Nowa wersja platformy, zawierająca wyłącznie zasoby pełnotekstowe, jest już dostępna.
Przejdź na https://bibliotekanauki.pl
Ograniczanie wyników
Czasopisma help
Lata help
Autorzy help
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 753

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 38 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  Prawo karne
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 38 next fast forward last
XX
Tematem artykułu są rozważania, które dotyczą obowiązującego w prawie karnym domniemania niewinności oraz domniemania winy, które może powstać w środkach masowego przekazu, a tym samym w opinii publicznej. Omówione zostały rozwiązania prawne w prawie karnym, prawie prasowym, prawie międzynarodowym, które mają przeciwdziałać tworzeniu fałszywego obrazu procesów. Ponadto wskazano na orzecznictwo sądowe, które stawia wymogi do rzetelnego informowania o przebiegu postępowań przygotowawczych i sądowych, a także zwrócono uwagę na szczególne obowiązki rzeczników prasowych.(abstrakt oryginalny)
EN
The topic of the article are the considerations which regard the obligatory in the penal code presumption of innocence as well as the presumption of guilt, which may arise in the media thereby in the public opinion. Legal solutions in criminal law, press law and international law have been discussed to counteract the creation of a false picture of processes. In addition, judicial decisions have been pointed out, which set the requirements for reliable information on the course of preparatory and court proceedings, as well as special attention paid to spokespersons.(original abstract)
2
Content available remote Okazanie jako czynność procesowo - kryminalistyczna
100%
XX
Niniejszy artykuł porusza problematykę okazania jako jedną z najstarszych metod identyfikacji stosowanych na podstawie śladów pamięciowych w procesie karnym. Okazanie jest przykładem silnego powiązania procesu karnego i kryminalistyki, gdyż jest to czynność o dualnym charakterze, łącząca w sobie elementy kryminalistyczne i procesowe. Okazanie zaliczane jest do szczególnych form przesłuchania i jako czynność niepowtarzalna, wykorzystywane jest przez sąd w warunkach pośredniości. Autorzy artykułu zauważają, że uregulowania dotyczące okazania w polskiej procedurze karnej są niewystarczające pod względem zakresu, jak i precyzji unormowań. W tym stanie rzeczy upatrują przyczyny uchybień w praktyce stosowania okazania w prowadzonych postępowaniach karnych, które wpływają na pomniejszenie wartości tego dowodu w toku późniejszego rozpoznawania sprawy przez sąd. (abstrakt oryginalny)
EN
This article approaches the issue of identification parade as one of the oldest methods of identification based on memory-traces, in use during criminal action. Identification parade is an example of the strong connection between criminal action and criminalistics as it is a dual-character process, combining elements of criminalistics and criminal action. Identification parade is classified as a special form of cross-examination and as an unrepeatable process it is used by the court in cases of indirectness. Authors of the article point out that regulations concerning the identification parade during criminal action in Poland are insufficient not only in terms of scope, but also in terms of accuracy. It is in those facts that he seeks reasons behind the lapses in the practice of employing identification parade during criminal proceedings, which negatively influences the value of such testimony later during the cognizance of the case. (original abstract)
3
Content available remote Udzielanie pomocy organom postępowania karnego
100%
XX
Artykuł omawia uprawnienie organów postępowania karnego do żądania udzielenia im pomocy, które normowane jest art. 15 § 2 i 3 k.p.k. Na jego podstawie wymienione w nim podmioty mają obowiązek udzielenia organom pomocy. Pomoc ta umożliwia organom postępowania karnego przeprowadzenie czynności procesowych. Jest zróżnicowana w zależności od tego jaką formę prawną ma podmiot, do którego organ zwrócił się z żądaniem. (abstrakt oryginalny)
EN
The author of the article enlists various institutions of criminal proceedings. These institutions may aks natural and legal persons for help after commencing criminal proceedings. Each person is obliged to provide with assistance when they are summoned to. Demanded help enables institutions mentioned above to carry out their duties. (original abstract)
XX
Kategoria przestępstw przeciwko czci, ma długą tradycję w polskim ustawodawstwie karnym. Mimo pojawiających się prób ich zmiany, bądź wywodzonego przez niektórych z zasady subsydiarności prawa karnego, wyrugowania ich z ustawy karnej i zastąpienia wyłącznie przepisami natury cywilistycznej, funkcjonują one dalej spełniając swoją rolę, chroniąc immanentne dobra przynależne człowiekowi. Celem niniejszego opracowania było przedstawienie, w szczególności na wąskie ramy artykułu, krótkie scharakteryzowanie instytucji prowokacji i retorsji jako normatywnej podstawy ustawowego odstąpienia od wymierzenia kary na przykładzie występku znieważenia. Za każdym razem, obowiązkiem Sądu jest konieczność zbadania współmierności zachowań sprawców dokonywanych in concreto. Rezultatem dokonanej przez autora inferencji jest konstatacja, że koniecznym wydaje się dalsza egzystencja prowokacji i retorsji w ustawodawstwie karnym, a ewentualnie godnym rozważenia mogą być zmiany poruszone w podsumowaniu przedmiotowego opracowania.(abstrakt oryginalny)
XX
Wielość orzekanych środków karnych o tożsamym charakterze powoduje problem sposobu ich wykonywania. Możliwe i prezentowane są bowiem dwa przeciwstawne sposoby. Jeden z nich nakazuje wykonywanie tożsamych rodzajowo środków karnych sekwencyjnie, jeden po drugim, przez co w danym czasie wykonywany byłby tylko jeden z orzeczonych środków. Drugi natomiast wskazuje, że wykonanie wskazanych środków jest niezależne od siebie i biegnie od uprawomocnienia się poszczególnych orzeczeń, przez co możliwe jest wykonywanie w danym czasie więcej niż jednego tożsamego środka karnego. Zaprezentowana analiza, przeprowadzona na kanwie orzeczenia Sądu Najwyższego, wskazuje na trafność drugiego podejścia w obecnym stanie prawnym.(abstrakt oryginalny)
EN
The multiplicity of adjudicated penal measures of the same nature causes the problem of the manner of their execution. Two opposite ways are possible and presented. One of them requires that penal measures of the same type be carried out sequentially, one after the other, so that only one of the imposed measures would be carried out at the same time. The second, on the other hand, indicates that the execution of the indicated measures is independent of each other and runs f rom the validation of individual judgments, which makes it possible to execute more than one identical criminal measure at the same time. The presented analysis, carried out based on the Supreme Court's judgment, shows the correctness of the second approach in the line with current law.(original abstract)
XX
Problematyka rozkazu wojskowego jest zagadnieniem, które na gruncie przepisów międzynarodowego prawa karnego wiąże się z szeregiem licznych zagadnień, powiązanych z reżimem odpowiedzialności dowódcy. Od czasu Trybunału Norymberskiego problematyka superior responsibility została poddana szerokim zmianom. W artykule zaprezentowano wpływ orzecznictwa Trybunału Jugosłowiańskiego na ukształtowanie się uregulowań dotyczących rozkazu wojskowego. Był to bowiem pierwszy międzynarodowy sąd, któremu przyszło się zmierzyć z tą problematyką. Na jego doświadczeniach bazował Międzynarodowy Trybunał Karny, który doprecyzował koncepcję odpowiedzialności dowódcy i uzupełnił ją o nowe komponenty.(abstrakt oryginalny)
EN
The issue of military command is an issue which, under the rules of international criminal law, involves a number of numerous issues, related to the regime of commander liability. The case of Russia's armed assault on Ukraine and the questions arising in connection with the possibility of prosecuting the President of the Russian Federation, as well as military commanders - has revived the discussion on the issue of criminal liability of the main actors in these events. If the trials took place, those in leadership positions would be tried under the regime of commander's liability. Since the Nuremberg Tribunal, the issue of superior responsibility has undergone extensive changes. The article presents the influence of the jurisprudence of the Yugoslav tribunal on the formation of regulations on military command. This is because it was the first international court that had to face this issue. The International Criminal Court built on its experience, clarified the concept of commander's liability and supplemented it with new components.(original abstract)
8
Content available remote Z badań nad czynnikami wpływającymi na podejmowanie decyzji o wymiarze kary
80%
XX
Autorka i autor podjęli się badania dotyczącego czynników wpływających na decyzje podejmowane w postępowaniu karnym o wymiarze kary. 80 studentom - 40 psychologii oraz 40 prawa - został przedłożony opis ustaleń faktycznych w sprawie zabójstwa. Zarówno studentów psychologii, jak i studentów prawa, podzielono dodatkowo na dwie grupy po 20 osób; w grupach tych zróżnicowano opis stanu faktycznego (cechy sprawcy zabójstwa). Ponadto te same stany faktyczne przedłożono grupie 6 czynnych sędziów zawodowych. Porównano indywidualnie podejmowane decyzje przez wszystkich uczestników badania. Celem badania było ustalenie, czy rodzaj wykształcenia decydenta lub szczególne cechy sprawcy czynu wpływają na decyzje o rozmiarze kary, a także, czy są w tym zakresie różnice pomiędzy prawnikami przed aplikacją a zawodowymi sędziami. Wyniki badań były następujące. Stwierdzono istotne statystycznie różnice pomiędzy studentami psychologii i prawa odnośnie do wielkości wymierzonej kary. Średnia kara wymierzona przez studentów prawa była wyższa niż średnia kara wymierzona przez studentów psychologii. Uzasadnienia decyzji o wymiarze kar studentów psychologii i prawa również nieco się różniły. Jednakże różnice odnotowane pomiędzy studentami prawa i psychologii były mniejsze niż różnice zaistniałe pomiędzy wszystkimi studentami a sędziami zawodowymi. Średni wymiar kary w grupie sędziów był najwyższy. (abstrakt oryginalny)
EN
The authors have conducted research on factors influencing judges decision about punishment making in criminal proceedings. In the experiment 80 subjects (40 psychology students and 40 law students) were presented with police findings about a homicide. Both psychology students and law students were divided into two supplementary groups (20 on each group) with changed elements of using police findings (concerning the same homicide). Some the perpetrator's features were changed. The sane findings were presented to 6 judges who were making decision in penal cases in real. All participants made decision about punishment individually. The authors wanted to get answers to following questions: - Does the kind of graduate study of the decision maker or particular features of the perpetrator influence decisions about punishment? The research made the following findings. There were significant differences in the average size of sentence between psychology students and law students. Declared reasons for sentences were somewhat different too. But differences between psychology students and law students are less significant than differences between all students and judges. The average sentence of judges was the most severe with the perpetrator. (original abstract)
EN
Setting the role of proportionality for punishing process of collective entities according to the acts prohibited under punishment act is major issue because of assignment of the type of liability and consequently legal guarantees. In principal, the article is attempt to answer for question how the legislature has met the requirements of the proportionality principle in relation to the process of punishment judging for collective entity. In the article, concepts of proportionality in terms of administrative and criminal law, the basis and main assumptions of proportionality rule and its reference to punishment a theory are presented. In the area of fine jurisdiction, limitations in the use of proportionality principle for collective entities taking account criminal justice are presented. Conclusions about the proportionality principle in fine judgment for collective entity referred to the Constitutional Court’s judgment of 3 November 2004, with the part of act where is the conflict between the judgment of fines with the Constitution. Due to the fact, that the substantive approach to the proportionality principle in criminal law is related to the adequacy of the penalty to the degree of guilt issues of collective ability to assign guilt were discussed in the article.
Ius Novum
|
2021
|
tom 15
|
nr nr 4
51-72
XX
Artykuł 190a k.k., penalizujący przestępstwo uporczywego nękania, a także kradzieży tożsamości, wprowadzony został do polskiego Kodeksu karnego w 2011 roku. Od tego czasu w doktrynie toczą się dyskusje nad tym, czy przepis ten spełnia swoją rolę. Podejmowane są także analizy jego konstrukcji i użytych w nim znamion. W tym opracowaniu przedstawiony został krótki zarys historii funkcjonowania art. 190a w polskiej ustawie karnej, ukazujący jego pierwotne brzmienie oraz prezentujący zmiany dokonane w nim ustawą z dnia 31 marca 2020 roku. To także próba oceny wprowadzonych zmian. (abstrakt oryginalny)
EN
Article 190a, penalising the offense of persistent harassment and identity theft, was introduced into the Polish Penal Code in 2011. Since then, the doctrine has been discussing whether this provision fulfills its role and has been analysing its structure and its features. This article is a brief outline of the history of the functioning of Art. 190a of the Polish Penal Code, presenting its original wording, as well as amendments introduced by the Act of March 31, 2020. It is also an attempt of evaluation of introduced changes. (original abstract)
XX
W niniejszym opracowaniu autorzy podsumowują rozważania zawarte w pierwszej części artykułu dotyczące obowiązujących w Słowacji i Czechach regulacji odnoszących się do udaremniania lub utrudniania wykonania różnego rodzaju rozstrzygnięć urzędowych, a także porównują te regulacje z rozwiązaniami polskimi oraz formułują wnioski płynące z tego porównania. (abstrakt oryginalny)
EN
In this study, the authors summarize the considerations contained in the first part of the article concerning the regulations in force in Slovakia and the Czech Republic relating to preventing or obstructing the execution of various official decisions, and also compare these regulations with Polish solutions and formulate conclusions resulting from this comparison. (original abstract)
EN
Criminology and criminal law are two separate scientific disciplines which are mutually helpful for each other. Criminology is a practical discipline whose most important scientific method is empirical method relying solely on the statement of facts which makes it neutral from judgements and assessments. Criminal law, in turn, belongs to the category of normative sciences where the fundamental method is the legaldogmatic method. The law is based assessment because the values adopted by law are the foundations on which moral and public order are built. As criminology and criminal law possess common research areas, criminology can serve as an auxiliary discipline for criminal law and was treated as such already at the dawn of its existence in the 19th century when it was believed that empirical sciences were to reform and improve social reality. Criminology derives from criminal law legal definitions pertaining to types of crimes and referring to their legal shape, whereas the legislation of criminal law which is grounded in reality and evolution judicature both require knowledge of criminology. Outcomes of criminological research are used for the purposes of criminal law which creates a bond between these two disciplines and this bond which supports their mutual co-existence. (original abstract)
XX
W artykule przedstawiono rozważania dotyczące przedawnienia uregulowanego w kodeksie karnym i wskazania jego następstw procesowych. Omówiono istotę i skutki przedawnienia, uzasadnienie przedawnienia oraz ukazano jego związek z polityką kryminalną państwa.
EN
Limitation periods in criminal law are known in most of the modern countries. The only exception remains a culture of common law. The limitation is also found in Polish criminal law. This legal institution was introduced without major controversies already in the first Polish Penal Code from 1932. Next codes from 1969 and 1997 supported this legal institution. What's more, we can even say that the limitation, next to rules governing liability of instigator and facilitator, has become a traditional Polish solution in scope of substantive criminal law. Despite the fact that in recent years there was quite a number of changes to the limitation periods, it is still clear that this legal institution is a very essence and its normative shape has incredible stability as for Polish conditions. For many years, the limitation has remained outside the mainstream interests in the doctrine of criminal law. For the first time the statutory limitation has become the object of a wider interest of the literature, several years after World War II. This was associated with the problem of ending of limitation periods in cases of Nazi crimes. That time resulted in, for example, enactment of the Law of 22 April 1964 on the suspension of limitation periods in relation to the perpetrators of the worst Nazi crimes and what mobilized other countries to adopt a Convention on the Non-Statutory Limitation to War Crimes and Crimes against humanity. Unfortunately, in later years issues associated with the limitation appeared sporadically in the literature, and even if they were already present there, it was generally linked only with the limitation periods. The purpose of this article is to describe the statutory limitation present in the Polish criminal law. The article consists of four parts. The first part contains the preliminary issues, which are supposed to introduce the reader to the above-mentioned theme, in particular to the limitation occurring on the ground of the Polish Constitution from 1997. The second part refers to the nature and consequences of the limitations, which are unique for the criminal law, because the limitation makes impossible to impose a penalty on the offender after a certain period of time. Another part of this work concerns justification of the existence of limitation in criminal law. Although there are many theories on this subject in the science of criminal law, there is no justification of limitation which would be widely accepted. The subject of the last part of the article are criminal-political significance of limitation and its functioning in the practice of judiciary. (original abstract)
XX
Na gruncie polskiej teorii prawa karnego na początku XX w. przedstawicielami kierunku socjologicznego byli m.in. J. Makarewicz, W. Makowski, S. Wróblewski oraz A. Mogilnicki. (...) Temat niniejszego opracowania to: pojęcie kary, jej cel, indywidualizacja, zasady orzekania. Stanowiło to przedmiot zainteresowań Mogilnickiego w ciągu wielu lat pracy naukowej. W związku z dużą ilością materiałów źródłowych niniejsze opracowanie dotyczyć będzie okresu od 1897 r. do 1919 r., kiedy to Mogielnicki został powołany w skład Komisji Kodyfikacyjnej II RP. (fragment tekstu)
EN
The Italian positive and sociological school appeared in criminal law at the end of the 19th century. Those schools appeared as a result of the increase of crime in Europe, which was connected with urbanization and rapid development of industry. The influence of, particularly, sociological school could be seen in Poland at the turn of the 19th century. Among others, J. Makarewicz, W. Makowski, A. Mogilnicki were the representatives of the sociological trend on the ground of the Polish theory of criminal law. Alexander Mogilnicki's views on punishment are, as a whole, included in the sociological trend of the Polish criminal thought. It should be stressed that Mogilnicki was one of the first to introduce the assumptions of the sociological trend into Poland. An individual offender became the centre of consideration. Due to the fact that the rule of the appropriateness of punishment came to the force, Mogilnicki divided offenders into three groups. The first group comprises habitual criminals (criminals from habit). They grow up in the environment where crimes are the ordinary nature of life, while imprisonment teaches them new techniques of committing crimes. However, if this young criminal changed his environment, he could give up committing crimes and start leading an honest life. The second group includes people living in a healthy environment. A criminal offence is an isolated act. They are called episodic criminals. Unlike the previous group, they should not be improved. Obviously, they should be punished because they committed a criminal offence. Their punishment will function as a deterrent that will aim at preventing other people from committing crimes. The third group comprises criminals who cannot be improved by any means. They are professional, incorrigible criminals. Their imprisonment is the only way of preventing them from committing crimes and of deterring them from doing harm to society. They should be isolated as long as they stop being harmful to society. This division of criminals shows the means to decrease the number of crimes, i.e. improvement, deterrent, or elimination of a criminal. The individualization of punishment was strictly connected with its appropriateness. The aim of punishment was not repression but the influence on criminal's personality and his future conduct. The rule of appropriateness of punishment, i.e. deterring a criminal from committing a crime again, should be realized by a particular sentence, taking into consideration, mainly, criminal's personality. A fight against crime should be based on individual prevention. Mogilnicki consequently presented his views on the appropriateness of punishment, stressing the significance of the fact that punishment should be deprived of revenge. The main characteristic feature of all his work is unusual reaction to any deficiency of criminal legislation, to anything that was unjust from his point of view. (original abstract)
EN
Breaking of the internal unity of organized criminal groups constitutes the principal condition for effectiveness of judicature bodies in fighting the phenomenon of organized crime. The difficulties concerning these activities arise from the great solidarity and mutual loyalty bond among the offenders. In view of the situation it is crucial for certain legal mechanisms to function efficiently in order to enable the breaking of the chain of criminal solidarity by encouraging the members of organized groups or criminal bonds to withdraw from their participation and disclose the circumstances of committed prohibited acts before the law enforcement authorities. The legislator, aware of the degree of threat for the public security brought by the organized crime, provides for the statutory incentive for abandoning the path of criminal lawlessness by the members of criminal groups, including the said clause of exemption from penalty under article 259 of the Penal Code. Obviously, this paper does not aspire to be regarded as complete study of the issue of exemption from penalty under the article specified herein, thus all presented comments shall concentrate in principal on three main problems which are as follows: (1) the issue of establishing the statutory condition subject to the structure of the legal norm provided for in the said provision, (2) attempts to establish the nature of the act in question in view of the feature of “disclosed all relevant circumstances”, finally (3) interpretation of the condition of “voluntariness” in withdrawal from participation in the organized group or bond.
XX
In recent years interest in the functioning of the judicial guardianship departments has been growing. This initiated the need to study all dimensions of guardians' work. Guardianship as a specific measure of reclamation aimed at the transformation of wards' behaviours, is facing new challenges which are the result of the changes in our country. At present a guardian as a person executing the court judgement largely takes the blame for his/her own initiatives and omissions, but also for the court which issued the verdict as well as general social or economic conditions in the country. The objective of this work is to present the results of the questioning conducted by the Office of the Human Rights Defender and the Institute of Justice in relation to the reported Guardians targets. Particular attention, on the background of the whole of the institution presented, has been attributed to the meaning of media which through prudent conducting of probation promotion should form the basis for a rational assessment of the social work of the guardians.
17
Content available remote Kodeks postępowania Międzynarodowego Trybunału Karnego
80%
XX
Omówiono drugą sesję Komisji Przygotowawczej Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK), organu utworzonego na mocy Rezolucji F przyjętej na zakończenie Konferencji Dyplomatycznej w Sprawie Powołania Międzynarodowego Trybunału Karnego w Rzymie w lipcu 1998 r.
EN
The second session of the International Criminal Court Preparatory Commission has been discussed. The body has been established on the basis of the F Resolution adopted at the concluding part of the Diplomatic Conference on the establishment of the International Criminal Court in Rome in July 1998. In this session the Commission's work focused mainly on the two documents essential for the functioning of the Court i.e. 'a definition of crime and its components', and 'rules of trial and evidence procedures'.(JW)
XX
W artykule została przedstawiona problematyka kary w doktrynie św. Tomasza z Akwinu. W szczególności przeanalizowano celowość kary śmierci. Autor stawia tezę o ścisłej korelacji funkcji kary, zasad jej orzekania i wykonania z koncepcją dobra wspólnego. Dopuszczalność kary śmierci stanowi konsekwencję racjonalnego ujęcia bonum commune oraz jest pochodną przyjęcia organicznej koncepcji państwa. Oryginalność rozważań Akwinaty w przedmiocie humanitaryzacji prawa karnego zapewnia mu trwałe miejsce w panteonie twórców i krzewicieli nowożytnych koncepcji szeroko rozumianego prawa karnego. (abstrakt oryginalny)
EN
The article presents the issue of punishment in St. Thomas Aquinas' doctrine. In particular, it analysis the propriety of capital punishment. The author presents the link between punishment's functions, rules of stating and executing with the common wealth. The acceptance of capital punishment is the consequence of rational attitude towards bonum commune and is a derivative of acceptance of organic state concept. The originality of Aquinas' ideas in the subject of humanization of criminal law provides Thomas Aquinas with permanent place in the hall of fame of creators and propagators of the modern concept of the criminal law. (original abstract)
XX
Kwestia warunkowego zawieszenia wykonania kary w sytuacji realnego zbiegu przestępstw była do czasu uchwalenia kodeksu karnego z 1997 r. przez ustawodawcę konsekwentnie pomijana. Brak regulacji tej kwestii powodował ogromne rozbieżności interpretacyjne. W dążeniu między innymi do usunięcia tych trudności, a także, jak podano w uzasadnieniu do projektu tego kodeksu, zracjonalizowania polityki kryminalnej , ustawodawca zawarł w kodeksie karnym z 1997 r. trzy przepisy, mieszczące się w §§1-3 art. 89 k.k. , dotyczące omawianej problematyki. Jednakże przepisy tego artykułu nie spełniły tych założeń, nie rozstrzygnęły wielu problemów pojawiających się na tle tego zagadnienia, a zrodziły jeszcze nowe (zwłaszcza §1). Fala krytyki tych unormowań skłoniła ustawodawcę do zmiany art. 89 k.k. ustawą z 5.11.2009 r. , która weszła w życie 8.06.2010 r. Jednakże, tak jak wprowadzenie regulacji odnoszącej się do przedmiotowej kwestii "nie przecięło sporów toczących się w piśmiennictwie wokół tego zagadnienia, nie doprowadziło także do ujednolicenia praktyki orzeczniczej", jednakże wątpliwości tych nie wyeliminowała nowelizacja przepisów. Najogólniej rzecz ujmując przepisy art. 89 k.k. zawierają zasady wymierzania kary łącznej w wyroku łącznym w sytuacji występowania orzeczeń o warunkowym zawieszeniu wykonania kary. Z treści § 1 wynika wprost, iż została dopuszczona możliwość (czy wręcz został zawarty nakaz) łączenia w wyroku łącznym kar orzeczonych z warunkowym zawieszeniem z karami bezwzględnymi tego samego rodzaju (wariant pierwszy). To samo dotyczy kar pozbawienia wolności w sytuacji, gdy wszystkie zostały warunkowo zawieszone (wariant drugi). Tę możliwość (czy obowiązek) dla sądów statuuje obecnie dodany "nowelą listopadową" § 1a art. 89 k.k. (fragment tekstu)
EN
The subject of this paper is an issue of the conditional cumulative sentence under art. 89 of the penal code (p.c.) particularly focusing on amendments to this provision introduced by the statute of 5 November 2009 which came into force on 8 June 2010. In the paper an effort has been made to show that amendments to art. 89 (p.c) had not removed a lot of unclear issues and interpretation ambiguities and in some cases they had created new problems. As long as it clearly results from provisions of art. 89 (p.c.) that in a cumulative sentence it is possible to join sentences of the same kind of which at least one is passed but is conditionally suspended and deprivation of liberty sentences, it is still not clear if it is possible to join sentences of restricting liberty or fines, conditionally suspended. The same doubt concerns sentences of various types both when they are compiled as "absolute sentences and conditionally suspended" and when they all have been passed as conditionally suspended. It is true that it has been accepted that only one-type sentences or liberty deprivation sentences together with sentences of restricting liberty of which at least one is conditionally suspended are subject to the cumulating of the sentences whose service may be conditionally suspended ( arg. ex art. 87 p.c.). But it is still ambiguous and not clear. It has not either been decided unambiguously if in case of enforcement means of reaction to a crime in combinations mentioned directly in § 1 and 1a art. 89 p.c. as well as in those admitted when applying a maiori ad minus reasoning their cumulating is a duty of the court or its right which it can exercise e.g. when conditions to suspend a sentence are satisfied (specified in art. 69) and the passing of a cumulative sentence will not aggravate a convict's situation. Though the legislator has resolved that in case of liberty deprivation sentence conditionally suspended the court may pass an absolute sentence it is still not certain if the conditional cumulative sentence is only a possibility (or perhaps a duty of the court) when there is a different combination of enforcement means. There is also an issue of a conditional cumulative sentence when all individual sentences are absolute. A question arises if a possibility of applying this institution may be admitted under art. 89 p.c. and if not, then perhaps under general provisions. In the paper it has been decided that neither the first nor the second solution is correct. The issue of the conditional sentence has still not been decided in a situation of ruling at the same time as of all crimes that are in real concurrence. In this issue the "November amendment" which restricted the provision under art.89 p.c. to the cumulative sentence only caused a return to times when the previous codes had been in force and which had not absolutely referred to the issues in question and opposing solutions had been being accepted (both in literature and in judicature) - (i.e. applying the institution of the conditional sentence either at the stage of passing individual sentences or at the stage of passing the cumulative sentence) of which every one now poses quite serious practical problems. (original abstract)
XX
Typy zakładów karnych są narzędziem realizacji indywidualizacji wykonywania kary pozbawienia wolności i należą do instytucjonalnych form indywidualizacji wykonywania tej kary. Zakłady karne typu otwartego i półotwartego ze swej istoty posiadają szereg walorów sprzyjających readaptacji społecznej skazanych. W prezentowanym artykule omówiona została geneza koncepcji zakładów karnych typu półotwartego i otwartego, której idea zrodzona w XIX w. we Francji rozwijała się i doskonaliła w systemach prawnych różnych państw, w tym i w Polsce, mając wsparcie nie tylko w Regułach Minimalnych, ale i w Zaleceniach ONZ z 1955 r. Polskie prawo wykonawcze stworzyło dobre podstawy wykonywania kary w różnych typach zakładów karnych. W artykule zwrócono również uwagę na wyraźną preferencję wykonywania kary pozbawienia wolności w zakładach karnych typu otwartego i półotwartego wyrażoną w uzasadnieniu do kodeksu karnego wykonawczego z 1997 r. Konsekwencje wynikające z tej preferencji mają postać przepisów stanowiących podstawę prawną wykonywania kary w tych zakładach. Walory readaptacyjne, które stanowią istotę niniejszego artykułu zostały uszeregowane i usystematyzowane przez autorkę, a dzięki zaprezentowanym danym statystycznym za lata 1998-2010 powstał kompleksowy obraz tendencji i struktury populacji więziennej odbywającej kare pozbawienia wolności w zakładach karnych typu otwartego i półotwartego w Polsce. W podsumowaniu zwrócono uwagę na problemy, niekonsekwencje, ale i w związku z tym sformułowane postulaty dotyczące wykonywania kary w omawianych typach zakładów karnych i propozycje jak najlepszego wykorzystania możliwości jakie dają typy zakładów karnych otwartych i półotwartych. (fragment tekstu)
first rewind previous Strona / 38 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.