającą daleko za odbyt (tab. 1, rys. 3), co sugeruje, że nie może to być Muraenolepis microps, jak się do niedawna powszechnie sądziło o Muraenolepis występującym w rejonie Pd. Georgii, ale iż jest to najprawdopodobniej Muraenolepis marmoratus. Inne badane cechy — uznawane dotąd za diagnostyczne, wykazują taką zmienność (tab. 1 i 2, rys. 4—9), że ich wartość diagnostyczna jest raczej wątpliwa.
EN
The taxonomie characters of the fore wings and antennae in Habrolepis dalmani (WESTWOOD, 1837) demonstrate a great variation. The characters of Habrolepis italicus DELUCCHI, 1965 fall within the range of this variation and that is the reason why the status of H. italicus as a good distinct species has not been proved sufficiently.
PL
Badano cechy taksonomiczne przednich skrzydeł i czułków u samic Habrolepis dalmani (WESTWOOD). Stwierdzono, że mają one szeroki zakres zmienności (tab. 1 i 2). Pod względem tych cech samice pokolenia letniego i zimującego różnią się nieco od siebie. Samice pokolenia letniego mają nieco mniejsze wymiary ciała, zaciemnione partie skrzydeł stosunkowo mniejsze, a przezroczyste pola większe, trzy pierwsze człony biczyka czułków (funiculus) nieco szersze w stosunku do ich długości niż samice pokolenia zimującego. Formy opisane jako Habrolepis italicus DELUCCHI, 1965 mieszczą się w zakresie zmienności cech taksonomicznych H. dalmani (rys. 3, 4 i 5). Są one bardziej podobne do samic pokolenia letniego niż zimującego. W świetle przeprowadzonych badań status H. italicus jako odrębnego gatunku okazał się nie dość uzasadniony. Toteż, jeśli badania okazów typowych H. italicus nie ujawnią jakichś innych cech odróżniających i jeśli badania nad biologią tej formy wykażą, że nie różni się ona od biologii H. dalmani, wówczas formę tę należy uznać za należącą do gatunku H. dalmani a nazwę H. italicus umieścić w synonimach.
EN
Diagnostic features of bream and white bream scales were investigated. Bream scales were collected from seven sites and white bream ones came from four sites. Both environmental conditions and fish growth rate varied in the chosen sites. The scales taken from the analysed populations varied in shape, localisation of the scale nucleus, number of radii on caudal and oral fields, and by different ratio between their height and width.
PL
Analizowanym materiałem były łuski leszcza i krąpia. Celem badań było porównanie cech diagnostycznych łusek ryb pochodzących ze zbiorników o różnym tempie wzrostu i różnych warunkach środowiska z danymi literaturowymi Łuski leszcza zebrano z 7 zbiorników, a krąpia z 4 zbiorników. Określano kształt łuski, mierzono jej wysokość (A) i szerokość (D), obliczano promienie pierwotne i wtórne w polu oralnym (ra) i kaudalnym (rp) oraz określano położenie centrum łuski (H1/H2). Szukano zmienności cech diagnostycznych łusek obu gatunków, pobranych z kilku miejsc ciała jednego osobnika, poszczególnych osobników jednej populacji różniących się długością ciała oraz kilku populacji zamieszkujących różne zbiorniki wodne. Łuski pobrane z różnych miejsc ciała leszcza (Tab. 3) i krąpia (Tab. 8) charakteryzowały się dużą zmiennością kształtu. Kształt tarczowaty miały łuski pochodzące ze środkowej części ciała. Te wyniki porównano z danymi literaturowymi (Tab. 11 i 12).Cechami taksonomicznymi mogą być: kształt łuski, położenie centrum i wskaźnik wysokości łuski do jej szerokości. Liczba promieni w polu oralnym i kaudalnym może być tylko informacją dodatkową, gdyż charakteryzuje się zbyt dużą zmiennością osobniczą, populacyjną i międzypopulacyjną.
PL
Powszechnie wykorzystywaną cechą do rozróżniania jaszczurek z rodziny Lacertidae żyjących w Polsce - jaszczurki zwinki Lacerta agilis i jaszczurki żyworodnej Zootoca vivipara - jest liczba i układ tarczek zanozdrzowych. Cechę tę wymieniają niemal wszyscy autorzy kluczy i atlasów płazów i gadów Polski, mimo że już od dawna wiadomo o występujących odchyleniach od normalnego układu tej cechy. W przeprowadzonych badaniach wykazano, że omawiana cecha charakteryzuje się bardzo dużą zmiennością zarówno w przypadku jaszczurki zwinki, jak i jaszczurki żyworodnej. Tak częste występowanie nietypowych układów i liczby tarczek zanozdrzowych nie powinno kwalifikować tej cechy jako charakterystycznej i taksonomicznej, ponieważ może to być przyczyną wielu błędnych oznaczeń osobników do gatunku
EN
Differentiation between the two species of lizards from the family Lacertidae occurring in Poland - the sand lizard Lacerta agilis and the common (or viviparous) lizard Zootoca vivipara - is often difficult for the laymen. In popular books and reptile species identification keys, a simple method of species identification is presented. This method is based on the determination of the number and arrangement of shields located behind the nasal aperture of lizards. The method is commonly recommended although it has long been known that the pattern of shields varies. The research presented in this paper show that deviations from this characteristic are common in Polish populations of lizards. Every third individual has a different pattern of shields compared to the typical one. Therefore, the number and arrangement of shields behind the nasal aperture should not be regarded as taxonomic features. Application of this method may lead to many mistakes in species identification
first rewind previous Strona / 2 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.