W Bolesławcu przed II wojną światową działały zakłady ceramiki – m.in. Julius Paul und Sohn i Hugo Reinhold. Po wojnie, po zmianie granic, pierwszy z nich został przekształcony w 1950 roku w „Ceramikę Artystyczną” spółdzielni CPLiA. Już na samym początku zatrudniano absolwentów Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych (obecnie Akademia Sztuk Pięknych) we Wrocławiu, a jedną z pierwszych była Izabela Zdrzałka, która po obronie dyplomu na uczelni została kierowniczką artystyczną „Ceramiki Artystycznej”. Pracowała tam do 1958 roku, projektując naczynia kamionkowe i dekoracje. Były to: wazony, garnki, likierówki, filiżanki, dzbanki i wiele innych. Po tym czasie została zatrudniona w Zakładzie Ceramiki Szlachetnej Puchalski i S-ka, jednocześnie uczyła w miejscowych szkołach średnich. W 1977 roku przeszła na emeryturę. Brała udział w licznych wystawach. Zmarła w 2010 roku w Bolesławcu.
EN
Before World War II, Bolesławiec was home to ceramic workshops run by among others, Julius Paul und Sohn and Hugo Reinhold. After the war, following the change in borders, the first of these was transformed in 1950 into the "Artistic Ceramics" cooperative (CPLiA). From the very beginning, graduates of the State Higher School of Fine Arts in Wrocław were employed there; one of the first was Izabela Zdrzałka, who, after defending her diploma, became the artistic director of “Artistic Ceramics.” She worked there until 1958, designing stoneware and decorative objects, including vases, pots, liqueur jugs, cups, pitchers, and many others. Subsequently, she was employed at the Puchalski i S-ka Department of Fine Ceramics, while also teaching at local secondary schools. She retired in 1977, having participated in numerous exhibitions. She died in Bolesławiec in 2010.
2
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Sylwetka Wincentego Potackiego ur. 22.01.1904 r. w Warszawie, zm. 24.06.2001 r. we Wrocławiu; projektanta form przemysłowych, rzeźbiarza, malarza, pedagoga.
3
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW
Za ceramikę artystyczną uważa się artystyczne uformowane i ozdobione wyroby garncarskie, fajansowe, porcelanowe i kamionkowe. Głównymi surowcami do ich wytwarzania są: kwarc, skaleń i substancja ilasta (gliny i kaoliny). Przypuszcza się, iż pierwsze umiejętności lepienia naczyń z gliny zdobyto już ok. 10 000 lat przed naszą erą. Sztuka ceramiczna rozwijała się na całym świecie, w niemal wszystkich kulturach, czego wynikiem jest różnorodna forma i skład chemiczny wyrobów. Mokra glina jest miękka i plastyczna. Pod wpływem wypalania uformowanych wyrobów zachodzą liczne reakcje chemiczne, materiał traci wilgoć i w ten sposób powstają twarde, wytrzymałe i trwałe wyroby ceramiczne. W końcowych etapach wyroby ceramiczne poddawane są szkliwieniu i zdobieniu. W celu nadania im odpowiednich właściwości oraz wzbogacenia ich walorów dekoracyjnych stosuje się różnego typu szkliwa, tlenki metali, pigmenty. Jak widać chemia towarzyszy artystom podczas całego procesu tworzenia zaczynając od przygotowania mas, aż do zdobienia i zabezpieczania już gotowych dzieł sztuki. W trakcie prezentacji zostanie krótko przedstawiona historia sztuki ceramicznej, chemiczne strona wytwarzania, zdobienia i zabezpieczania ceramiki. Ponadto omówione zostaną różnice w składzie chemicznym wypływające na wygląd i właściwości różnych rodzajów ceramiki oraz techniki wykorzystywane przy tworzeniu współczesnej ceramiki artystycznej.
20
Dostęp do pełnego tekstu na zewnętrznej witrynie WWW