Nowa wersja platformy, zawierająca wyłącznie zasoby pełnotekstowe, jest już dostępna.
Przejdź na https://bibliotekanauki.pl
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 25

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 2 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  laikat
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 2 next fast forward last
2
Content available Pojęcie laikatu i kleru w Kościele prawosławnym
100%
EN
The article describes the terminological issues referring to the concept of laity and clergy on the basis of the Holy Scripture and their use in the early Christian Church. In the further part of the article, we refer to the formation of the clergy, its degrees and the requirements and privileges basing on the canons. The question of various translations of canons into modern languages is also discussed, with reference to concepts related to clergy and laity. The last part of the article is devoted to the Orthodox understanding of the role and service of the laity in the Orthodox Church.
EN
The article discusses the role of the laity in „celebrating” two essential sacraments in the Orthodox Church. It is also an attempt to confirm a cardinal place which lay people occupy in the Church. On the one hand, liturgical prayer is a creative act to which the fullness of the Church is called: both clergy and laity. But on the other hand a bishop who imposes his hands on a priesthood candidate never acts in isolation from the pleromy of the Body of Christ, of which he is representative, and all together with „one heart and one mouth” glorify the name of the Holy Trinity.
PL
Troska o aktywne zaangażowanie świeckich w życie społeczno-polityczne
5
Content available Rola laikatu w procesie udzielania autokefalii
88%
EN
The fundamental principle of the system of the Orthodox Church is the equality of the laity and the clergy who belong to the mystical body of Christ. The clergy and laity are invariably participating in the deaconia of the Church, in varying degrees and ministry, yet they are always equally among themselves brothers in the universal priesthood. According to this triple dignity, laymen participate in the following spheres of church life: ritual, teaching, administrative and legislative. One of the main conditions for autocephaly is the will of the laity. This fact should precede the process itself, by which we mean a clear declaration of the will of the laity, that is, the faithful of a local church striving to achieve autocephaly. In almost all resolutions of the Ecumenical Patriarchate from the 19th-20th about autocephaly of a particular church periphery there is clearly underlined the fact that the faithful have asked for it. There is no doubt that the term “believers” is understood to mean the same clergy and monks, as well as the laity. One-sided operation of one of the mentioned groups does not fulfill the above condition. In spite of this, the form of fulfillment of this condition can not be precisely defined, because it is strictly dependent on the political or other situation prevailing in a given place.
EN
The Polish-speaking Orthodox Parish in Brussels inaugurated in 2015 belongs to the Ecumenical Patriarchate, but it remains in close relation with the Polish Autocephalous Orthodox Church. In Belgium, the dependence of the Churches and the state forced religious groups to have a greater share of lay people in the organization of religious communities. Caring for the religious education of successive generations, both clergy and laity, double efforts to equip children and young people with the religious knowledge and experience of faith. The article deals with the participation of lay people in the life of the whole Orthodox Church in Belgium, the participation of laity in the parish life in Belgium and the participation of lay people in the life of the Polish-speaking Orthodox Parish in Brussels.
Vox Patrum
|
2002
|
tom 42
631-637
EN
bibliography
PL
bibliografia
8
Content available Święty Jan Paweł II o duchowości laikatu
75%
EN
The author of this article shows input of saint John Paul II in the understanding of spirituality of lay people. The article proves that the papal teaching about the laity is a continuation of the teaching of The Second Vatican Council and also brings some new elements. The particular attention paid to the communion dimension of the Church should be emphasized. The author also discusses the participation of lay people in the threefold office of the Christ, incarnational dimension of the lay spirituality and the question of the common call to sanctity.
PL
Autor artykułu ukazuje wkład św. Jana Pawła II w rozumienie duchowości ludzi świeckich. Udowadnia, że nauczanie papieża na temat laikatu stanowi kontynuację nauczania Soboru Watykańskiego II, ale wnosi też nowe akcenty. Na podkreślenie zasługuje szczególny akcent położony na komunijny wymiar Kościoła. Autor omawia też udział świeckich w potrójnym urzędzie Chrystusa, inkarnacyjny wymiar duchowości laikatu i kwestię powszechnego powołania do świętości.
EN
St George Preca, a Maltese priest who lived between 1880 and 1962, was canonised in 2007. Preca dedicated himself to the teaching of the catechism in Malta. Being aware that he could not undertake this endeavour all by himself, he embarked on the project of teaching the catechism with lay people. This was not a simple task prior to Vatican Council II. Notwithstanding this, George Preca was able to overcome all obstacles and give lay people the front positions. This was something that Vatican Council II was to do some years after Preca's death. This paper seeks to show how Preca was a pioneer in the apostolate of the laity. This will be done by showing how Preca not only recognised the laity's right to the apostolate, but how he united them as a group for a far-reaching apostolate, which while remaining obedient to the hierarchy, had a very deep impact because they had an adequate formation for the apostolate.
PL
Święty George Preca to maltański ksiądz, który żył w latach 1880-1962, a kanonizowany został w 2007 r. Ks. Preca poświęcił się nauczaniu katechizmu na Malcie. Mając świadomość, że nie zdoła przeprowadzić tego sam, rozpoczął projekt nauczania katechizmu ze świeckimi. Przed Soborem Watykańskim II nie była to sprawa prosta. Mimo wszystko ks. Preca zdołał pokonać wszelkie przeszkody i znacznie uprzywilejować świeckich. Sobór Watykański II miał to zrobić kilka lat po jego śmierci. Niniejszy artykuł jest próbą pokazania, w jaki sposób ks. Preca został pionierem apostolstwa świeckich − nie tylko uznał prawo świeckich do apostolstwa, ale także zjednoczył ich jako grupę do perspektywicznego apostolatu, w posłuszeństwie hierarchii i z adekwatną do niego formacją.
EN
The present text analyses an overview of the pastoral situation of Toluca region during the archiepiscopal government of Don Pelagio Antonio Labastida y Dávalos. Thus, we can see a reconfiguration of the ecclesiastical geography in this region, as well as the pastoral dynamics of various parishes and the arrival of some religious congregations. Furthermore, there is a special attention on how the participation of the laity in pastoral life developed altogether with the foundation of pious associations, the development of catechesis and works of social nature. All these situations were enough reasons to have the intention to establish a new diocese in the region, many years after, it was finally conceived the current Archdiocese of Toluca. 
PL
Niniejszy tekst dokonuje przeglądu sytuacji duszpasterskiej regionu Toluca w okresie rządów arcybiskupich Don Pelagio Antonio Labastidy y Dávalosa. Można zaobserwować rekonfigurację geografii kościelnej w tym regionie, jak również dynamikę duszpasterską różnych parafii oraz pojawienie się kilku zgromadzeń zakonnych. Ponadto, zwraca się szczególną uwagę na to, jak rozwijał się udział świeckich w życiu duszpasterskim związany z zakładaniem stowarzyszeń religijnych, rozwojem katechezy i dzieł o charakterze społecznym. Dynamika tych zmian zaowocowała zamiarem założenia nowej diecezji w tym regionie i wiele lat później zamiar ten został zrealizowany jako obecna archidiecezja Toluca. 
EN
Popular missions exist in the Church's activities for almost 500 years. Introduced by the Council of Trent they are a phenomenon of dynamic renewal of pastoral life. Over the centuries, from the very beginning as they had appeared, they became a worldwide one of the features of renewal of faith in the Catholic Church. Also, in the current era of new evangelization, traditional missions are an indispensable means of periodic renewal of Christian life (CT 47). In this article they are shown the directions of renewal of popular missions in the spirit of the new evangelization. Renewed missions like ages ago so now serve the ordinary pastoral care. They help in the realization of the pastoral initiatives of the universal Church, both at national and local levels.
PL
Misje ludowe istnieją w działalności Kościoła od niemal 500 lat. Wprowadzone przez Sobór Trydencki są fenomenem dynamicznego odnowienia życia duszpasterskiego. Przez wieki, od samego początku jak się pojawiły, stały się na całym świecie jedną z cech odnowy wiary w Kościele katolickim. Również w obecnej dobie nowej ewangelizacji misje ludowe stanowią niezastąpiony środek okresowej odnowy życia chrześcijańskiego (CT 47). W artykule ukazane są kierunki odnowy misji ludowych w duchu nowej ewangelizacji. Odnowione misje, tak jak przed wiekami, tak i teraz służą duszpasterstwu zwyczajnemu. Są pomocą w realizacji inicjatyw duszpasterskich Kościoła powszechnego, zarówno na poziomie narodowym, jak i lokalnym.
EN
The Apostolic See perceives diplomats as partners in the common efforts to build the international community. Diplomats represent, first and foremost, the interests of their own countries and of their governments, however, they are aware that in the modern globalized world successful politics, economy and culture require constant cooperation between countries and nations. The teaching of the contemporary Church, inspired by the Constitution Gaudium et spes, indicates three major apostolic responsibilities of diplomats: they concern the human person, the community of their own country and nation as well as the international community. The Church introduces the rules of her social science to diplomats to help them implement her apostolic obligations. These rules include: the rule of the common wealth, of fair play and of solidarity. They are effective at all levels of the apostolic activity of the environment of diplomats.
PL
Stolica Apostolska postrzega środowisko dyplomatów jako partnera w wysiłkach na rzecz budowania wspólnoty międzynarodowej. Dyplomaci reprezentują przede wszystkim interesy własnych państw i ich rządów, są oni jednak świadomi, że we współczesnym, zglobalizowanym świecie powodzenie polityczne, gospodarcze i kulturalne jest możliwe jedynie dzięki współpracy między krajami i narodami. Nauczanie Kościoła współczesnego, inspirowane konstytucją Gaudium et spes, wskazuje na trojakie zadania apostolskie dyplomatów: dotyczą one osoby ludzkiej, społeczności własnego kraju i narodu oraz wspólnoty międzynarodowej. W realizacji zadań apostolskich Kościół przedkłada dyplomatom zasady swej nauki społecznej. Są to: zasada dobra wspólnego, sprawiedliwości i solidarności. Mają one zastosowanie do wszystkich płaszczyzn apostolskiego zaangażowania dyplomatów.
EN
Pope John Paul II taught that the parish is the “first community” for God’s People. It supports and enlivens contemporary Christians’ faith, it prepares one to liturgical life and introduces him into it, and it stimulates one to practice Christian love and to build a brotherly community. The Pope also pointed to the need of lay Catholics’ apostolic involvement in the life of the parish. Their main apostolic task is building the parish community as a community of faith, cult and love. The community should be at the same time a missionary community. Such an apostolic task concerns all the parish members. Religious associations and parish pastorate councils are a special field of lay people’s involvement in the life of the parish.
EN
Tertullian war durch den ganzen Zeitraum seines Lebens und Schaffens der Sprecher der Diszipłin. Er bemerkte in der christlichen Gemeinschaft diese, die leiten sie, und andere, die sind ihnen unterordnen. Bischofe, Priester und Diakone gehoren zu erster Gruppe. Die Bischofe leiten besonders die Kirche und sie sind Seelsorger. Sie bewahren auch „munera sacerdotałia". Diesem Gesetz des Bischofs verleugnete Tertullian niemals deutlich. Als zweite, separate Gruppe in der christlichen Gemeinschaft spezifiziert Tertullian die Laien. „Laici", ein mal verheiratete Manner, die zu „ordo Ecclesie" (Kirchrangordnung) nicht gehoren, haben auch die priesterliche Wurde. Die priesterliche Wurde der Glaubigen hat der allgemeine Charakter. Die priesterliche Funktionen uben in der christlichen Gemeinschaft Bischofe, Priester und Diakone, mit der Rucksicht auf der Disziplin und der Ordnung in der Kirche. In den notwendigen Zufallen uben es auch die Laien, das heiBt die Manner. Tertullian lehnt deutlich das Gesetz der Frauen die priesterliche Funktionen auszuuben ab. Trotz der deutlichen Absonderung durch Tertullian zwei Zustande in der Kirche, ist die Linie der Aufteilung zwischen Geistlichern und Laien in den Zeiten Tertullians in dem Grund der Sache genug gelaufig.
EN
The events of the Spring of Nations in the mid-19th century brought Catholics in Germany freedom of association and began the process of pushing for their equality and ensuring parity in political and social life. An outward manifestation of the growing strength of Catholics each year were the conventions held, which went down in history as the so-called Katholikentags. Interestingly, four of them were organized in Wrocław (in 1849, 1872, 1886, 1909 and 1926), and one convention was held in Nysa (in 1899), as Catholics were a great force in Silesia, actively involved in associational life. After the division of Upper Silesia in 1922. Upper Silesia, three Silesian conventions of Catholics were organized in 1922-1924 in apostolic administration of Upper Silesia. Their purpose, course, as well as the most important issues raised during them on political, religious and social issues are discussed in this article.
PL
Wydarzenia Wiosny Ludów z połowy XIX w. przyniosły katolikom w Niemczech swobodę zrzeszania się oraz zapoczątkowały proces dążenia do ich równouprawnienia i zapewnienia parytetów w życiu politycznym i społecznym. Zewnętrznym przejawem wzrastającej z każdym rokiem siły katolików były organizowane zjazdy, które przeszły do historii jako tzw. Katholikentagi. Co ciekawe, 4 z nich zorganizowano we Wrocławiu (w 1849, 1872, 1886, 1909 i 1926 r.), a jeden odbył się w Nysie (w 1899 r.), ponieważ katolicy na Śląsku stanowili wówczas wielką siłę, czynnie angażując się w życie stowarzyszeniowe. Po podziale Górnego Śląska w 1922 r., na terenie ówczesnej administracji apostolskiej Górnego Śląska zorganizowano 3 śląskie zjazdy katolików (w latach 1922–1924). O ich celu, przebiegu, a także o najważniejszych zagadnieniach, jakie poruszano w czasie ich trwania w kwestiach politycznych, religijnych i społecznych, jest mowa w niniejszym artykule.
EN
The reactivation of the Catholic Action (CA) in Poland, which ended its activity in 1939, would have not been possible without the pre-war structures of this secular Catholic organization. Although the break in the existence of this organization in Poland lasted nearly 60 years, but the old form of activity, program and many of its works encouraged the Polish Church, by the initiative of John Paul II, to revive this entity. This article outlines the ideological basis for the creation of the first Catholic Action in the world. Its main organizational forms are also presented in the article, and at the same time, the similarity between the pre-war structures of CA in Poland and their Italian prototype. The last part of the paper outlines the process of creating pre-war structures of the Catholic Action in Poland, its legal basis and areas of activity. Althaough after the Second Vatican Council, there was another perception of the laity in the world, and its role in the Church increased, but the pre-war Catholic Action became a basis for creating a new organization in Poland. The reactivated Polish CA took on a rather traditional model, preserving the institution of the Church assistant as a secular liaison with the hierarchy of the Church.
PL
Reaktywacja Akcji Katolickiej (AK) w Polsce, która skończyła swoją faktyczną działalność w 1939 r., byłaby mało realna bez przedwojennych struktur tej organizacji zrzeszającej katolików świeckich. Wprawdzie przerwa w istnieniu tej organizacji w Polsce trwała blisko 60 lat, ale dawna forma działalności, program i liczne jej dzieła zachęciły polski Kościół, z inicjatywy Jana Pawła II, do odrodzenia tego podmiotu. W niniejszym artykule ukazano w zarysie podstawy ideologiczne tworzenia pierwszej Akcji Katolickiej na świecie. Zaprezentowano także jej główne formy organizacyjne, przedstawiając równocześnie podobieństwo struktur przedwojennej organizacji katolików świeckich w Polsce do jej włoskiego pierwowzoru. W ostatniej części opracowania zarysowano przebieg tworzenia struktur przedwojennej Akcji Katolickiej w Polsce, podstawy prawne jej funkcjonowania oraz obszary działalności. Wprawdzie na świecie po Soborze Watykańskim II, nastąpiło inne postrzeganie laikatu, a jego rola w Kościele wzrosła, ale przedwojenna Akcja Katolicka stała się w Polsce bazą do tworzenia nowej organizacji. Reaktywowana AK przybrała dosyć tradycyjny model, z zachowaniem instytucji asystenta kościelnego jako łącznika świeckich z hierarchią Kościoła.
EN
As a result of the decisions of the Yalta Conference, Głogów was annexed to Poland. The first Polish settlers, who arrived in the city in May 1945, found only ruins and ashes. The reconstruction of the city has still not been completed. Like elsewhere in the poviat, the communist authorities followed a denominational policy aimed at weakening and finally eliminating the Catholic Church: first, from the sphere of social life, and then also from private life. In order to acheve this aim, they used various methods. The poviat’s cultural heritage in the form of numerous sacred monuments in, which very often required thorough reconstruction, was not spared, either. It was the security apparatus that was particularly involved in the fight against the Church. The “Gomułka” period, that is the years 1956-1970, was a time of a temporary “thaw.” Ever since he came to power, Władysław Gomułka had no doubts as to the inevitability of a future conflict with the Church although he was forced to make temporary concessions to it by the existing political situation. The best proof of this is his personal decision to not to dissolve the PAX Association and to use it as a bargaining chip in the future confrontation with the Church. In his opinion, the agreement concluded after October 1956 was purely pragmatic, and it ended when the situation in the country stabilized. As a result, year after year, the freedom of the Church was more and more restricted. This article illustrates the struggle against the Catholic Church and its followers in the Głogów Poviat in the years 1955-1962.
PL
W wyniku postanowień konferencji jałtańskiej Głogów został przyłączony do Polski i w maju 1945 przybyli pierwsi osadnicy, którzy zastali jedynie ruiny i zgliszcza. Odbudowa miasta nie została dokończona do tej pory. Władze komunistyczne także i na terenie powiatu głogowskiego stosowały zasady polityki wyznaniowej zmierzające do osłabienia, a ostatecznie wyeliminowania Kościoła katolickiego najpierw z przestrzeni życia społecznego, a następnie także i prywatnego. Nie przebierano przy tym w stosowanych środkach i metodach. Nie oszczędzano także dziedzictwa kultury w postaci licznych zabytków sakralnych na terenie powiatu, które najczęściej wymagały gruntownej odbudowy. Szczególnie zaangażowany w prowadzeniu walki z Kościołem był aparat bezpieczeństwa. Okres „gomułkowski”, czyli lata 1956-1970 był czasem chwilowej „odwilży”. Władysław Gomułka, którego rozwój sytuacji zmusił do poczynienia ustępstw na rzecz Kościoła, od chwili przejęcia władzy nie miał wątpliwości co do nieuchronności przyszłego konfliktu z Kościołem. Najlepszym tego dowodem jest jego osobista decyzja o utrzymaniu Stowarzyszenia PAX jako elementu nacisku w przyszłej rozgrywce z Kościołem. W jego opinii porozumienie zawarte po październiku 1956 roku było czysto pragmatycznym rozejmem, który skończył się z chwilą ustabilizowania sytuacji w kraju. Ponownie rok po roku ograniczano swobodę działalności Kościoła. Na podstawie materiałów archiwalnych został przygotowany artykuł obrazujący walkę z Kościołem katolickim i jego wyznawcami na terenie powiatu głogowskiego w latach 1955-1962.
18
Content available remote Santidad laical y carácter teológico de la secularidad
51%
EN
What spirituality do lay people need today? There is a great need today to understand the theological meaning of the “secular character” – the characteristic “color” of lay people. The layman is a Christian called to unite with God, to holiness; someone who lives in the world and its structures, and from there is called to find God in ordinary life – family, work, social relations. If the mission of the Church is – along with the salvation of souls – to sanctify the world, one cannot continue to ignore the theological and apostolic nature of the daily work of lay people in the middle of the world. It is sanctified by God and sanctifying. It is therefore necessary to appreciate secularity – recognition of lay vocation and mission in the Church. The teaching of the Church also reminds that it is necessary to raise the awareness of pastors so that they can show lay faithful their call to renew the world in Christ.
PL
Jakiej duchowości potrzebują dzisiaj świeccy? Istnieje dzisiaj wielka potrzeba zrozumienia teologicznego znaczenia „charakteru świeckiego” – specyficznego kolorytu ludzi świeckich. Laik jest chrześcijaninem powołanym do zjednoczenia z Bogiem, do świętości; ktoś, kto żyje w świecie i jego strukturach, a stamtąd jest wezwany do znalezienia Boga w zwykłym życiu – rodziny, pracy, relacji społecznych. Jeśli misja Kościoła polega – wraz ze zbawieniem dusz – na uświęceniu świata, nie można nadal ignorować teologicznego i apostolskiego charakteru codziennej pracy ludzi świeckich pośrodku świata. Jest ona bowiem uświęcona przez Boga oraz uświęcająca. Niezbędne jest zatem docenienie świeckości – uznania powołania i misji świeckich w Kościele. Nauczanie Kościoła przypomina również, że niezbędne jest podniesienie świadomości pasterzy, aby umieli ukazywać wiernym świeckim ich wezwanie do odnowienia świata w Chrystusie.
PL
Po raz pierwszy kwestia zaangażowania świeckich w życie Kościoła została poruszona podczas Soboru Watykańskiego II. Ważnym propagatorem tej idei był Jan Paweł II, o czym świadczą m.in. jego liczne wypowiedzi oraz wydana w 1988 roku adhortacja pt. Chrystifideles laici, a także jego wcześniejsze zaangażowanie w apostolstwo świeckich. Jednym z kluczowych zadań osób duchownych jest aktywizacja laikatu. Temu celowi służą m.in. katolickie stowarzyszenia, takie jak KSM czy AK. Na ich czele stoi asystent kościelny, którego zadaniem jest czuwanie nad formacją ich członków i doktryną oraz zgodnością podejmowanych działań ze statutem stowarzyszenia.
EN
For the first time, the issue of the involvement of the laity in the life of the Church was raised during the Second Vatican Council. Important promoter of this idea was John Paul II, as evidenced by his numerous statements and encyclical published by him in 1988 Chrystifideles laici, as well as his previous involvement in the apostolate of the laity. One of the key tasks of the clergy is to activate the laity. This goal is achieved, for instance, by founding catholic associations, such as KSM and AK. They are headed by an ecclesiastical assistant, whose task is to watch over the formation of their members and doctrine, and the compatibility of the activities undertaken with the association’s statute.
20
Content available Laikat rzymski w świetle "Mów" Leona Wielkiego
51%
Vox Patrum
|
2002
|
tom 42
293-301
IT
Dai Sermoni di Leone Magno risulta che la Chiesa di Roma d'allora era ben organizzata ed aveva una struttura gia stabilita. La chiara distinzione tra „ordo sacerdotis" e il resto dei „membra Christi" destinava i rispettivi doveri. I laici erano ben consapevoli della sua partecipazione al „corpo di Cristo" e d'essere un „reale sacerdozio", ma il loro influsso sulla vita della comunita era assai scarsa.
first rewind previous Strona / 2 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.