Wyniki wyszukiwania - BazTech

1

Zabójcze związki chemiczne w świecie zwierząt

Porębska Gabriela, Zalewska Aleksandra

Analit

|

2024

|

Nr 14

67--72

PL

Jednym z mechanizmów obronnych zwierząt lub służących do atakowania ofiary jest stosowanie trucizn i jadów. Przyrodnicy odkryli wiele gatunków, które samodzielnie wytwarzają toksyczne związki chemiczne. Jady oraz trucizny wykorzystywane przez takie osobniki stanowią zazwyczaj mieszaninę różnych związków. Różnorodność toksyn daje naukowcom szereg możliwości aplikacyjnych szczególnie w farmakologii. Jednymi z bardziej interesujących związków są batrachotoksyna, wywarzana przez skórę tropikalnych żab oraz kantarydyna, obecna w pokrywach chrząszczy z rodziny olejcowatych. Batrachotoksyna zaburza pracę kanałów sodowych, a jej badania przyczyniają się do rozwoju neurofizjologii czy biofizyki. Natomiast kantarydyna stosowana jest w medycynie tradycyjnej od wieków w leczeniu chorób skóry, jednakże możliwe jest jej zastosowanie w terapii nowotworów. Wiele innych związków wyizolowanych z trucizn lub jadów wykorzystano do opracowania istniejących leków lub wiąże się z nimi duże nadzieje w najbliższej przyszłości.

EN

One of the defensive or offensive mechanisms of animals is the use of poisons and venoms. Naturalists have discovered many species that independently produce toxic chemical compounds. The venoms and poisons used by such individuals usually consist of a mixture of different compounds. The diversity of toxins provides scientists with a range of potential applications, especially in pharmacology. Some of the more interesting compounds include batrachotoxin, produced by the skin of tropical frogs, and cantharidin, present in the elytra of beetles from the Meloidae family. Batrachotoxin disrupts the function of sodium channels, and its study contributes to the development of neurophysiology and biophysics. On the other hand, cantharidin has been used in traditional medicine for centuries to treat skin diseases, but its potential application in cancer therapy is also being explored. Many other compounds isolated from poisons or venoms have been used to develop existing drugs or hold great promise for the near future.

2

Effectivness of Removal of Selected Biologically Active Micropollutants in Nanofiltration

Kamińska G., Dudziak M., Bohdziewicz J., Kudlek E.

Ecological Chemistry and Engineering. A

|

2016

|

Vol. 23, nr 2

185--198

EN

This study addressed the removal efficiency of five different compounds classified as biologically active compounds ie benzo(a)pyrene (BaP), anthracene (ANT), diclofenac (DCL), pentachlorophenol (PCP), octylphenol (OP) in nanofiltration. They were removed from deionized water solution (500 µg/dm3) and comparatively from synthetic and municipal effluent. It was found that the efficiency of the nanofiltration depends on significantly both on type of membrane and the environmental matrix and physic-chemical properties of the compounds contained in the treated feed. The highest retention was observed for benzo(a)pyrene removed from deionized water. In this case, the retention of BaP varied from 99.82% to 99.94%. For other compounds (excluding octylphenol) we observed an inverse trend, higher retention degrees were obtained when the synthetic or real effluent were filtered. This study documented a complex mechanism of separation of low molecular weight organic micropollutants in nanofiltration, which could be a result of intermolecular interactions, sieve effect and adsorption. In addition, in the last part we compare our experimental data with predicted retention coefficients, which were computed from models for predicting retention of micropollutants in nanofiltration.

PL

W ramach pracy podjęto badania nad oceną skuteczności usuwania pięciu różnych związków nale żących do grupy substancji aktywnych biologicznie, tj. benzo(a)piren (BaP), antracen (ANT), diklofenak Effectivness of Removal of Selected Biologically Active Micropollutants in Nanofiltration 197 (DCL), pentachlorofenol (PCP) i oktylofenol (OP) w procesie nanofiltracji. Przedmiotem badań były modelowe roztwory tych substancji o stężeniu 500 µg/dm3 wykonane na bazie wody zdejonizowanej. Uzyskane wyniki badań porównano pod kątem skuteczności usuwania wybranych związków z syntetycznych i rzeczywistych odpływów z komunalnej oczyszczalni ścieków. Wykazano, że na skuteczność procesu nanofiltracji istotny wpływ ma rodzaj membrany nanofiltracyjnej, właściwości fizykochemiczne usuwanych związków, jak również rodzaj matrycy środowiskowej poddawanej oczyszczaniu. Najwyższą efektywność usuwania zaobserwowano dla benzopirenu w trakcie nanofiltracji wody zdejonizowanej. Współczynniki retencji wynosiły wówczas od 99,82% do 99,94%, co oznacza praktycznie jego całkowite usunięcie. Z kolei dla pozostałych związków z wyjątkiem oktylofenolu zaobserwowano odwrotną tendencję, wyższe współczynniki retencji uzyskano, gdy filtrowanym medium były ścieki syntetyczne lub rzeczywiste. Przeprowadzone badania udokumentowa ły złożony mechanizm separacji małocząsteczkowych mikrozanieczyszczeń organicznych w procesie nanofiltracji wynikający m.in. z oddziaływań międzycząsteczkowych, efektu sitowego, jak i adsorpcji. Dodatkowo, w ostatniej części pracy porównano uzyskane dane doświadczalne z przewidywanymi współczynnikami retencji, które zostały obliczone z modeli dotyczących przewidywania retencji mikrozanieczyszczeń w procesie nanofiltracji.

3

Zmiany zawartości związków biologicznie aktywnych w kiełkach brokułu i rzodkiewki podczas chłodniczego przechowywania

Brzozowska E., Gałązka-Czarnecka I., Krala L.

Chłodnictwo : organ Naczelnej Organizacji Technicznej

|

2015

|

R. 50, nr 12

26--30

PL

Celem pracy była ocena dynamiki i zakresu zmian zawartości wybranych związków biologicznie aktywnych, zdolności przeciwutleniającej oraz cech sensorycznych kiełków brokułu oraz rzodkiewki, w okresie 3 tygodni chłodniczego przechowywania. Kiełki przechowywane były w przeźroczystych opakowaniach handlowych, w chłodziarce domowej (t= 2± 1 °C) z wewnętrzną cyrkulacją powietrza. Analizowano zmiany zawartości suchej substancji, związków polifenolowych, aktywności przeciwutleniającej oraz cech sensorycznych. Wykazano, iż w celu zachowania wysokiej zawartości związków biologicznie aktywnych badane kiełki powinny być spożyte przed upływem pierwszego tygodnia (7 dni) przechowywania, mimo że akceptowane cechy sensoryczne zachowują one nawet do 14 dni. Kiełki rzodkiewki mają korzystnie większą zawartość związków polifenolowych, wyższą aktywność przeciwutleniającą oraz lepszą ich stabilność w czasie chłodniczego przechowywania niż kiełki brokułu. Zmiany jakości sensorycznej kiełków rzodkiewki zachodzą również wolniej.

EN

The aim of the study was to estimate content of selected biologically active compounds and sensory quality of broccoli and radish sprouts during three weeks storage in home refrigerator (t= 2± 1 °C) with internal air circulation. Sprouts were stored in transparent commercial package. Changes in the content of dry matter, total polyphenolic compounds, antioxidant activity and sensory characteristics were analyzed. It has been shown that due to maintenance of high-biologically active compounds, these sprouts can be stored in a home refrigerator for up to one week, but due to sensory characteristics sprouts are accepted for up to 74 days. Radish sprouts were characterized by a higher content and better stability of polyphenolic compounds and antioxidant activity. Sensory quality changes in these also occur slowly compared to broccoli sprouts.