Nowa wersja platformy, zawierająca wyłącznie zasoby pełnotekstowe, jest już dostępna.
Przejdź na https://bibliotekanauki.pl
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 31

Liczba wyników na stronie
first rewind previous Strona / 2 next fast forward last
Wyniki wyszukiwania
Wyszukiwano:
w słowach kluczowych:  blotniak stawowy
help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
first rewind previous Strona / 2 next fast forward last
PL
W środkowej części Wyżyny Krakowskiej w latach 2005–2010 rejestrowano obecność błotniaków Circus sp. Powierzchnia próbna obejmowała 230,5 km2, w tym ważne dla błotniaków tereny otwarte zajmowały 167,5 km2 (tj. 72,7%), a lasy pokrywały 63 km2 (tj. 27,3%). Celem pracy było stwierdzenie składu gatunkowego oraz ustalenie statusu odnotowanych błotniaków na Wyżynie Krakowskiej. Oprócz własnych obserwacji w pracy uwzględniono także 6 niepublikowanych stwierdzeń innych autorów z lat 1994–2008. W okresie migracji odnotowano łącznie 28 osobników należących do dwóch gatunków błotniaków: stawowego Circus aeruginosus (Nobs = 18, Nos = 20) i łąkowego Circus pygargus (Nobs/os = 8). Zdecydowana większość (aż 92%; Nobs = 24, Nos = 26) wszystkich stwierdzeń dotyczyła ptaków na migracji jesiennej, a tylko 8% (Nobs/os = 2) – na wiosennej. Nie zarejestrowano stanowisk lęgowych ani platform noclegowych. Zwrócono uwagę na rzeczywiste i potencjalne zagrożenia dla tej grupy ptaków szponiastych na omawianym obszarze
EN
In the central part of the Kraków Upland (southern Poland) in 2005–2010 the presence of harriers Circus sp. was being recorded. The surveyed area covered 230.5 km2, including 167.5 km2 of open areas (i.e. 72.7%) that are important for harriers, whereas forests – 63 km2 (i.e. 27.3%). The objective of this study was to determine the species composition and the status of the recorded harriers in the Kraków Upland. In addition to author’s observations, the study also includes six unpublished records of other authors from 1994–2008. Altogether 28 specimens of two different harrier species were recorded during the migration period: the Marsh Harrier Circus aeruginosus (Nobs = 18, Nsp = 20) and the Montagu’s Harrier Circus pygargus (Nobs/sp = 8). As many as 92% (Nobs = 24, Nsp = 26) of all reported occurrences were related to birds migrating in autumn, and only 8% (Nobs/sp = 2) – to birds migrating in spring. No breeding sites or roosting platforms were found. The attention was paid to real and potential threats posed to this group of raptors in the described area.
EN
Research was carried out between the years 1979 and 1990 in two types of habitat: retention reservoirs and low bogs of the carbonate type. Checks of nests made every 5-10 days. Treated as separate categories in this work were the success of an individual nest (72%) and the final success of a pair in a given season (78%). At retention reservoirs, the main cause of losses was predation by birds, while on bogs it was predation by mammals. Clutches at the reservoirs were destroyed at an earlier stage than on the bogs, but the habitats did not differ in relation to the success of pairs. The reaction of birds to the loss of a clutch or brood was dependent upon the date on which the destruction occurred: the probability of renesting decreased with the degree of advancement of a clutch at the time that it was lost. Pairs which began breeding earlier had a significantly greater chance of success than those nesting later in the season.
PL
W literaturze poświęconej rozrodowi błotniaków stawowych autorzy najczęściej ograniczają się do podania procentu gniazd, w których zostały odchowane młode i do określenia przyczyn strat. Celem niniejszej pracy była analiza: (1) sukcesu gniazd, (2) reakcji ptaków na utratę lęgu, (3) sukcesu par lęgowych oraz (4) wpływu rodzaju siedliska, roku i terminu przystępowania do rozrodu na los lęgów oraz par. Badania prowadzono na zbiornikach retencyjnych Zahajki i Mosty (powierzchnie Z i M, 1979-1986) oraz na torfowiskach węglanowych w okolicach Chełma: Roskoszy, Gotówce i Brzeźnie (powierzchnie R, G i B, 1986-1988 oraz 1990). Warunki środowiskowe na zbiornikach retencyjnych (poziom wody i powierzchnia roślinności dostępna do lęgów) były dość stabilne, zarówno w poszczególnych latach jak i pomiędzy latami. W przypadku torfowisk różnice między latami dotyczyły powierzchni roślinności dostępnej do lęgów (z powodu wypalania roślinności przez okoliczną ludność) oraz zmian poziomu wody (następujących również w obrębie sezonu lęgowego). Spośród drapieżników zagrażających lęgom błotniaków na zbiornikach i w ich bezpośrednim sąsiedztwie występowały: lis, tchórz, dzik (nielicznie), kruk oraz sroka, brak było natomiast wrony siwej. Na torfowiskach oraz w ich okolicach obserwowano często lisa, borsuka, jenota, tchórza i dzika a z ptaków wronę siwą, srokę, kruka. Obserwacje polegały zarówno na wyszukiwaniu i regularnych kontrolach gniazd jak i na obserwacjach dorosłych ptaków. Kontrole gniazd były dokonywane przynajmniej jeden raz w tygodniu aż do wylotu młodych. Taka częstotliwość kontroli pozwalała na ustalenie losu lęgu, terminu i przyczyny straty oraz szybkie odszukanie ewentualnego lęgu powtarzanego. Przy analizie rozrodu badanych populacji odrębnie traktowano sukces gniazd (procent gniazd, z których wyleciało choć jedno młode w stosunku do wszystkich gniazd w których zostały zniesione jaja) i sukcesu par (procentowy udział par odchowujących przynajmniej jedno młode w stosunku do ogółu par podejmujących lęgi (składających jaja). Spośród 267 badanych gniazd o znanym losie sukcesem zakończyło się 193 (72%). Różnice pomiędzy zbiornikami retencyjnymi a torfowiskami w poziomie strat całkowitych były nieistotne (tab. 1). Główną przyczyną strat było drapieżnictwo ze strony ssaków łasicowatych i lisa oraz kruka i sroki. W porównywanych siedliskach straty całkowite następowały w różnych fazach zaawansowania lęgu (tab. 2). Reakcja ptaków dorosłych na utratę lęgu była zależna zarówno od stopnia jego zaawansowania, jak i od terminu przystąpienia danej pary do rozrodu (tab. 3) - im bardziej zaawansowany był lęg w momencie straty tym mniejsze było prawdopodobieństwo podjęcia lęgu ponownego. "Pary wczesne" tzn. przystępujące do lęgów przed medianą określoną dla całej populacji w danym roku, wykazywały większą tendencję do ponawiania lęgów po stracie niż "pary późne". Spośród 246 par przystępujących do lęgów 179 par Sukces lęgów ponownych był bardzo podobny i wynosił 74% (N=19). Ogółem 78% par lęgowych wyprowadziło młode (po 1 lub 2 próbach). Nie stwierdzono różnic między środowiskami w udziale par z sukcesem. Jedyna różnica polegała na większym udziale ptaków rezygnujących z dalszych prób po pierwszej stracie na torfowiskach (tab. 4). Największe nasilenie presji drapieżników obserwowano tam bowiem później niż na zbiornikach retencyjnych (ryc. 1). Różnice w sukcesie par między badanymi powierzchniami wahały się od 75% do 82% i były nieistotne (tab. 5). Ostateczny sukces "par wczesnych" był istotnie większy niż "par późnych" (tab. 6). Zależność ta była stwierdzona w obydwu badanych środowiskach. Sukces pierwszych lęgów par "wczesnych" był istotnie większy niż par "późnych" (tab. 6). Sukces gniazd na zbiornikach retencyjnych w latach "mysich" (łata masowego pojawu nornika zwyczajnego) i "nie mysich" był zbliżony i wynosił odpowiednio: 72 i 74% (tab. 7). Porównanie wyników niniejszych badań z innymi materiałami dotyczącymi całkowitych strat w lęgach błotniaka stawowego oraz sukcesu lęgowego jest w wielu przypadkach trudne z powodu rozróżnienia przez nas "sukcesu gniazd" i "sukcesu par", czego nie czynili inni autorzy. Wartości te są identyczne jedynie w sytuacji, gdy ptaki nie powtarzają lęgów po stratach. Niewyodrębnianie kategorii lęgów powtarzanych i łączenie wszystkich gniazd w jedną pulę prowadzi do zaniżenia oceny "sukcesu par". W naszych badaniach "sukces par" był o 1/12 wyższy niż "sukces gniazd" (odpowiednio 79 i 73%). Dla różnych celów stosowne jest używanie jednej lub drugiej kategorii. Przy analizie np. wpływu środowiska na straty w lęgach celowe jest korzystanie z "sukcesu gniazd", w innych sytuacjach, np. przy badaniach populacyjnych, demograficznych niezbędne jest posiadanie danych o "sukcesie par". W Europie "sukces gniazd" błotniaków stawowych waha się od 60 do 97%. Największy sukces miały gniazda błotniaków w Szwecji - 91 i 93%, Danii - 93% i Holandii - 97%. Najmniejszy "sukces gniazd" notowano w południowo-zachodniej Francji - 60%, Finlandii - 63% oraz Niemczech - 66%. Dane uzyskane w niniejszej pracy (72%) są najbardziej zbliżone do podanych dla zachodniej Polski - 81%, Czech i Słowacji - 82-84% a także Anglii - 76%. Głównym powodem strat całkowitych w lęgach wszystkich badanych w Europie populacji błotniaków stawowych było drapieżnictwo. Najczęściej jako drapieżniki gniazd błotniaków podawane są różne ssaki łasicowate oraz ptaki krukowate a lokalnie również: lis, dzik i bąk a także własny gatunek i orlik krzykliwy. W niniejszej pracy wykazano, że w odmiennych typach środowisk lęgi błotniaków były niszczone przez różne drapieżniki. Torfowiska, na których poziom wody był niski i zmniejszał się w trakcie sezonu były znacznie bardziej dostępne dla ssaków drapieżnych niż zbiorniki retencyjne. Dodatkowym elementem sprzyjającym penetracji tego środowiska przez ssaki drapieżne było wypalanie znacznych połaci roślinności w niektórych latach. Skutkiem tego presja drapieżnicza na torfowiskach i na zbiornikach retencyjnych występowała w największym nasileniu w odmiennych terminach i w związku z tym - w odmiennych fazach lęgów błotniaków. We wszystkich środowiskach badanych w Polsce aktualny poziom strat całkowitych w lęgach powodowanych przez zgniatanie jaj lub zamieranie wszystkich zarodków nie przekracza 0,8% ogółu gniazd. Zagrożenie lęgów ze strony pestycydów jest obecnie znacznie mniejsze niż w latach 70. W obydwu typach środowisk znacznie większy sukces odnosiły pary przystępujące do lęgów wcześniej w sezonie. Tłumacząc tą sytuację wysunięto dwie nawzajem niewykluczające się hipotezy. Pierwsza z nich wiąże się z wiekiem ptaków. Samice starsze, bardziej doświadczone i skojarzone z przeciętnie starszymi samcami potrafią wybrać bardziej bezpieczne miejsce na gniazdo jak również skuteczniej je bronić. Druga hipoteza wiąże się z jakością samców, dostarczających samicom większości pokarmu przed zniesieniem jaj i podczas inkubacji. Jakość samca może decydować o: (1) odstępie czasu między powrotem samicy z zimowiska a jej przystąpieniem do lęgu, (2) częstością opuszczania gniazda przez wysiadującą samicę, (3) jej skłonnością do definitywnego porzucenia lęgu. Czynniki te wymagają jednak potwierdzenia w dalszych badaniach.
EN
Studies were carried out in two types of habitat at retention reservoirs (1979-1986, 2 areas covering 616 ha in total) and on low bogs of the carbonate type (1986-1988, 1990 and 1992, 3 areas covering 1049 ha in total). Studies involved annual counts of the breeding population, and frequent checks on nests. In 6-7 years, breeding population increased in all areas by 17-179%. Maximum densities were 5 pairs/100 ha at retention reservoirs and 7.3 pairs/100 ha on bogs. The authors account for the increase in numbers by reference to the cessation of the use of DDT and to a decrease in the intensity of shooting. The peak period for the onset of laying occurred in the last 5 days of April (with the median data being 29th). Median dates for the onset of laying in a given year were correlated with temperature and the amount of precipitation in April. In addition, they were also related to populations of the Common Vole Microtus arvalis. Cumulative curves for the onset of laying by individual pairs were dose to the cumulative curves for temperatures above 0ºC, but were shifted in time by 6-10 days.
PL
Ekologię rozrodu błotniaka stawowego badano w dwóch typach środowisk położonych we wschodniej Polsce na Polesiu Lubelskim (ryc. 1). Na zbiornikach retencyjnych Zahajki i Mosty (powierzchnie Z i M) obserwacje prowadzono w latach 1979-1986, a na torfowiskach węglanowych Gotówka, Roskosz i Brzeźno (G, R i B) w latach 1986-1988, 1990 i w niepełnym wymiarze w 1992 roku. Badania polegały na corocznej ocenie liczebności populacji lęgowej, wyszukiwaniu możliwie dużej liczby gniazd i ich regularnych kontrolach. Obserwacje rozpoczynano od momentu powrotu błotniaków z zimowisk (szczyt przylotów przypadał na ostatnią dekadę III; najwcześniejsza obserwacja -14 III 1987). Ocena liczebności populacji lęgowej była dokonywana na podstawie znalezionych gniazd (odnaleziono 94% gniazd). Kontrole gniazd rozpoczynano w okresie składania jaj, co umożliwiało dokładne określenie terminu rozpoczynania lęgów (data zniesienia pierwszego jaja). W gniazdach znalezionych podczas inkubacji datę zniesienia pierwszego jaja wyznaczano wstępnie na podstawie testu wodnego (wg własnej skali) i/lub stopnia zabrudzenia jaj. Tak określone daty weryfikowano oznaczając wiek piskląt. Korzystano tu z klucza opartego na pomiarach 5 lotki. Obliczając datę zniesienia jaja przyjęto, że okres inkubacji trwał przeciętnie 33 dni (Witkowski 1989, dane własne). W takich przypadkach data rozpoczęcia lęgów była ustalana z dokładnością do jednej pentady (5 dni). Przy wyznaczaniu dat medialnych przyjmowano dla tych zniesień środkowy dzień pentady. Podczas wysiadywania gniazda były kontrolowane przynajmniej raz w tygodniu. Pozwoliło to prześledzić losy lęgów. W przypadku par, które utraciły zniesienia możliwe więc było zbadanie ich dalszych losów, ewentualne odszukanie lęgów powtarzanych i określenie terminów ich rozpoczęcia. Charakteryzując strukturę żerowisk błotniaków stawowych wokół badanych lęgowisk (tab. 1) arbitralnie, opierając się na dokonanych obserwacjach przyjęto, że ptaki te polowały w promieniu 4 km od gniazda. Analizując wpływ czynników meteorologicznych na fenologię lęgów wykorzystano dane ze Stacji Agrometeorologicznej w Uhrusku leżącej pomiędzy badanymi powierzchniami. Na wszystkich badanych powierzchniach obserwowano wzrost liczebności par lęgowych. Wynosił on od 17 do 179% w ciągu 5-7 lat (tab. 2). Spowolnienie tego procesu w 1990 roku na powierzchniach G i B było spowodowane wypaleniem znacznych obszarów zajmowanych uprzednio przez błotniaki. Maksymalne zagęszczenia par lęgowych wynosiły 2.6-7.3 par/100 ha (tab. 2). W ostatnich dekadach podobne tendencje liczebności tego gatunku obserwuje się zarówno na terenach Polski jak i w Europie. Spośród możliwych przyczyn tego wzrostu wymieniane są przede wszystkim dwa czynniki: ograniczenie tępienia ptaków drapieżnych w wielu krajach oraz wzrost produktywności populacji tego gatunku po wycofaniu z powszechnego użytku DDT na terenach jego lęgowisk. Materiały Stacji Ornitologicznej Inst. Ekologii PAN w Gdańsku również pokazują, że w ciągu ostatnich dekad nastąpił wyraźny spadek udziału wiadomości powrotnych pochodzących z zastrzelonych błotniaków stawowych. W czterech analizowanych przez autorów tej pracy dziesięcioleciach: lata 50., 60., 70. i 80. udział ptaków zastrzelonych wynosił odpowiednio: 5,3% (N = 38 zaobrączkowanych piskląt), 2,7% (N = 37), 13% (N = 473) i 0,3% (N = 1957) w stosunku do liczby zaobrączkowanych w tych okresach na terenie Polski błotniaków stawowych. Najwcześniejsze pierwsze zniesienie zostało zapoczątkowane 14 IV 1990, najpóźniejsze -18 V 1987 i 1988. Szczyt przystępowania do lęgów przypadał na 26-30 IV (ryc. 2), a data medialna na 29 IV (N = 241 lęgów pierwszych). Lęgi powtarzane rozpoczynały się pomiędzy 1 a 5 V (N = 16, ryc. 2), najpóźniejszy lęg z tej kategorii rozpoczął się 20 VI 1987 (młode opuściły gniazdo na początku IX). W poszczególnych latach najwcześniejsze lęgi błotniaków stawowych pojawiały się od 14 IV (1990) do 30IV (1980,1982). Szczyt przystępowania do lęgów stwierdzany był najczęściej pomiędzy 26 a 30 IV (ryc. 3). Ostatnie lęgi pierwsze rozpoczynały się w latach "wczesnych" między 1 a 5 V a w latach "późnych" między 16 a 20 V. Porównanie dat przystępowania błotniaków stawowych do lęgów w różnych częściach Europy wykazuje większe zróżnicowanie tej cechy ze względu na szerokość niż długość geograficzną. Modalne terminy przystępowania do rozrodu przez błotniaki stawowe we wschodniej Polsce są analogiczne do dat podawanych dla ptaków gniazdujących w Polsce zachodniej, jedynie daty najwcześniejsze na wschodzie są opóźnione o ok. tydzień. Długość okresu rozpoczynania lęgów przez błotniaki stawowe wynosiła w poszczególnych latach od 15 do 35 dni. Daty medialne w poszczególnych latach istotnie różniły się od siebie. Szukając przyczyn tych różnic przeanalizowano wpływ temperatury (średnie dobowe) i opadów (liczba dni z opadami) w okresie poprzedzającym lęgi na terminy ich rozpoczynania. Analizę przeprowadzono w 3 arbitralnie przyjętych wariantach: 1-21 IV, 8-21 IV oraz 15-21 IV (tab. 3, ryc. 4). Współczynnik korelacji wielokrotnej był największy gdy brano pod uwagę temperatury w okresie 8-21 IV oraz opady w okresie 1-21 IV. Porównano również daty medialne przystępowania do rozrodu w latach "mysich", charakteryzujących się szczytami liczebności populacji nornika zwyczajnego Microtus arvalis i "nie mysich" (ryc. 5). W latach masowego pojawu norników (1981, 1984, 1987, 1990) błotniaki przystępowały do lęgów istotnie wcześniej (o 3,7 dnia) niż w pozostałych latach. Jedyną istotną różnicę w terminach przystępowania błotniaków do lęgów wykazano między blisko położonymi od siebie powierzchniami Z i M. Przyczyną tej różnicy jest odmienna struktura żerowisk wokół tych powierzchni (tab. 1). Zaobserwowano, że na powierzchniach o dużym udziale łąk (jako łąki traktowano też zmeliorowane torfowiska) błotniaki gnieździły się wcześniej, nie była to zależność statystycznie istotna (ryc. 6). Dla 4 lat badań, w których możliwe było wyznaczenie dat zniesienia pierwszego jaja z dokładnością do jednego dnia, zbadano wpływ przebiegu temperatur kwietniowych na rozpoczynanie lęgów. Ponieważ wykresy średnich dobowych temperatur powietrza w tym okresie mają bardzo nieregularny charakter (ryc. 7.1-7.4, wykresy dolne) skonstruowano kumulowane krzywe temperatur dodatnich ("suma ciepła") i porównano je z kumulowanymi krzywymi liczby założonych lęgów (ryc. 7.1-7.4. wykresy górne). We wszystkich 4 sezonach badań zwraca uwagę znaczne podobieństwo kształtu obu krzywych oraz ich duża równoległość. Szczególnie istotne jest, że: (1) zahamowanie przyrostu temperatury powoduje każdorazowo zahamowanie liczby rozpoczynanych zniesień po upływie 6-10 dni oraz (2) wzrost przyrostu temperatury wiąże się z podejmowaniem nowych lęgów po upływie 8-9 dni. Zauważono, że spadkom temperatury powodującym zahamowanie przystępowania do lęgów każdorazowo towarzyszyły opady. Ponadto błotniaki rozpoczynały lęgi w okresie wzrostu temperatur i braku opadów. Ze względu na znaczną zależność między spadkami temperatur a występowaniem opadów trudno jest oddzielić wpływ obydwu tych czynników na fenologię rozrodu błotniaków. Stwierdzony w niniejszej pracy czas reakcji ptaków na spadek i wzrost temperatury dni jest zbliżony do wartości podawanej przez Schippera (1979) 5-7 dni, chociaż sposoby ustalenia tej wartości były różne. Autorzy sądzą, że proponowany sposób analizy przebiegu kumulowanych krzywych temperatur umożliwia większą obiektywność i precyzję wnioskowania, gdyż dotyczy wszystkich gniazdujących par, a nie tylko jednej pary przystępującej do lęgów najwcześniej. Schipper stwierdził, że pierwsze lęgi (effective date) blotniaków stawowych w Holandii są zakładane: (1) po 9 IV, (2) jeżeli temperatura podczas 2 kolejnych dni wynosi minimum 4°C, (3) jeżeli spadek temperatury podczas następnych 1-2 dni nie jest większy niż 28%. Witkowski (1989) potwierdził tę zasadę badając błotniaki w zachodniej Polsce. Jednak data rozpoczęcia lęgów przez pierwsze pary w danym sezonie nie koreluje ani z datą medialną ani z długością okresu rozpoczynania lęgów przez całą populację. Zasada sformułowana przez Schippera nie tłumaczy więc obserwowanego w terenie zróżnicowania terminów przystępowania do rozrodu przez poszczególne pary badanej populacji w danym sezonie. W literaturze poświęconej ptakom drapieżnym podawane są rozmaite czynniki bezpośrednie (proximate factors) wpływające na termin złożenia pierwszego jaja. Udowodniono wpływ temperatury i opadów w okresie przedlęgowym, ilości pokarmu oraz wieku rodziców i ich indywidualnych cech. Powstaje pytanie o mechanizm działania tych czynników. Wydaje się, że wiele stwierdzanych empirycznie zależności mogłaby tłumaczyć "hipoteza kondycyjna" (body condition hypothesis). Przyjęto w niej, że warunkiem rozpoczęcia przez samicę składania jaj w danym sezonie jest osiągnięcie przez nią odpowiedniej kondycji, w tym - wzrostu ciężaru ciała. Czynnikami różnicującymi terminy przystępowania do lęgów poszczególnych par mogą być: (1) termin przylotu z zimowisk, (2) wiek i kondycja samicy po przybyciu na tereny lęgowe, (3) wiek i jakość samca dostarczającego samicy dodatkowy pokarm w okresie przed złożeniem jaj oraz (4) niektóre dodatkowe czynniki wpływające na efektywność polowania samców jak np. wiatr i temperatura. Jak dotąd jedynie niektóre z powyższych czynników zostały udowodnione, mało też wiadomo o ich względnym znaczeniu. Przyjmując za punkt wyjścia "hipotezę kondycyjną", skonstruowano diagram (ryc. 8) zawierający próbę interpretacji obserwowanych przez nas w terenie zjawisk. Przedstawiony w niniejszej pracy wpływ temperatury i opadów w okresie przedlęgowym na daty medialne rozpoczynania lęgów można tłumaczyć przez nawzajem niewykluczające się mechanizmy: - bezpośrednie oddziaływanie na koszty termoregulacji samicy (dobowe temperatury minimalne w tym okresie są często niższe od zera), - pośredni wpływ poprzez efektywność polowania ptaków, uzależnioną z kolei od: ilości pokarmu, aktywności ofiary, wieku, doświadczenia i jakości ptaków tworzących parę. Nie dysponujemy danymi pozwalającymi na zweryfikowanie wszystkich elementów zaproponowanego schematu i na ich ewentualne zhierarchizowanie. Interesujące jest jednak większe zróżnicowanie dat medialnych pomiędzy latami o ciepłej i zimnej wiośnie niż pomiędzy latami "mysimi" i "nie mysimi". Podobnie niewielki wpływ na zróżnicowanie medialnych dat przystępowania do lęgów pomiędzy badanymi po wierzchnimi miał procentowy udział łąk w strukturze żerowisk (łąki są podstawowym siedliskiem występowania norników). Świadczyłoby to o ważności wpływu warunków meteorologicznych, przynajmniej w stosunku do czynnika pokarmowego. Na małe znaczenie tego ostatniego może wpływać: (1) niewielkie zróżnicowanie liczebności nornika w okresie wczesnowiosennym między latami i między powierzchniami oraz (2) zdolności błotniaków do wykorzystywania szerokiego spektrum ofiar kompensującego brak norników.
first rewind previous Strona / 2 next fast forward last
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.